Laatste nieuws

  • Muziekles

    apr 15, 2016
    Maggie Morrison bespreekt pianotechnieken met een deelnemer aan het Kiwanis-muziekfestival van 2016 in Toronto.  Foto: Michelle Gibson
    Maggie Morrison bespreekt pianotechnieken met een deelnemer aan het Kiwanis-muziekfestival
    van 2016 in Toronto. Foto: Michelle Gibson


    Naam: Maggie Morrison

    Instrument: piano

    Wedstrijden: Kiwanis-festival sinds haar derde jaar

    Huidige beroep:
    pianolerares, stafmedewerker Koninklijk Conservatorium Toronto. Oprichter van de organisatie Exposure to the Arts, met als doel verschillende muzikale ervaringen naar de gemeenschap van Brantford te brengen.

    Plannen:
    promoveren en een privéstudio beginnen
    Op haar vierde liep Maggie Morrison het elegante huis van pianolerares Virginia Blaha in Brantford (in het Canadese Ontario) binnen. Ze stelde zich voor met de mededeling: “Hallo, ik ben Maggie Morrison en ik kan de koprol doen.”

    En ze kan ook pianospelen.

    Morrison is een van de duizenden kinderen en volwassenen die deelnamen aan het Kiwanis-muziekfestival – in maart dit jaar waren het er al meer dan 30.000. Tel daarbij op de leerlingen die meedoen aan andere wedstrijden die door Kiwanis gesponsord worden – van Vancouver en British Columbia tot St. John’s, Newfoundland – en u begint te begrijpen hoe enorm de invloed van Kiwanis op de Canadese muziekwereld is. Zowel Gordon Lightfoot, Sarah McLachlan, Glenn Gould, Justin Bieber als alle leden van de Barenaked Ladies hebben opgetreden op het Kiwanis-podium.

    Net als Maggie Morrison.

    Een tijdje geleden, toen ze zich aan het voorbereiden was op haar taak als jurylid bij het festival van 2016, sprak ze met Kiwanis-magazine over haar festivalervaringen tot nu toe en haar huidige carrière. Hier zijn een paar fragmenten uit dat gesprek.

    Kiwanis-magazine: Wat is er zo bijzonder aan de Kiwanis-muziekfestivals?

    Maggie Morrison:
    Door die festivals hebben de leerlingen iets om naartoe te werken. Tijdens de les en als ze aan het oefenen zijn, bereiden ze zich voor op dat optreden. En het is ook belangrijk om te horen wat andere mensen doen. Het is goed om betrokken te zijn bij de muziekgemeenschap en de lat hoog te leggen.

    Hoe was het om dit jaar jurylid te zijn bij het festival?


    O jee, hoe moet ik dat uitleggen? Dit jaar speelde een van de leerlingen Dresdens China Figures. Plotseling herinnerde ik me hoe ik dat speelde met mijn eerste lerares; het was het eerste stuk dat ik echt mooi vond. En die leerling speelde het zo ontzettend mooi. Het was een surrealistisch moment en ik was hevig ontroerd, want die lerares (Virginia Blaha) is vorig jaar augustus overleden. Ik realiseerde me hoe ontzettend toegewijd al die leraren zijn en hoever ze je kunnen brengen op je muzikale reis.

    Hoe moedig je de kinderen die geïnteresseerd zijn in muziek aan?
    Ik zeg tegen ze dat ze door moeten gaan. Laat je niet ontmoedigen. Lef en vastberadenheid en altijd maar doorgaan, dat is de weg naar succes. Er zit altijd schoonheid in muziek. Streef ernaar om die momenten te vinden. Altijd maar doorgaan. Je komt er wel, als je maar wilt.
  • Een schreeuw om veiligheid

    apr 14, 2016
    De Yell & Tell-mascotte Squawk feliciteert leerlingen van Wauwatosa met high fives.
    De Yell & Tell-mascotte Squawk feliciteert leerlingen van Wauwatosa met high fives.

    Een kind dat bang is voor problemen, doet soms verkeerde dingen. Het overwinnen van die angst, dat is het doel van het project Yell & Tell. Het is bedacht door Jean Davidson, lid van de Kiwanis-club van Wauwatosa in de Amerikaanse staat Wisconsin. Basisschoolleerlingen leren door middel van kindvriendelijke gesprekken waarom het zo belangrijk is om een volwassene te waarschuwen als er sprake is van een ongeluk, bedreiging, pesten of een andere gevaarlijke situatie.

