Laatste nieuws

  • Panama en Japan werken samen aan verbouwing van school

    jul 10, 2014
    Children wave Panama and Japan flags in celebration of their new school.

    Met leem opgevuld vlechtwerk kan niet op tegen betonblokken in de winderige berggemeenschap Piedra de Amolar. In dit plattelandsstadje, in een afgelegen gebied in de Panamese provincie Veraguas, was behoefte aan nieuwe klaslokalen voor de plaatselijke basisschool.

    “De omstandigheden op school waren totaal ongeschikt om te kunnen leren,” zo legt Alfredo Luciana, president van de Metropolitan Kiwanis-club (Panama-Stad) uit. “Drie lokalen waren van betonblokken, maar vier andere, gemaakt van met leem opgevuld vlechtwerk, waren zwaar beschadigd door de wind. Alle lokalen gemaakt van betonblokken: dat was een lang gekoesterde wens van leerlingen, ouders en leraren.”

    De Kiwanis-leden gaven ieder jaar al hulp aan Piedra de Amolar voor sociale, medische en onderwijsdoeleinden. Ze wisten dat het beperkte onderwijsbudget van het land ontoereikend was voor nieuwe lokalen. Eén lid herinnerde zich de nauwe banden van hun land met Japan, ontstaan in 1904, toen Panama onafhankelijk werd. Hij stelde voor een bijdrage aan te vragen uit een fonds dat door Japan in het leven was geroepen om de regio te steunen.

    “We lieten er geen gras over groeien,” zegt Alfredo. “In onze club werden teams samengesteld voor het regelen van de juridische, technische en administratieve zaken met de Japanse ambassade en de aannemer. We kozen voor een aannemer die ervaring had met de bouw van dit type plattelandsscholen in afgelegen, moeilijk bereikbare gebieden.”

    De Kiwanis-leden wisten ruim 120.000 dollar bij elkaar te krijgen voor de uitvoer van het project, waarvan ook een onafhankelijke accountantsverklaring deel uitmaakte. Meer dan 600 leerlingen tussen de vijf en twaalf jaar profiteerden van de bouw van de nieuwe lokalen uit betonblokken.

    Toen de lokalen klaar waren, kwamen vertegenwoordigers van het Panamese ministerie van Onderwijs en de Japanse ambassade op bezoek om dit heuglijke feit samen met leerlingen en ouders te vieren.

    “Allemaal waren ze blij een gelukkig, omdat hun wens eindelijk werkelijkheid was geworden,” aldus Alfredo. “Iedereen uit de buurt kwam langs voor het vieren van de succesvolle afsluiting van deze langgekoesterde wens.”  — Nicholas Drake


  • Lampions zweven door de avondhemel

    jul 10, 2014
    Nog één keer controleren – een scout maakt zich op om zijn lampion op te laten.

    Verlichte lampions mogen alleen worden opgelaten als de windsnelheid minder dan 5 mijl per uur (8 km per uur) is. Op de avond dat de Key Club in Owosso in de staat Michigan (Verenigde Staten) van plan was lampions op te laten, was er te veel wind. De jongeren moesten het uitstellen tot de volgende avond, maar dat mocht de pret niet drukken.

    Op een rustige zondagavond kwamen meer dan 300 mensen bijeen op het vliegveld van Owosso, om de 288 verlichte lampions te laten opgaan die de Key Club-leden van de middelbare school van  Owosso verkochten om geld in te zamelen voor het project Wounded Warrior.

    “De lucht was prachtig blauw gekleurd,” zegt Jayne Brown, mentor van de club. “Al die verlichte lantaarns die omhoog gingen, dat was een prachtig gezicht.”

    Het was de tweede keer dat de Key Club gebruikmaakte van lampions voor hun grote gemeenschapsproject, vertelt Brown. In 2013 verkocht de club 212 lampions voor 5 dollar per stuk, en daarnaast ontvingen ze nog royale giften van in totaal 950 dollar voor het project Wounded Warrior, dat bedoeld is voor hulp aan gewonde Amerikaanse veteranen.

    “De jongeren vonden het zo leuk dat we besloten het dit jaar weer te doen; deze keer nog groter opgezet,” aldus Brown.

    De mentor van de Key Club, David Shepard, kwam met het idee, zegt Brown. Shepard geeft toe dat vliegende lampions hem altijd geïntrigeerd hebben: het is zo mooi om ze te zien wegzweven in de ruimte terwijl ze de nachthemel doen oplichten.

