Laatste nieuws

  • Schoonheid kent geen leeftijd

    aug 13, 2014
    Opnieuw een succesvol programma voor de deelnemers en organisatoren van de schoonheidswedstrijd in het Scott Health and Rehab-verzorgingshuis.

    Toen er vrijwilligers werden gevraagd voor het begeleiden van de deelnemers aan een schoonheidswedstrijd, stonden de leden van de Kiwanis-club van Swainsboro in Georgia (VS) in de rij.De clubleden vonden het een eer om bewoners van het verzorgingshuis Scott Health and Rehab te mogen begeleiden bij de tweede jaarlijkse schoonheidswedstrijd.

    “Alle vrouwelijke bewoners mogen meedoen,” zegt Kay Peacock, coördinator van het evenement en lid van de Kiwanis-club van Swainsboro.

    De jury selecteert “Miss Sympathie”, winnaars van de tweede en derde plaats en de “Koningin van Scott Health and Rehab”. De winnares van dit jaar was de 91-jarige Katherine Soles. Zij mag nu meedingen naar de titel “Miss Georgia” in de schoonheidswedstrijd voor bewoonsters van verzorgingshuizen in de staat Georgia (deels gesponsord door de Kiwanis-club van Peachtree, Atlanta, Georgia).

    Volgens de organisatie zorgen deze schoonheidswedstrijden voor een positiever beeld van verzorgingshuisbewoners en hun mogelijkheden om volop mee te doen.

    “Het hele jaar door vertellen mensen uit de buurt hoe fijn ze het vinden dat we deze schoonheidswedstrijd houden,” vertelt Peacock. “Veel mensen uit de omgeving en familie van de deelnemers komen kijken, en het verzorgingshuis krijgt veel publiciteit. En ze zijn om door een ringetje te halen!”  — Cindy Dashnaw
  • Diner ter ere van de sporthelden van de stad

    aug 13, 2014
    Hockey-legende Murray Dryden ontmoet lacrosse-legende Bob Watson bij het diner in de Hall of Fame voor sporters in Guelph, Canada.

    Al meer dan 20 jaar eert de Kiwanis-club uit Guelph in het Canadese Ontario de plaatselijke sportlegendes tijdens een evenement voor de hele gemeenschap.

    In 1987 begonnen drie Kiwanis-leden met het inzamelen van geld door middel van een diner met beroemde sporters als publiekstrekker. Vijf jaar later was de club samen met de stad Guelph sponsor van de Hall of Fame. Het jaarlijkse Sportheldendiner van de club vindt nu tegelijk plaats met de jaarlijkse toelatingsceremonie van de Hall, die honderden mensen trekt.

    Het diner levert de club een winst van bijna 20.000 Canadese dollar op, waarmee allerlei gemeenschapsprojecten kunnen worden ondersteund. De belangrijkste begunstigde is Camp Belwood, een zomerkamp voor kinderen en volwassenen met een beperking.
     
    “Onze winst komt voor het grootste deel uit de verkoop van kaartjes voor de Hall of Fame,” zegt Kiwanis-lid Wayne Mizen, die hielp bij de organisatie van dat eerste diner en sinds 1993 in het bestuur van de Hall of Fame zit. “We vonden dat we iets moesten doen voor de sport, op alle niveaus.”

    De Kiwanis-club van Guelph heeft niet alleen de Hall of Fame opgericht, maar steunt ook de Special Olympics en atleten van de middelbare school. Elk jaar worden de beste jonge atleten van de stad door de club onderscheiden tijdens het diner. 

    Tijdens het diner van juni werden vier personen en één team toegelaten tot de Hall of Fame: indoor lacrosse-doelman Bob (“Whipper”) Watson, veteraan-atleet Thomas McKenna, hockey- en honkbalcoach en -supporter Rob Holody, hockey-scheidsrechter James King en het Kiwanis-jeugdhonkbalteam van 1960, het eerste team uit Guelph dat de provinciale kampioenschappen van Ontario won. Het totale aantal leden van de Hall of Fame bedraagt nu 116, waaronder 18 teams. De eerste toelatingsceremonie was in 1993.  — Michael Jackson

  • Films maken

    aug 13, 2014
    Tieners leren hun vertelkunst perfectioneren in een workshop onder leiding van een professionele filmmaker.

