Laatste nieuws

  • Verhalen over dienstverlening: 1965 tot 1990

    dec 17, 2014
    Kiwanis-magazine neemt u mee op een reis langs de afgelopen 10 decennia van de Kiwanis-dienstverlening.

    Kiwaniërs uit Reykjavik vroegen een kunstenaar om een postzegel te ontwerpen met personages uit de IJslandse folklore.

    1969

    Reykjavík-Hekla, Iceland, Kiwanis Club commissioned an artist to design a series of 10 Christmas stamps, depicting characters from Icelandic folklore. The first stamp featured the candle beggar Kertasnikir. In its first year, the fundraiser netted US$3,000.

    1974

    Two young contestants perform at the Calgary Kiwanis Music Festival.

     A two-week music festival was the joint project of the Kiwanis clubs of Calgary; Bow Valley, Calgary; Calgary South; Calgary East; North Calgary; Northmount Calgary and Southwest Calgary. Its scope was impressive. During the 1973 festival, thousands of musicians and singers, hundreds of speech students and dozens of choirs competed for scholarships, prizes and the privilege of going on to provincial and national finals..

    1977

    Without a doctor in town, citizens of Willsboro, New York, had to travel 20 miles for medical treatments. The Kiwanis Club of Willsboro-Essex came to the rescue and established the Kiwanis Medical Center.

    1986

    The Kiwanis Club of Stallions, Nairobi, Kenya, delivered blankets, detergent, paper clips, rulers, pencils sharpeners, aspirins, bandages, sheets of corrugated iron, sandals and much more to a school for children with disabilities.

     The Kiwanis Club of Stallions, Nairobi, Kenya, delivered blankets, detergent, paper clips, rulers, pencils sharpeners, aspirins, bandages, sheets of corrugated iron, sandals and much more to a school for children with disabilities.

    1990

    The Kiwanis Club of Kuala Lumpur, Malaysia, operated a Down syndrome center with a goal of seeing to the complete well-being of the child. "It is a helping and a teaching center" said Richard Leow. The program also included an early-intervention program to identify Down's children, ages one to six, with the intention of preparing them for public school.
  • Eén miljoen lichtpuntjes

    nov 18, 2014
    De hele maand december wordt het uitgestrekte grasveld in het Sibley Park in Mankato verlicht door één miljoen rode, groene, blauwe en gele lichtjes.
    Ackerman+Gruber

    In een halfuur kun je de kerstverlichting van de Kiwanis-club van Mankato in Minnesota (VS) bekijken... Tenzij je bij de Kerstman langsgaat, gaat schaatsen, blijft staan bij de dansende lichtjes in de voetgangerstunnel, je vriendin ten huwelijk vraagt of aan de praat raakt met een van de ruim 130.000 andere bezoekers die afkomen op de één miljoen led-lichtjes.

    De lichtshow, een geschenk voor de gemeenschap, was meteen een groot succes. Al in het eerste jaar – 2012 – kwamen er meer dan 100.000 toeschouwers op af en werd er geld ingezameld voor goede doelen en houdbaar voedsel voor voedselbanken in de buurt.

    Een kleurige zee van licht verspreidt zich over het grasveld in het Sibley Park, er hangen lichtjes langs de hekken en rondom de kinderboerderij. Charitatieve organisaties versieren en verlichten zelf een boom. Even verderop gaan de lichtjes aan en uit op de maat van de muziek. Mensen lopen of rijden langs om van het schouwspel te genieten.

    De lichtshow is een gebeurtenis waarbij de hele gemeenschap betrokken is, van leden van de Rotary- en de Sertoma-club, kerkelijke groeperingen, Circle K en Aktion Club tot een balletgezelschap en een groep leraren… Al met al meer dan 1000 personen die het spektakel opzetten, gaande houden en weer afbreken.

