Laatste nieuws

  • Helder zicht

    okt 24, 2014

    Kiwanis-leden testen ogen en oren van leerlingen in Winthrop (Washington, VS).

    Als verpleegkundige in het schooldistrict Methow Valley in Washington houdt Laura Brumfield de gezondheid van ruim 600 leerlingen in de gaten. Ze kijkt naar verstopte neuzen, buikpijn, schrammen, uitslag enzovoort. Het houdt haar bezig. Maar het drukst heeft ze het op de dagen dat er ogen- en gehoortesten worden uitgevoerd bij zo’n 350 basisschoolleerlingen. Op die dagen heeft ze hulp nodig, dus wendt ze zich tot de Kiwanis-club van Winthrop.

    Kiwanis volunteers assist children at their school's annual eye screening.“Dit is een van de favoriete projecten van onze club,” zegt Kiwanis-lid Roy Reiber. “Aan het begin van ieder schooljaar sturen we zo’n tien tot twaalf leden, die samen met hun partner een ochtend lang helpen met ogen- en gehoortesten.”

    Twee of drie vrijwilligers helpen dokter Robert Wilson bij de gehoortesten. Wilson is gepensioneerd legerarts en heeft zijn eigen audiometer. De club betaalt het ijken van de instrumenten en koopt ook de oordopjes die nodig zijn voor de test.

    De rest van het team gaat naar de multifunctionele ruimte van de school om ogentesten te doen bij de kinderen.

    “We noteren bij welke leerlingen het gehoor of het zicht niet optimaal is, zodat zuster Laura er later naar kan kijken,” zegt Reiber. “Als wij alle klassen hebben getest, hoeft zij nog maar acht tot twaalf leerlingen nader te onderzoeken, in plaats van alle 350 kinderen van het schooldistrict.”

    Laura Brumfield weet dat ze op de Kiwanis-club van Winthrop kan rekenen. Daarom wendt ze zich af en toe tot hen met speciale verzoeken, bijvoorbeeld om een bril te betalen voor een leerling van wie de ouders dat niet kunnen.
  • Fietsen en vrij zijn

    okt 24, 2014
    Een meisje probeert haar nieuwe fiets uit, compleet met handvatversiering.

    Zelfs de meest fanatieke automobilist vindt ook fietsen leuk. Hoezo, plankgas? Op de fiets wordt je rijkunst pas echt op de proef gesteld. Een wereld van avontuur ligt aan je voeten. Vrij zijn en bewegen!

    Duizenden kinderen in Calgary in de Canadese staat Alberta ervaren die vrijheid, dankzij personen die zelf weinig vrijheid en beweging hebben. Gedetineerden in de gevangenis van Calgary steunen het fietsproject “Bike and Sporting Good Program”, dat door de Kiwanis-club van Calgary/Chinook wordt gesponsord. Afgelopen juli werd de 5000e fiets in 17 jaar uitgereikt.

    “De kinderen zijn dolblij met hun fietsen,” vertelt Kiwanis-lid Darlene Kerr, coördinator van het project. “We krijgen veel bedankkaartjes en -brieven van kinderen en hun ouders. En ook de gedetineerden hebben baat bij het project. Ze leren waardevolle vaardigheden aan en zijn trots dat ze iets goeds doen voor de gemeenschap.”

    De fietsen worden gedoneerd of gekocht bij garageverkopen. De gedetineerden repareren ze, maken ze schoon en zetten er een bel, stander, slot en reflectors op. Daarna worden alle fietsen geïnspecteerd op veiligheid. De Kiwanis-leden verdelen de opgeknapte pronkstukjes onder ongeveer 35 instellingen, die ze weer uitdelen aan kinderen in de regio Calgary, compleet met helm.

    En dan fietsen de kinderen het volgende avontuur tegemoet. — Nicholas Drake
  • Lichtdrager

    okt 24, 2014
    Degene die de eer heeft St. Lucia te mogen spelen, draagt een een kransvormige kroon met kaarsen en brengt vreugde en geluk voor de inwoners van de Zweedse stad Karlskoga.


    Het is 13 december: St. Lucia komt om licht en liederen te brengen voor ouderen, zieken, wezen en eenzamen. Ze komt met een groot gevolg en deelt aan iedereen koffie, glühwein, peperkoek en saffraanbroodjes uit.

    Elk jaar vieren de Kiwanis-club van Karlskoga en die van Selma Karlskoga de komst van deze Italiaanse heilige naar de noordelijke kust van het Zweedse Möckeln-meer. Dit feest, dat een week duurt, wordt georganiseerd in samenwerking met de plaatselijke krant en een school.