    De Key Club verkocht op school kaartjes voor lampions aan vrienden, leerlingen en leraren. Om de verkoop te stimuleren, namen de leden ook contact op met organisaties voor veteranen. Deze hielpen met de verkoop, evenals het personeel van het vliegveld.

    Op de avond dat het oplaten toch door kon gaan, kwamen de bezitters van een kaartje naar het vliegveld, waar Key Club-leden het verkeer regelden. De kaartjeshouders gingen vervolgens naar de terminal en kregen daar hun lampion en instructies, die van tevoren door de Key Club-leden waren uitgeprint.

    Om 21.00 uur klonk er door de luidspreker: “Steek de lampions aan.” Key Clubbers begaven zich onder het publiek om te helpen bij het aansteken en oplaten van de lampions.

    “We hebben 1650 dollar ingezameld voor het project Wounded Warrior,” vertelt Shepard. “We waren heel tevreden. Dit is een leuk evenement. Zowel volwassenen als kinderen vinden het leuk om een lampion op te laten en ernaar te kijken. Velen van hen kijken hun ogen uit: ze hebben zoiets nog nooit op zo’n grote schaal gezien.”

    De club maakt alweer plannen voor het lampionfestijn van volgend jaar. Het is de bedoeling dat er nog meer lampions worden verkocht en nog meer geld wordt ingezameld.

    En zo zweefden de verlichte lampions omhoog, verdwijnend naar hoger gelegen oorden, als sprankjes hoop op de zachte avondbries. — Tamara Stevens
  • K-Kids delen computerkennis

    jul 10, 2014
    K-Kids op de Filippijnen geven hun computervaardigheden door aan andere leerlingen.

    Een nieuwe K-Kids Club op de Filippijnen liet er geen gras over groeien: ze wilden een digitale “service-voetafdruk” achterlaten. Leden van de K-Kids Club van de Mayamot-basisschool in Antipolo gaven klasgenoten, vrienden en familieleden les in computervaardigheden, met hulp van hun sponsorclub, de Kiwanis-club van Antipolo-West.

    De Kiwanis-club had al een langdurige band met de school. De volgende logische stap was de oprichting van een K-Kids Club en de lancering van hun eerste serviceproject, vertelt clubpresident Wilfredo Pertubal.

    “De afgelopen 26 jaar reikten we bij alle examenfeesten medailles uit voor ‘uitstekend leiderschap’, om geslaagde leerlingen te inspireren,” legt Pertubal uit. “We sponsoren ten minste vijf leerlingen voor dit evenement.”

    Het afgelopen schooljaar startte de club een pilotproject: een praktische computercursus met derdeklassers.

    “We vonden dat dat nodig was. Op de Filippijnen wordt op school geen computerles gegeven, zeker niet op openbare scholen,” zegt Pertubal. “Veel van deze leerlingen komen uit gezinnen die zelf geen geld hebben voor een computer of computercursus. De kinderen zijn daardoor in het nadeel; veel van hen maken de middelbare school niet af.”

    Samen met de Stichting Eén laptop per kind zorgden de Kiwanis-leden dat de derdeklassers op school XO-computers kregen. Deze worden gemaakt voor leerlingen in ontwikkelingslanden. Met instructies over het XO-systeem door de Kiwanis-leden lukte het de leerlingen al gauw om het apparaat onder de knie te krijgen.

    De Kiwanis-leden waren onder de indruk van de snelheid waarmee de kinderen het geleerde in zich opnamen. Ze gingen op zoek naar een manier om het programma uit te breiden naar de rest van de school. Hun zoektocht leidde tot de oprichting van K-Kids en de organisatie van een speciale dag met als motto: “Deel je computerkennis met een vriend”.

    “De K-Kids gingen als eerste op cursus, vóór hun leeftijdgenoten. Daarom konden ze van deze activiteit hun eerste project maken tijdens de zomervakantie,” zegt Pertubal.

    Voor de kinderen was het een dag om nooit te vergeten.

    “Ik had mijn jongere zusje Regine uitgenodigd. Ik wou haar leren hoe je met een computer moet omgaan, én kijken of ik aan anderen kan uitleggen wat ik geleerd heb,” zegt K-Kids-penningmeester Raven Eve. “De volgende keer nodig ik mijn beste vrienden uit en waarschijnlijk ook een paar klasgenoten. Dan wil ik ze leren hoe je kunt gamen en naar muziek luisteren.”

    Maar ook anderen werden geïnspireerd door deze dag. Phillip Prudenciado, mentor van de nieuw opgerichte K-Kids, was zo onder de indruk van deze activiteit dat hij besloot lid van de Kiwanis-club te worden.  — Dick Isenhour
  • Als een vis in het water

    jul 10, 2014
    Kiwanis-leden in Saint Marys (Georgia, VS) organiseren een groot herfstfestival met een garnaal in de hoofdrol.