    Eén vrijwilliger lijkt er altijd vandoor te gaan vóór die laatste dag. Van eind november tot kerstavond begroet de Kerstman elke vrijdag-, zaterdag- en zondagavond kinderen in zijn speelgoedwinkel van 9 bij 12 meter. Maar op 23 december “begeeft hij zich met zijn rendier terug naar de Noordpool”, aldus de website van het Kiwanis-kerstlichtspektakel, om zich voor te bereiden op hun gezamenlijke fameuze kerstavondreis. — Jack Brockley
  • Allemaal instappen – het is kerstmis!

    nov 18, 2014

    Singing, dancing and laughing, children with HIV enjoy a bus tour of Christmas lights, compliments of the Kiwanis Club of Puerta del Llano.
    Archivolatino

    Blauwe en gele ballonnen wapperen uit de ramen, een felgekleurde bus rijdt door de straten van de Colombiaanse stad Villavicenio. De kinderen in de bus zingen, klappen in de handen en lachen. Hun vrolijkheid is zo aanstekelijk dat ouders, verzorgers, Kiwanis-leden en de Kerstman meedoen en dansen op het middenpad.

    Dit is een kerstfeest op wielen. De bestemming: overal waar kerstlichtjes branden.

    Al negen jaar lang trakteert de Kiwanis-club van Puerta del Llano kinderen op 9 december op een tochtje door de met kerstverlichting versierde stad. Afgelopen jaar nodigde de club kinderen uit via een stichting die zich inzet voor kinderen met hiv.

    “We hadden 40 kinderen in de leeftijd van 2 tot 17 jaar,” vertelt Ines Salazarde Baquero, president van de club in 2013-2014. “Sommige kinderen waren door hun ouders in de steek gelaten toen die hoorden over hun ziekte. Die kinderen wonen nu in het tehuis van de stichting.”

    Vóór de bustocht werd er door de club eten gedoneerd en ingezameld (vruchtensap, yoghurt, cake, lolly’s), evenals cadeautjes (voetballen, portemonnees, bordspellen, horloges, rugzakken) en kerstmutsen, rode voor de kinderen, blauwe voor de volwassenen. Ook zorgden de leden dat er tijdens de route gestopt kon worden voor medische behandeling.

    “Deze kinderen moeten hun medicijnen precies op tijd innemen,” legt Inez Salazarde uit.

    Verder werd er gestopt bij het stadspark, waar met een blazer “sneeuwvlokken” de lucht in werden geblazen om een winters tafereel na te bootsen. Er was zelfs een sneeuwpop, ook al was het die avond 16 graden.

    “Zoiets heb ik nog nooit gezien,” riep een kind verrukt uit. “In dat huis wil ik wonen,” zei een ander, terwijl de bus langzaam door een woonwijk reed.

    Een jongetje van acht liep op zijn tenen naar voren. Zijn knieën stonden naar buiten door een lichamelijke beperking; alleen op die manier kon hij lopen. “Kijk eens wat ik van het kindje Jezus heb gekregen,” zei hij, terwijl hij een voetval omhoog hield alsof het de wereldbeker was.

    “Wanneer gaan we weer zoiets doen?”

    “Moeten we wachten tot het weer kerstmis is?” — Jack Brockley
  • Zingen met een goedgevulde maag

    nov 18, 2014
    Brisbane Kiwanis club members feed carolers at their community's holiday caroling in the park.

    Je ziet het vaak rond kerstmis: groepjes zingende kinderen die langs de deuren gaan en als beloning warme cider, koekjes of andere lekkernijen krijgen. In de voorsteden van Brisbane in de Australische staat Queensland gaat het iets anders: zo’n 3000 jonge zangers en zangeressen verzamelen zich rond een levende kerststal, en allemaal worden ze getrakteerd door de Kiwanis-club van Brisbane.

    De Kiwanis-club heeft zijn thuisbasis in de Centenary Suburbs, een groep van zeven voorsteden in het noordwesten van Brisbane. De club biedt actief steun aan de gemeenschap door het organiseren van een groot aantal projecten en fondsenwervings-evenementen, vertelt clublid Patrick McKinney. Maar sinds drie jaar is het hoogtepunt van het jaar toch het trakteren van de groep vrolijke, kerstliedjes zingende kinderen in Centenary.

    De afdeling Centenary van het Leger des Heils organiseert het vrij toegankelijke zangfestijn voor kinderen en hun ouders.