    “Dit traditionele feest is moeilijk uit te leggen, omdat het een mengsel is van twee totaal verschillende culturen,” zegt clublid Göran Hurtig uit Karlskoga. Van oorsprong is het waarschijnlijk een feest uit de tijd van de Vikingen. Tijdens de langste nacht van het jaar vierden de Vikingen de overgang van de donkere periode naar de tijd van het licht; in hun tijdrekening was dat op de 13e december. Er was toen natuurlijk nog geen verband met kerstmis.

    “In 1008 bekeerde de Zweedse koning Olav Skötkonung zich tot het christendom en hij besloot dat alle Zweden de nieuwe godsdienst moesten gaan belijden. Maar de Zweden waren koppig, ook toen al. Ze bleven nog lange tijd de oude goden aanbidden.

    Maar toen gebeurde er iets. Een slimme Zweed kwam erachter dat de katholieke heilige Lucia uit Sicilië ook op 13 december vereerd werd. De Zweedse St. Lucia-viering was geboren.”

    In Karlskoga worden de kandidaten voor de rol van Lucia uitgenodigd door de Kiwanis-clubs en de krant. Zij moeten tussen 15 en 18 jaar oud zijn, een goed karakter hebben en redelijk goed kunnen zingen.

    “Ook jongens mogen meedoen, maar die stellen zich zelden kandidaat,” zegt Mona Hurtig, Kiwanis-lid uit Karlskoga.

    Uit de groep kandidaten worden zeven personen geselecteerd voor het “gevolg” van Lucia. Zij moeten tien liederen leren zingen. Er worden foto’s van dit gezelschap in de krant gepubliceerd en ze worden op tv geïnterviewd. En dan mag het publiek stemmen.

    Op het stadsplein komt een menigte bijeen om de uitslag te horen, alvorens zich te begeven naar de kerk waar de “kroning” met de kaarsenkrans plaatsvindt.

    “Vanaf 13 december middernacht leggen Lucia en haar gevolg in een week tijd zo’n 50 bezoekjes af aan instellingen en werkplekken,” vertelt Göran. “Brandweerkazernes, ziekenhuizen, scholen, hotels, kinderdagverblijven, weeshuizen, verpleeghuizen, verzorgingshuizen, politiebureaus, fabrieken en soms ook alleenstaanden die zich eenzaam voelen.”

    Na afloop van het gebeuren, als de meisjes de tien liederen zo’n 400 keer hebben gezongen, verdwijnt Lucia in de duisternis om plaats te maken voor een andere Zweedse figuur: Jultomten.

    “Dat is niet ‘de Kerstman’,” zegt Mona. “Deze kerstman bestaat echt. Hij woont met zijn familie nog steeds in Zweden en hij zorgt voor ons. Dat weet iedereen. Vraag het de kinderen maar.”

    Meer verhalen over de kerstlichtjes van Kiwanis vindt u in het komende decembernummer van Kiwanis-magazine.
  • Eeuwfeest-e-club opgericht

    sep 23, 2014
    De president van Kiwanis International voor 2013–2014, Gunter Gasser, introduceert zijn zoon als lid van de nieuw opgerichte Centennial Kiwanis internetclub (een internetclub ter gelegenheid van het eeuwfeest), tijdens de charterceremonie die plaatsvond op de internationale conventie in Japan, afgelopen juni.

    De nieuwe Centennial internetclub is een bijzondere Kiwanis-club, in verschillende opzichten. Het is een relatief nieuw type club: een club die alleen bestaat in de digitale wereld. Deze club ontving het charter tijdens een conventie van Kiwanis International; de 99e jaarlijkse conventie in Japan, afgelopen juli, om precies te zijn. Geografisch gesproken heeft deze club het meest gevarieerde ledenbestand van alle Kiwanis-clubs: de leden komen uit tien landen.

    Het begon allemaal, zo verklaart charterpresident Bob Raub, op de scholingsbijeenkomst voor gouverneurs-elect van Kiwanis International in november 2013, waar zeven aankomende districtsleidinggevenden bijeenkwamen voor een diner.

    “Op dat moment,” zegt Raub, “had onze klas al twee dagen cursus gehad van Dr. John. Hij inspireerde de groepsleden om creatieve leiders te worden, buiten de geijkte kaders te denken en met elkaar te communiceren over manieren om Kiwanis te laten groeien, de invloed van het Eliminate-project te vergroten en te genieten van de kameraadschap in ons district. Mocht er een charter worden uitgereikt aan zo’n nieuwe internetclub, dan zouden we dat geheim houden en als een verrassing presenteren aan Kiwanis International-president 2014–2015 Button.

