Laatste nieuws

  • Een diner voor fijnproevers

    aug 24, 2016

    Chef-kok uit Apeldoorn inspecteert een gerecht, voordat het naar de klant wordt gebracht. 

    Op de achtergrond klinkt gitaarmuziek, vermengd met het geroezemoes aan de tafels. De spanning stijgt. Vol verwachting kijkt iedereen naar de keukendeur. Iemand pakt het menu van die avond en leest het voor, zodat haar tafelgenoten weten wat ze kunnen verwachten:

    “Drie bereidingen van biet. Gerstrisotto. Chocoladetaart.” En de wijn van die avond: Santa Catharina Chardonnay of Negro Amaro.

    In de keuken hangt een nerveuze spanning rond de chef-kok, als hij de bieten inspecteert. Vanavond is de presentatie net zo belangrijk als de smaak. En de smaak moet uitmuntend zijn.

    Het bedienend personeel wacht tot ze naar binnen mogen.

    Eén avond culinaire elegantie bracht 3500 euro op voor de Kiwanis-club van Apeldoorn, die diners voor het goede doel organiseert in samenwerking met restaurants in de buurt. Het negengangendiner wordt bereid met plaatselijk verbouwde ingrediënten. De Kiwanis-leden zijn beschikbaar om te helpen met het opdienen van maaltijden en met de afwas.

    De opbrengst van een onlangs gehouden diner werd geschonken aan de Stichting Onderwijs Zieke Kinderen Apeldoorn, een stichting die remedial teaching verzorgt voor kinderen die ziek zijn en/of in het ziekenhuis liggen.

    “Zo raken ze niet achter met hun schoolwerk, én ze houden contact met hun klasgenoten,” zegt Lou van Noorden, Kiwanis-lid uit Apeldoorn. “Dat is enorm belangrijk voor hun gevoel van eigenwaarde.”

    Tekst: Jack Brockley

  • Chocolade is het antwoord, altijd!

    aug 24, 2016

    Jonge klantjes genieten van een chocoladelekkernij tijdens de bazaar van de Kiwanis-club in Pessac les Graves.

    Wat kan een nieuwe club doen? Het was een spannende tijd, toen de Kiwanis-club van Pessac les Graves in Frankrijk werd opgericht in 2009: er waren zo veel ideeën, zo veel mogelijkheden voor vrijwilligerswerk, zo veel leden die stonden te popelen om te beginnen. Maar er was zo weinig geld. Of liever gezegd: er was geen geld.

    Het leek de club een logische aanpak, zo zegt de president van het charter, René Lagueyte, om op een zo simpel mogelijke manier genoeg geld in te zamelen om een aantal goede doelen te kunnen steunen.

    Laten we een chocoladebazaar organiseren, stelde iemand voor.

    “Negen van de tien mensen zijn namelijk dol op chocola,” zegt Lagueyte. “En nummer tien, die zegt dat hij het niet lekker vindt, liegt.”

    De bazaar was meteen een groot succes. In een zaal was volop ruimte voor de chocolatiers die hun cacao-verwerkende kunsten toonden en voor de menigte chocoladeliefhebbers. Maar de Kiwanis-leden beseften dat de toekomst van de bazaar verre van zeker was.

    Omdat de leden weinig afwisten van de chocolade-business, voldeden enkele van de eerste deelnemers niet aan de verwachtingen van de klanten.

    “Pas na vijf jaar waren we in staat om het beste van het beste te selecteren,” zegt Lagueyte. Nu behoort het kennismaken met de grootmeester van de Broederschap Chocolatière Gourmande tot de vaste activiteiten van ieder jaar.

    De bazaar trekt nu jaarlijks zo’n 6000 klanten. De kaartverkoop, de verhuur van standjes en sponsors brengen samen zo’n 30.000 euro per jaar op; de kosten bedragen ongeveer 15.000 euro.

    Tekst: Jack Brockley
  • Aardbeien telen voor het goede doel

    aug 24, 2016

    Bekroonde aardbeien, een verleidelijke lekkernij in Stilwell, Oklahoma (VS)
    Bekroonde aardbeien, een verleidelijke
    lekkernij in Stilwell, Oklahoma (VS)

    De Kiwanis-club van Stilwell in de Amerikaanse staat Oklahoma organiseerde het Stilwell-aardbeienfestival voor het eerst in 1948, 69 jaar geleden. Het was zo’n succes, dat de gouverneur van Oklahoma de regio benoemde tot “Aardbeihoofdstad van de wereld”.