    Door Kasey Jackson  |  Foto’s: Curtis Billue en Kasey Jackson

    Het is ochtend, voor dag en dauw.

    De zon speelt met het idee om op te komen boven de historische stad Saint Marys in de Amerikaanse staat Georgia. Vogels en insecten zorgen voor een kakofonie aan geluiden, de ideale achtergrond voor de gebeurtenissen van die morgen. Want al is het nog niet helemaal licht, er is al aardig wat commotie in de straat.

    Als je informatie over Saint Marys opzoekt, kom je erachter dat het bekendstaat als “de toegangspoort tot het nationaal park in het kustgebied van Cumberland Island.” Maar dat is niet de reden voor alle opwinding, vandaag in de stad. Die wordt veroorzaakt door dat andere waarom de stad bekendstaat: het Saint Marys Rotsgarnalenfestival.

    Rotsgarnaal komt voor in de warme wateren tussen Virginia en de Golf van Mexico. Ze zijn klein en hard: een kleine garnaal met de schaal van een zeekreeft.Dit festival, dat wordt gehouden in de herfst, als het (meestal) wat koeler is, is een eerbetoon aan het beroemdste kleinood van de streek: de rotsgarnaal.

    Je zou de rotsgarnaal het verre neefje kunnen noemen van de meer bekende garnaal. Hij komt veel voor in de warme wateren tussen Virginia en de Golf van Mexico. Het verschil? De rotsgarnaal is veel kleiner (formaat popcorn) en harder: een klein garnaaltje met de schaal van een zeekreeft.

    Dit herfstfestival is voor de Kiwanis-club van Saint Marys de ideale gelegenheid om de rotsgarnaal in het middelpunt van de belangstelling te zetten.

    "De rotsgarnaal is zoet; de mensen staan ervoor in de rij,” zegt Chris Thurner, de vorige president van de Kiwanis-club van Saint Marys.

    Herfstfestival

    Het lijkt wel of iedereen elkaar kent bij de  festivalparade – iedereen wuift naar iedereen in de menigte.

    Het Saint Marys Rotsgarnalenfestival wordt dit jaar voor de 42e keer gehouden. Het trekt 5000 tot 10.000 mensen en er wordt elk jaar zo’n 14,000 dollar ingezameld voor een hele reeks projecten. Om er een paar te noemen: maaltijden voor honderden gezinnen met Thanksgiving, studiebeurzen, een speelgoedproject met kerstmis en een leesprogramma.

    “De grootste bijdrage gaat naar de Helen Ruffin-leeswedstijd,” aldus Thurner. “Dat is een wedstrijd tussen teams van basis- en middelbare scholen in de vorm van een quiz. De scholen gaan de strijd aan tegen elkaar; leerlingen moeten vragen beantwoorden over boeken die ze gelezen hebben. Het is hartverwarmend en bemoedigend om te zien hoe belangrijk lezen voor hen is.”

    De club schenkt geld voor de aankoop van boeken voor dit project en helpt ook met het transport.

    En alsof dat alles nog niet genoeg is om de ongeveer 67 clubleden bezig te houden, doen ze ook nog vrijwilligerswerk op acht basisscholen (van de negen in de regio), waar ze een K-Kids Club sponsoren. Verder sponsoren ze twee Builders Clubs en één Key Club.

    Terwijl Thurner vertelt over de betrokkenheid van de club bij de gemeenschap, haasten de meeste clubleden zich door de straten om verkopers te controleren, borden te plaatsen, het verkeer te regelen, T-shirts te verkopen, hardlopers te wijzen waar de start is van de 5 en de 10 kilometer, vragen te beantwoorden over de route van de parade en, het allerbelangrijkst, een schort voor te doen om te beginnen aan dé taak van de dag: koken.

    "We geven niet alleen geld, we steken ook de handen uit de mouwen. Klasse!” zegt Thurner.

    Voor Jason Cain en zijn gezin was het hun eerste bezoek aan het Rotsgarnalenfestival in Saint Marys. Cain, afkomstig uit Floyds Knobs in de staat Indiana, rende de 5 kilometer, en ook de mijl met zijn zoon. Het was een ervaring die hij niet snel zal vergeten.