    Net als bij andere nieuwe clubs begon de ledenwerving de volgende dag. Voor deze prille club gebeurde dat in het geheim, van mond tot mond, om te voorkomen dat Dr. John lucht zou krijgen van de verrassing die we mogelijk voor hem in petto hadden. De bedoeling was om die avond een oprichtingsvergadering te houden als er een lijst zou zijn met gegevens van 15 leden (het vereiste aantal voor een charter). Maar er was zo veel enthousiasme, dat er heel wat meer dan 15 personen geïnteresseerd waren. De oprichtingsvergadering vond laat die avond plaats en 24 leden betaalden inschrijfgeld. Omdat de groep geïnspireerd was door Dr. John, werd hij, hoewel afwezig, unaniem aangeworven voor de nieuwe organisatie.

    Zoals vereist voor nieuwe clubs werden er verkiezingen gehouden, waarbij Brian Bell werd gekozen als secretaris/penningmeester, ikzelf (Raub) als president en Diana Keplinger, Hilde Meyer en Jim Smith als bestuursleden.

    Ook andere gouverneurs-elect toonden belangstelling en vulden een lidmaatschapsformulier in.

    Op 10 januari werd de charteraanvraag van de Kiwanis Centennial internetclub officieel ingediend bij Kiwanis International, met de namen van de eerste 34 leden.

    Op de 99e Kiwanis International-conventie in Japan werd het charter overhandigd aan de Centennial club door een van de leden, president-designatus van Kiwanis International, John Button. Kort na de overhandiging van het charter ontving Dr. Button het bijbehorende ledencertificaat en de speld, samen met 18 andere clubleden.

    De club onderneemt activiteiten. Het aantal uren vrijwilligerswerk loopt op; individuele leden verrichten service namens de Centennial club, de club steunt het Eliminate-project en er is al één Walter Zeller-onderscheiding toegekend aan een van de leden. Er is een serviceproject gepland ter gelegenheid van de viering van het 100-jarig jubileum in Detroit, Michigan (VS), en de creativiteit van de leden blijft nieuwe service-ideeën opleveren.

    Het lidmaatschap is niet voorbehouden aan het gouverneursklasje van 2014–2015; de Centennial club hoopt ook leden te kunnen werven in de volgende gouverneursklas. Een nieuwe club voor nieuwe leden met nieuwe ideeën over service, overal ter wereld.”
  • Een hellend vlak

    sep 23, 2014
    Inwoners van Edmonton delen hun liefste jeugdherinneringen: hoe ze afdaalden van deze lange gele Kiwanis-glijbaan.

    Toen de Kiwanis-club van Edmonton (Alberta, Canada) in 1973 een gigantische gele glijbaan aanschafte, wisten de leden dat dit heel wat teweeg zou kunnen brengen. Maar de afgelopen 40 jaar heeft de glijbaan alle verwachtingen overtroffen, in alle opzichten, bijvoorbeeld wat betreft gemeenschapsparticipatie en inzamelingsacties.

    Het geld dat de glijbaan oplevert, vormt een aanzienlijk deel van het jaarlijkse streefbedrag van de club, waardoor ze geld kunnen doneren aan plaatselijke goede doelen en sponsorfestivals.

    “Met de glijbaan kunnen we op een heel flexibele manier iets doen voor de gemeenschap,” zegt clubpresident Krista Leddy, die uitlegt dat andere clubs en organisaties ook gebruikmaken van de glijbaan om geld in te zamelen voor hun projecten. “We huren scholieren, studenten en leden van Circle K-clubs in om de glijbaan te bedienen en onze eigen vrijwilligers helpen daarbij.”

    Behalve dat deze jongeren hier wat geld mee verdienen, ontwikkelen ze ook belangrijke vaardigheden op het gebied van projectmanagement, vooral de jongere Circle K-leden en studenten.

    In de loop van de afgelopen 40 jaar werd de glijbaan een populaire bestemming voor mensen uit de buurt. Hij diende zelfs als bijzondere fotolocatie. Zo waren er bruidsparen die samen de glijbaan afdaalden en hebben veel volwassenen tedere jeugdherinneringen aan de baan.

    “Wij zijn een oriëntatiepunt in Edmonton, en niet alleen op K-Days,” verklaart Leddy. “Alle inwoners kennen de reusachtige gele glijbaan; ze vertellen ons vaak over hun jeugdherinneringen.” Eén ontroerend verhaal gaat over een ouder echtpaar, dat eens ’s morgens heel vroeg naar de glijbaan kwam en vroeg of ze samen naar beneden mochten glijden. De Kiwanis-leden kwamen erachter dat hij haar vele jaren geleden op de glijbaan ten huwelijk had gevraagd.

    Wie had gedacht dat een 15 meter lange glijbaan op zo’n vertederende manier een bijdrage kon leveren aan de gemeenschap? Zo zie je maar weer: geld inzamelen en zich inzetten voor de gemeenschap is net zo makkelijk als een, twee… roetsj!  — Wendy Rose Gould

blog comments powered by Disqus