    In 1949 was dat misschien een beetje overdreven, maar nu niet meer. Tegenwoordig trekt het festival ieder jaar op de tweede zaterdag van mei 30.000 bezoekers.

    Er wordt niet alleen geld ingezameld voor de Kiwanis-club van Stilwell. De gemeenschap profiteert ook van het festival, doordat er educatieve programma’s worden aangeboden voor kinderen en tieners, een hardloopwedstrijd van 5 kilometer wordt georganiseerd en het toerisme en de economische ontwikkeling worden gepromoot.

    Marty Green, president van de Kiwanis-club, heeft moeite om aan te geven welk onderdeel van het evenement hij het leukste vindt. Als docent aan de Oklahoma State University raakte hij er meer dan vijftien jaar geleden bij betrokken, omdat hij connecties had met kwekers. Nu heeft hij de leiding over de aardbeienwedstrijd en de aardbeienveiling.

    De aardbeien uit Stilwell zijn zo populair dat ze bij opbod worden verkocht om geld in te zamelen voor Kiwanis. Green herinnert zich dat de winnende aardbeien werden verkocht voor maar liefst 5000 dollar per 15 liter. En winnaar of niet, alle kwekers die meedoen aan de wedstrijd schenken aardbeien voor de veiling.

    Het festival wordt afgesloten met gratis aardbeien en ijs, met dank aan de Kiwanis-club.
    “We komen met een grote wagen, gevuld met aardbeien en ijs; dat delen we uit,” vertelt Green. “Je mag zo vaak in de rij gaan staan als je maar wilt. Net als ik, want lekker is het zeker!”

    Tekst: Cindy Conover Dashnaw | Foto: Lisha Newman/Oklahoma Tourism

  • Service met liefde

    jul 08, 2016
    Armando Flores

    April 2015 was een keerpunt in het leven van Armando Flores. Het zou een tien minuten durende presentatie worden voor de Kiwanis-club van Groot Sacramento in de Amerikaanse staat Californië. Het werd een gedachtewisseling van een halfuur, die een stempel drukte op de leden en de service van de club.  

    Flores was op bezoek bij de club om te spreken over een project genaamd “Kleding en voedsel voor iedereen”. Zijn passie, bezieling en toewijding voor daklozen werkten aanstekelijk.

    “Veel leden raakten onder de indruk; je voelde zijn hartstocht,” vertelt Rita Germain, oud-president van de club in Sacramento.

    “Het was leuk om voor deze club te spreken,” zegt Flores. “Men was geïnteresseerd in mijn verhaal. Ik merkte dat hun betrokkenheid bij de gemeenschap groot was.”

    Daarop besloot Flores lid van de club te worden. Hij merkte dat de leden geïnteresseerd waren in zijn ambitie om daklozen te voorzien van voedsel en kleding. Er ontstond een samenwerking, die zijn inspanningen voor “Kleding en voedsel voor iedereen” een impuls zouden geven.

    Het duurde dan ook niet lang voor zijn nieuwe Kiwanis-vrienden hun hulp aanboden.

    “Een of twee keer per week breng ik eten bij daklozen. De club heeft toegezegd om ons één zondag per maand te helpen,” zegt Flores. “Verschillende clubleden maken eten klaar en helpen ons om het uit te delen; ook geven ze kleding.”

    Flores is zeer dankbaar voor de goederen en de hulp.

    “Sinds ik lid van Kiwanis ben, merk ik hoe betrokken mijn medeclubleden zijn,” zegt hij. “Ik heb echt het idee dat we iets goeds doen voor de gemeenschap. Wat we doen, maakt echt een verschil.”  — Sam Stall

    Trekt uw club ook leden van andere liefdadige groeperingen? Vertel het ons via loveit@kiwanis.org.
  • Natuurwetenschappen tentoongesteld

    jul 08, 2016

    De elfjarige Cole Anderson laat de prijzen zien die hij won met zijn project “Speed Whiz” (“Snelheidswonder”).

    Ik heb een lange weg afgelegd om dit te kunnen zien. 

    Ik moest een hele dag vliegen en wachten op luchthavens en meer dan 120 km aan de linkerkant van de weg rijden naar de universiteit van Waikato, Hamilton, op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland.

    Alles voor de natuurwetenschappen

    Ik had al vaak gehoord over de wetenschapsbeurzen in Nieuw-Zeeland. Ik wilde wel eens met eigen ogen zien wat de Kiwanis-leden in dit land doen bij dit wijdverspreide project, waarmee ze alleen al dit jaar meer dan 20.000 leerlingen bereiken.