    Davidson bedacht het project na de verdrinking van haar kleinzoon Ryder, een ongeluk dat voorkomen had kunnen worden als een ouder kind niet geaarzeld had om hulp in te roepen. Sindsdien is de boodschap “See it, Feel it, Yell it, Tell it” (Zie het, voel het, roep het, vertel het) de hele wereld overgegaan, dankzij de hulp van scholen, brandweer, politie en serviceclubs zoals de Key Club van de Wauwatosa West High School.

    “Wij doen mee aan het project om de jongeren in onze stad te leren over de gevaren die horen bij het volwassen worden,” zegt Alyssa Goodwillie, medepresident van de Key Club. “Wij als Key Club doen graag vrijwilligerswerk waar schoolkinderen iets van leren, vooral iets als Yell & Tell, waarmee levens gered kunnen worden.”

    In een kleurige PowerPoint-presentatie is de mascotte Squawk te zien, een papegaai, en een liedje te horen dat kinderen eraan herinnert hoe belangrijk het is een volwassene te waarschuwen als er gevaar dreigt. De boodschap wordt nog extra versterkt door middel van boeken en activiteiten. En Squawk duikt van tijd tot tijd op om met zijn staartveren te schudden.

    “Het leukste deel van het project is als de leerlingen alles wat ze geleerd hebben in een liedje verwerken,” zegt Goodwillie. “Het is altijd fijn om te zien hoe ze op een leuke en pakkende manier in de praktijk brengen wat ze geleerd hebben. En natuurlijk is het geweldig om de gezichten van de kinderen te zien als ze Squawk zien aankomen en met hem kunnen praten.”

    De kinderen luisteren en schreeuwen. Volgens Davidson hebben ze honderden succesverhalen gehoord. “Meer dan 100 kinderen zijn nu onze Yell & Tell-helden,” vertelt ze.

    Tekst en foto’s: Catherine Usher
  • Fitness-lessen

    mrt 25, 2016
    Toekomstige ster neemt medaille in ontvangst voor zijn deelname aan de Little Havana- jeugdbasketbalcompetitie.
    Toekomstige ster neemt medaille in ontvangst voor zijn deelname aan de Little Havana- jeugdbasketbalcompetitie.

    Kinderen in Miami in de Amerikaanse staat Florida dribbelen, geven passes, scoren doelpunten … en maken zo contact met andere kinderen. Dat is te danken aan de Kiwanis-club van Little Havana, Miami, die een gratis jeugdbasketbalcompetitie heeft georganiseerd voor gezinnen uit de buurt.

    “De jeugdbasketbalcompetitie was het eerste project van de Kiwanis-club uit Little Havana in 1976. Het was bedoeld als naschoolse activiteit voor kinderen in Zuid-Florida, ter bevordering van een sportieve en gezonde leefwijze in een plezierige ambiance,” vertelt Mayra Hernandez, directeur van de club.

    In die 40 jaar hebben meer dan 5000 kinderen van acht tot dertien jaar oud deelgenomen aan de competitie. Kiwanis-leden vervullen de rol van coach en mentor en geven trainingen. Ze richten zich niet alleen op de basisbeginselen van het basketbal, maar leggen ook de nadruk op waardevolle levensvaardigheden als teamwerk en leiderschap.

    De Kiwanis-leden van Little Havana onderhouden ook relaties met de Internationale Universiteit van Florida en het professionele basketbalteam Miami Heat, die allebei clinics organiseren voor de jeugd.

    “De kinderen kunnen vragen stellen, meedoen aan een-op-eensessies en sterspelers ontmoeten,” zegt Hernandez.

    Dankzij deze contacten heeft de club veel donaties gekregen die zeer welkom zijn, onder meer 10.000 dollar van de Miami Heat. Zo lukt het de Kiwanis-leden om kinderen te bereiken via basketbal, en om hun liefde voor vrijwilligerswerk en saamhorigheid te delen met de jeugd in Florida.  — Catherine Usher
  • Vrijwilligerswerk, dichtbij en veraf

    mrt 18, 2016
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.

    In september 2007 laadde een groep Kiwanis-leden uit het district Zwitserland-Liechtenstein drie tientonners en twee schoolbussen vol met meubilair, muziekinstrumenten, computers en bouwmateriaal. Daarmee reden ze ruim 1500 kilometer naar de Albaanse plaats Shkodër, met als missie scholen te verbeteren.