    In het Colonial Theater gebeurt iets bijzonders: het 10e jaarlijkse Kiwanis Tienerfilmfestival in Idaho Falls (Idaho, VS), een hechte gemeenschap, die bezig is het Mekka voor tienerfilmmakers te worden. Zelfs uit het westen van de staat Wyoming komen jonge filmmakers, speciaal voor deze filmavond.

    Het idee voor het festival dateert van 2003, toen Steve Parry, lid van de Kiwanis-club van Idaho Falls, een video-opname over snowboarding zag, gemaakt door zijn neef. Hij vond dat er een plaats zou moeten zijn waar jongeren het resultaat van hun inspanningen kunnen laten zien. Hij ging met zijn ideeën naar zijn Kiwanis-club, en samen organiseerden ze het eerste filmfestival in 2004.

    “De eerste keer dat ik er was, stond ik versteld van wat deze jongeren weten te produceren,” zegt Marci Dimick, directeur van het festival. “Je ziet dat ze de tijd nemen om een storyboard te maken, na te denken over wat ze willen maken, over de opnames, de verlichting, de rekwisieten, de locatie, de kostuums, de make-up. Verbluffend hoe goed de films zijn, als ze er echt voor gaan.”

    Sharon Parry, president van de Kiwanis-club van Idaho Falls, weet hoe belangrijk dit is, ook voor de gemeenschap.

    “Tieners worden vaak geprezen om hun sportieve of muzikale prestaties of omdat ze goed kunnen toneelspelen, maar niet voor het maken van een film,” zegt Parry. “Dit is een ‘gat in de markt’: erkenning voor filmmakers in de dop. Na het filmfestival werd er veel genetwerkt. Idaho Falls is erg blij met dit geweldige evenement.”

    De film gaat beginnen! In de kathedraal van ruimte in het theater, waar familie, vrienden en anderen bij elkaar gekomen zijn, wordt het stil; de spanning stijgt. De presentator noemt de naam van een filmmaker.

    Gejuich en applaus, gevolgd door prijzen en een juryrapport. De lichten worden gedimd, en tien meter boven de menigte wordt de film van de jonge filmmaker vertoond. Het geluid doet de muren en de vloer trillen. Het is een indrukwekkend en inspirerend gebeuren.

    Daar, in de duisternis, worden verhalen geweven: angst en verschrikkingen, persoonlijke overwinningen, passie voor dansen en rennen, superkrachten, botsende auto’s, van filmhuisfilms tot animatiefilms, films met ongelofelijke hedendaden en emotionele gedachten aan de dood. Het zijn momenten van menselijk drama, de kleine dingen die zorgen dat het gevarieerde publiek zich één voelt.  — Curtis Billue

    Lees meer en bekijk video’s op de Kiwanis-magazine-iPad app, beschikbaar op Newsstand (Engels).

  • Panama en Japan werken samen aan verbouwing van school

    jul 10, 2014
    Children wave Panama and Japan flags in celebration of their new school.

    Met leem opgevuld vlechtwerk kan niet op tegen betonblokken in de winderige berggemeenschap Piedra de Amolar. In dit plattelandsstadje, in een afgelegen gebied in de Panamese provincie Veraguas, was behoefte aan nieuwe klaslokalen voor de plaatselijke basisschool.

    “De omstandigheden op school waren totaal ongeschikt om te kunnen leren,” zo legt Alfredo Luciana, president van de Metropolitan Kiwanis-club (Panama-Stad) uit. “Drie lokalen waren van betonblokken, maar vier andere, gemaakt van met leem opgevuld vlechtwerk, waren zwaar beschadigd door de wind. Alle lokalen gemaakt van betonblokken: dat was een lang gekoesterde wens van leerlingen, ouders en leraren.”

    De Kiwanis-leden gaven ieder jaar al hulp aan Piedra de Amolar voor sociale, medische en onderwijsdoeleinden. Ze wisten dat het beperkte onderwijsbudget van het land ontoereikend was voor nieuwe lokalen. Eén lid herinnerde zich de nauwe banden van hun land met Japan, ontstaan in 1904, toen Panama onafhankelijk werd. Hij stelde voor een bijdrage aan te vragen uit een fonds dat door Japan in het leven was geroepen om de regio te steunen.

    “We lieten er geen gras over groeien,” zegt Alfredo. “In onze club werden teams samengesteld voor het regelen van de juridische, technische en administratieve zaken met de Japanse ambassade en de aannemer. We kozen voor een aannemer die ervaring had met de bouw van dit type plattelandsscholen in afgelegen, moeilijk bereikbare gebieden.”