    Nu ik hier ben, zie ik eindelijk het gezicht bij de naam van het Kiwanis-lid dat ik alleen ken via e-mail. Murray Price is lid van de Kiwanis-club van Westside Hamilton. Hij is al vanaf het begin betrokken bij de Nieuw-Zeelandse wetenschapsbeurzen en vertelt dat ook Kiwanis vanaf het allereerste begin actief was bij de beurzen.

    “Wij waren er vanaf het begin bij betrokken,” zegt hij. “We zorgen voor het opzetten en de organisatie. We regelen de beveiliging en de lunch voor de juryleden. De jury bestaat uit 50 leden; dat is nogal wat. En natuurlijk breken we alles ook weer af en ruimen we op.”

    Price vertelt dat er dit jaar zo’n 400 leerlingen deelnemen aan de beurs in Waikato, en er zijn een paar sterke inzendingen bij.

    Sam Frengley zit in de hoogste klas van de St. Peter's-school. De ceremonie is bijna afgelopen; hij staat te jongleren met ballonnen, certificaten, cadeaus en de trofee voor de Beste Beursdeelnemer, die hij heeft gewonnen voor zijn bodemanalyseproject “Fosfaat en de toekomst van de vallei”.

    “Deze zomer ga ik aan het werk bij het NIWA (het Nieuw-Zeelands Nationaal Instituut voor water- en atmosferisch onderzoek), voor een project dat ik zelf mag uitkiezen; met hun hulp, natuurlijk,” zegt Frengley, die voor het derde jaar meedoet aan de wetenschapsbeurs.

    Een paar dagen later ben ik in Rotorua voor de wetenschaps- en technologiebeurs van het NIWA in Bay of Plenty, waar Asty Bosley en Leah Jones de prijs van de gemeente Rotorua Lakes winnen voor hun project “Re-Think Your Drink” (“Denk goed na over wat je drinkt”). “Het was heel interessant om erachter te komen dat veel van onze klasgenoten niet precies weten hoeveel suiker er in frisdrank zit,” vertelt Leah.
    Ik ga bij de juryleden zitten en luister naar hun oordeel over het volgende project.

    “Dit project heeft commerciële mogelijkheden. Hij heeft alle scenario’s bekeken vanuit alle gezichtspunten. Ook noemde hij de mogelijkheid van online marketing van het project.”

    Het gaat om het project “Speed Whiz” (“Snelheidswonder”) van de elfjarige Cole Anderson. Anderson heeft een verkeersveiligheidsbord ontworpen, waarop de snelheidslimiet wordt aangepast op basis van de hoeveelheid water die op een sensor op het bord valt.

    “Ik heb dit gemaakt, omdat ik het raar vond dat er 100 km per uur op een bord staat als je ziet dat het stortregent,” zegt hij. “Als het regent, moet je niet zo hard rijden.”
    Mijn laatste halte is Welllington, waar alles op rolletjes verloopt dankzij voorzitter John Warriner en zijn Kiwanis-vrijwilligers. De winnaars kunnen trots zijn op hun prijzen, variërend van een geldbedrag en een iPad tot een beurs van NZ$ 4000.

    Jacqui Ormsby is 13 jaar en gaat naar de Wadestown-school. Zij nam vorig jaar voor het eerst deel aan de wetenschapsbeurs en won dit jaar maar liefst zeven prijzen, waaronder die voor de Beste Algehele Presentatie, voor haar project genaamd “Kan hout dienen als filter?”

    “Ik wilde een waterfilter maken dat je kunt gebruiken in noodsituaties,” vertelt ze. “En het moest gemaakt zijn van natuurlijke materialen.” Ze ontdekte dat in de Verenigde Staten wit dennenhout gebruikt wordt om water te filteren. Maar toen ze het probeerde met Nieuw-Zeelands dennenhout, lukte dat niet, tot haar verrasing.

    Haar nieuwsgierigheid en verwondering deden me denken aan een gesprek dat ik in Rotorua had met Mark Franken van de Kiwanis-club van Rota Whenua. 

    “Als de eindwinnaar in de middelste leeftijdscategorie valt, vraag je je af waarmee ze de volgende keer op de proppen zullen komen,” zei hij. “Met iets spectaculairs, ongetwijfeld.”

    Daarom zijn hij en Kiwanis-leden uit heel Nieuw-Zeeland zo enthousiast over de wetenschapsbeurzen.

    “We proberen de kinderen te interesseren voor natuurwetenschappen en technologie,” zei hij. “Het is fantastisch om er met ze over te praten. Dit is zo ontzettend leuk.”

    Tekst en foto: Kasey Jackson

blog comments powered by Disqus