    “We komen samen om kerstmis te vieren met kerstliedjes en een kerstspel en de avond wordt afgesloten met vuurwerk,” zegt McKinney. “Het kerstspel is ontzettend populair bij de kinderen, want er doen echte kamelen, schapen en ezels aan mee. En er staan weliswaar geen kangoeroes op het toneel, maar ze zijn wel in de buurt van de plaats waar het zich afspeelt.”

    Maar natuurlijk zijn ook de traktaties heel gewild...

    “We lopen ons de benen onder het gat vandaan,” vertelt McKinney. “Iets netter uitgedrukt: we delen eten en drinken uit aan de duizenden kerstzangers. Het eten is eenvoudig: worstjes met uien van de barbecue, ter plaatse klaargemaakt en weggespoeld met (niet-alcoholische) drankjes.” 

    Om het evenement voor te bereiden, is de inzet van alle clubleden vereist, voegt McKinney daaraan toe. Vroeg in de middag wordt begonnen met het opzetten, en het opruimen duurt tot in de nacht. 

    “Er wordt een kleine bijdrage gevraagd voor het eten,” legt McKinney uit, “maar de gehele opbrengst gaat terug naar het Leger des Heils, om hen te steunen bij het goede werk dat ze doen voor mensen in nood hier in de buurt.”

    Maar, zo gelooft McKinney, de club profiteert er ook van.

    “Dit is een geweldige gelegenheid om onze gemeenschap te helpen,” legt hij uit. “Het vergroot de bekendheid van en de sympathie voor Kiwanis in de omgeving, vooral als de plaatselijke media aandacht aan Kiwanis besteden. En, ook niet onbelangrijk: onze deelname leverde ons dit jaar twee nieuwe leden op.

    Maar als Kiwanis-clublid moet ik zeggen: de grootste kick krijg ik als ik al die gezichtjes zie van kinderen die met hun ouders op het gras zitten, onder de sterren, en kerstliedjes zingen, hun ogen wijd opengesperd, opgewonden door het hele gebeuren, met kerst in het vooruitzicht.” — Dick Isenhour
  • Helder zicht

    okt 24, 2014

    Kiwanis-leden testen ogen en oren van leerlingen in Winthrop (Washington, VS).

    Als verpleegkundige in het schooldistrict Methow Valley in Washington houdt Laura Brumfield de gezondheid van ruim 600 leerlingen in de gaten. Ze kijkt naar verstopte neuzen, buikpijn, schrammen, uitslag enzovoort. Het houdt haar bezig. Maar het drukst heeft ze het op de dagen dat er ogen- en gehoortesten worden uitgevoerd bij zo’n 350 basisschoolleerlingen. Op die dagen heeft ze hulp nodig, dus wendt ze zich tot de Kiwanis-club van Winthrop.

    Kiwanis volunteers assist children at their school's annual eye screening.“Dit is een van de favoriete projecten van onze club,” zegt Kiwanis-lid Roy Reiber. “Aan het begin van ieder schooljaar sturen we zo’n tien tot twaalf leden, die samen met hun partner een ochtend lang helpen met ogen- en gehoortesten.”

    Twee of drie vrijwilligers helpen dokter Robert Wilson bij de gehoortesten. Wilson is gepensioneerd legerarts en heeft zijn eigen audiometer. De club betaalt het ijken van de instrumenten en koopt ook de oordopjes die nodig zijn voor de test.

    De rest van het team gaat naar de multifunctionele ruimte van de school om ogentesten te doen bij de kinderen.

    “We noteren bij welke leerlingen het gehoor of het zicht niet optimaal is, zodat zuster Laura er later naar kan kijken,” zegt Reiber. “Als wij alle klassen hebben getest, hoeft zij nog maar acht tot twaalf leerlingen nader te onderzoeken, in plaats van alle 350 kinderen van het schooldistrict.”

    Laura Brumfield weet dat ze op de Kiwanis-club van Winthrop kan rekenen. Daarom wendt ze zich af en toe tot hen met speciale verzoeken, bijvoorbeeld om een bril te betalen voor een leerling van wie de ouders dat niet kunnen.
blog comments powered by Disqus