    “Onze contacten met Albanië dateren van 2001, toen het land net aan het herstellen was van zijn verleden en afhankelijk was van alle hulp die het kon krijgen uit de vrije wereld,” zegt Jürg Kreis van de Kiwanis-club van Rheintal in Zwitserland.

    Gelijktijdig met het afleveren van de geschonken goederen, begonnen Zwitserse Kiwanis-leden clubs op te richten in het noorden van Albanië. De Kiwanis-broederschap bloeide op.

    De hulp, de nieuwe clubs en de vriendschap kwamen precies op tijd. Tussen december 2009 en januari 2010 maakte een reeks overstromingen in het noorden van Albanië meer dan 2500 gezinnen dakloos. De pas opgerichte Kiwanis-clubs waren in staat en bereid om voedsel en onderdak te bieden, terwijl hun Europese mede-Kiwanisleden in samenwerking met de Kiwanis International Foundation en het fonds van de Kiwanis International-Europese Federatie financiële steun boden. (Kiwanis Noorwegen en een Noorse hulporganisatie stuurden hulpteams en -materiaal.)


  • Willkommenskultur

    mrt 18, 2016
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.

    Ver van huis
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.

    Farhad Heidary, 26 jaar, heeft zijn familie al een jaar niet meer gezien, en hij had geen gelegenheid om afscheid te nemen. Hij was als medewerker van een Amerikaanse organisatie voor internationale ontwikkelingssamenwerking in Italië voor een VN-modelconferentie, toen hij hoorde dat vier van zijn collega’s waren ontvoerd door de Taliban. “Mijn leidinggevende zei dat ik beter niet terug kon gaan”, zo herinnert hij zich.

    Hij besloot om naar Duitsland te gaan, waar al verscheidene familieleden van hem woonden. Hij wilde graag bij hen in de buurt zijn.

    “Ik ben dankbaar voor de hulp die ik hier van iedereen krijg,” zegt hij. “De mensen om me heen zijn zo aardig. Dat is een zegen.”

    Maar Farhad wil niet in Ratzeburg blijven. Tenminste, niet voor altijd.
    “Afghanistan is mijn thuis. Ik wil weer naar huis.”

    In Ratzeburg, een schilderachtig stadje met ongeveer 14.000 inwoners in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, wonen zo’n 250 vluchtelingen te midden van de plaatselijke bevolking. De meesten zijn jonge, gemotiveerde mensen uit landen als Syrië, Afghanistan, Armenië, Eritrea en Irak. Ze zijn hier gekomen op zoek naar een beter leven. De Kiwanis-club van Ratzeburg verwelkomt hen en maakt hen wegwijs.

    Kiwanis-lid Werner Büttner uit Ratzeburg zit aan een grote houten tafel voor een korte lunchpauze. Voor hem ligt zijn multomap open, met daarin informatie over veel van de vluchtelingen die hij heeft leren kennen. Hij bladert door de map en laat zien hoeveel er bij komt kijken om dingen te regelen die de meesten van ons heel gewoon vinden: een opleiding, een huis, een baan. Voor een vluchteling zijn al die dingen niet zo gemakkelijk.

    “Je hebt goede vrienden nodig om dit soort dingen voor elkaar te krijgen,” zegt Büttner. Hij verontschuldigt zich omdat hij moet bellen over de organisatie van bijeenkomsten, allemaal om de jonge mensen vooruit te helpen die nu zo’n centrale plaats innemen in zijn leven. Hij praat niet alleen over wat er nodig is; hij gaat met vluchtelingen om de tafel en bedenkt oplossingen. Hij helpt met taallessen. Hij zoekt bedrijven die stageplaatsen willen aanbieden. Hij regelt de administratieve zaken. En alles zit in zijn mobiele kantoor: zijn multomap.

     “Dit zijn gemotiveerde jonge mensen en ze worden met open armen ontvangen,” zegt hij, verwijzend naar de Duitse Willkommenskultur. “Het heeft geen zin om vanachter de schutting toe te kijken en hen te verwijten dat ze niet integreren. We moeten iets doen. Je kunt geen hekel aan ze hebben. Als je ze eenmaal kent, als ze een gezicht hebben, kun je geen hekel aan ze hebben.”

    Tekst en foto’s: Kasey Jackson
blog comments powered by Disqus