    “Ik vind het heel spannend om samen met hem te rennen,” vertelt Cain over zijn zoon, vijf jaar oud ten tijde van de wedstrijd. “Het is leuk om te zien dat hij zo jong al geïnteresseerd is in hardlopen en zonder problemen de mijl te rennen. Hij vindt het geweldig om met mij te rennen. Hij is op een leeftijd dat hij in alles op papa wil lijken, dus ik geniet er nog maar van, zolang het duurt.”

    ‘Voor de kinderen’

    Bezoekers, zoals Jason Cain en zijn zoon, krijgen meer voorgeschoteld dan alleen een heerlijk maal met zeevruchten. Er is muziek, een parade, je kunt winkelen, en natuurlijk zijn er de 5 kilometer en de hardloopwedstrijden voor kinderen, om maar iets te noemen.

    De leden van Kiwanis lopen door de menigte, druk bezig met alle evenementen van de dag, maar ze hebben nog wel tijd voor een groet. Er wordt veel gelachen, er worden handen geschud: “Tot straks.” Het is een hechte gemeenschap, dat is wel duidelijk. Als de parade voorbijkomt, lijkt het wel een tafereel uit een film. Echt... een klein stadje. Iedereen kent elkaar, lijkt het. Men wuift niet zomaar naar iemand in de menigte, maar naar goede vrienden: leraren, leerlingen, kerkgenoten, buren. Moeders en vaders en grootouders. Zeelui die mee marcheren in de parade hebben kinderen op hun schouders en groeten veteranen in de menigte. Er zijn zelfs een paar honden.

    “Ik vind het fantastisch om door de menigte te lopen, met de mensen te praten,” zegt Barbara Mizelle, Kiwanis-lid uit Saint Marys. “Het is heerlijk om er zo in op te gaan, de wederzijdse contacten van de clubleden te zien: iedereen zet zijn beste beentje voor om de gemeenschap te laten zien wat Kiwanis is, waar Kiwanis voor staat, hoe hard we werken voor onze gemeenschap en onze kinderen.”

    In de schaduw van het houten paviljoen proberen leden van de Kiwanis-kookploeg zich tussen elkaar door te wurmen. Een paar mensen zijn bezig beslag te mixen voor zelfgemaakte maiskoekjes. Twee anderen snijden, paneren en bakken vis. Vier of vijf anderen houden zich bezig met de rotsgarnalen. En dan is er nog een groepje dat de maaltijden verpakt en doorgeeft aan de vrijwilligers die ze overhandigen aan de hongerige wachtenden.

    Zelfs boven de stomende pan met olie waarin de rotsgarnalen mooi goudbruin gefrituurd worden, heeft Kiwanis-lid Allen Rassi nog tijd om enthousiast te vertellen waarom de club hier jaar na jaar terugkomt.

    “We doen het allemaal voor de kinderen,” zegt Rassi. “Daarom zijn we hier. Dat houdt ons op de been. Het gaat om de kinderen in deze gemeenschap. Geweldige kinderen!”

    Kermisattracties houden de kinderen bezig en tevreden tussen de geprogrammeerde activiteiten door.

  • Kiwanis bereidt kinderen voor op school

    jun 19, 2014
    Bahamas Kiwanians help students get ready for school.

    Zelfs de verzengende hitte op een zomerdag, afgelopen augustus, kon 2000 kinderen er niet van weerhouden in drommen bij elkaar te komen in de botanische tuinen van Nassau op de Bahama’s, voor schoolbenodigdheden én plezier.

    Het ‘terug naar school-feest’ werd gesponsord door een stadsvernieuwingsproject op de Bahama’s, met als doel kinderen uit de binnenstad schoolspullen te geven en activiteiten voor hen te organiseren. Een deel van het eten dat ze kregen werd betaald door de Kiwanis-clubs van Fort Montagu, Nassau en Over-the-Hill, Nassau: vier dozen hotdogs, broodjes, een krat bronwater en 3½ krat frisdrank voor de bezwete en hongerige meute.

    De Kiwanis-leden hielpen met de lunch, maar lieten geen gelegenheid voorbijgaan om zich ook met de kinderen bezig te houden, hoe druk ze het ook hadden. Naast de gratis schoolspullen was er onder andere een springkasteel, een tandarts, een leeshoek, een fanfare en een spreker.

    “De kinderen waren heel dankbaar,” vertelt Shantell Spence, toenmalig voorzitter van de jeugdcommissie van de Kiwanis-club van Fort Montagu. “Want veel ouders konden de noodzakelijke schoolspullen voor hun kinderen zelf niet betalen.” — Karen Pyle Trent

    Meer ideeën voor ‘terug naar school-projecten’ vindt u in het augustus 2014-nummer van Kiwanis magazine.

blog comments powered by Disqus