    De Kiwanis-leden wisten ruim 120.000 dollar bij elkaar te krijgen voor de uitvoer van het project, waarvan ook een onafhankelijke accountantsverklaring deel uitmaakte. Meer dan 600 leerlingen tussen de vijf en twaalf jaar profiteerden van de bouw van de nieuwe lokalen uit betonblokken.

    Toen de lokalen klaar waren, kwamen vertegenwoordigers van het Panamese ministerie van Onderwijs en de Japanse ambassade op bezoek om dit heuglijke feit samen met leerlingen en ouders te vieren.

    “Allemaal waren ze blij een gelukkig, omdat hun wens eindelijk werkelijkheid was geworden,” aldus Alfredo. “Iedereen uit de buurt kwam langs voor het vieren van de succesvolle afsluiting van deze langgekoesterde wens.”  — Nicholas Drake


  • Lampions zweven door de avondhemel

    jul 10, 2014
    Nog één keer controleren – een scout maakt zich op om zijn lampion op te laten.

    Verlichte lampions mogen alleen worden opgelaten als de windsnelheid minder dan 5 mijl per uur (8 km per uur) is. Op de avond dat de Key Club in Owosso in de staat Michigan (Verenigde Staten) van plan was lampions op te laten, was er te veel wind. De jongeren moesten het uitstellen tot de volgende avond, maar dat mocht de pret niet drukken.

    Op een rustige zondagavond kwamen meer dan 300 mensen bijeen op het vliegveld van Owosso, om de 288 verlichte lampions te laten opgaan die de Key Club-leden van de middelbare school van  Owosso verkochten om geld in te zamelen voor het project Wounded Warrior.

    “De lucht was prachtig blauw gekleurd,” zegt Jayne Brown, mentor van de club. “Al die verlichte lantaarns die omhoog gingen, dat was een prachtig gezicht.”

    Het was de tweede keer dat de Key Club gebruikmaakte van lampions voor hun grote gemeenschapsproject, vertelt Brown. In 2013 verkocht de club 212 lampions voor 5 dollar per stuk, en daarnaast ontvingen ze nog royale giften van in totaal 950 dollar voor het project Wounded Warrior, dat bedoeld is voor hulp aan gewonde Amerikaanse veteranen.

    “De jongeren vonden het zo leuk dat we besloten het dit jaar weer te doen; deze keer nog groter opgezet,” aldus Brown.

    De mentor van de Key Club, David Shepard, kwam met het idee, zegt Brown. Shepard geeft toe dat vliegende lampions hem altijd geïntrigeerd hebben: het is zo mooi om ze te zien wegzweven in de ruimte terwijl ze de nachthemel doen oplichten.

    De Key Club verkocht op school kaartjes voor lampions aan vrienden, leerlingen en leraren. Om de verkoop te stimuleren, namen de leden ook contact op met organisaties voor veteranen. Deze hielpen met de verkoop, evenals het personeel van het vliegveld.

    Op de avond dat het oplaten toch door kon gaan, kwamen de bezitters van een kaartje naar het vliegveld, waar Key Club-leden het verkeer regelden. De kaartjeshouders gingen vervolgens naar de terminal en kregen daar hun lampion en instructies, die van tevoren door de Key Club-leden waren uitgeprint.

    Om 21.00 uur klonk er door de luidspreker: “Steek de lampions aan.” Key Clubbers begaven zich onder het publiek om te helpen bij het aansteken en oplaten van de lampions.

    “We hebben 1650 dollar ingezameld voor het project Wounded Warrior,” vertelt Shepard. “We waren heel tevreden. Dit is een leuk evenement. Zowel volwassenen als kinderen vinden het leuk om een lampion op te laten en ernaar te kijken. Velen van hen kijken hun ogen uit: ze hebben zoiets nog nooit op zo’n grote schaal gezien.”

    De club maakt alweer plannen voor het lampionfestijn van volgend jaar. Het is de bedoeling dat er nog meer lampions worden verkocht en nog meer geld wordt ingezameld.

    En zo zweefden de verlichte lampions omhoog, verdwijnend naar hoger gelegen oorden, als sprankjes hoop op de zachte avondbries. — Tamara Stevens
blog comments powered by Disqus