Laatste nieuws

  • Fiesta Noche del Rio

    feb 20, 2017

    Colors swirl during a performance at the Fiesta Noche del Rio along San Antonio’s River Walk.

    De zomer van San Antonio voelt klam aan, als Aaron Rios zijn helderwitte overhemd vastknoopt, backstage in het Arneson River Theater. Maar hij klaagt niet. Al vijf jaar lang offert de leider van de mariachi-band elk weekend in het drukste seizoen van het jaar op om hier te zijn, aan de River Walk in San Antonio (Texas), voor de door Kiwanis georganiseerde show Fiesta Noche del Rio.

    Als muzikant is het zijn grote passie om mensen onder te dompelen in een magische muzikale ervaring – want daar gaat het om bij deze show. Maar het gaat er ook om iets terug te doen. Daarom is hij hier, zwetend in de zomerse hitte, terwijl hij zich klaarmaakt om het toneel op te gaan.

     Wervelende kleuren tijdens een optreden op het Fiesta Noche del Rio aan de River Walk van San Antonio (Texas)
    Wervelende kleuren tijdens een optreden op het Fiesta Noche del Rio aan de River Walk van San Antonio (Texas)
    “Dat dit gebeurde, had een reden,” zegt Rios. “Het was mijn beurt om iets terug te doen.”

    In 2009 kreeg Rios namelijk een zoon, die te vroeg geboren werd. Het kind moest twee maanden in het ziekenhuis blijven voor hij naar huis mocht. In die periode kreeg het gezin van Rios hulp van een aantal plaatselijke kinderorganisaties.

    “Ik voelde me deemoedig door al die mensen die ik niet eens kende, maar die kwamen helpen zonder vragen te stellen, zelfs niet of we wel voor hulp in aanmerking kwamen,” zegt Rios. “Iedere dag werd ik gebeld door die organisaties of ze kwamen langs om te vragen of alles in orde was en of ze iets voor ons konden doen. Dus toen ik erachter kwam hoe het zat met deze show, aarzelde ik geen moment en heb ik me aangemeld.”

    De afdeling Charities Inc. van de Kiwanis-club van Alamo organiseert het Fiesta Noche del Rio al vanaf 1957. Sinds die tijd is er meer dan 2,75 miljoen dollar ingezameld voor plaatselijke goede doelen voor kinderen, zoals de organisaties die in de bres sprongen voor Rios en zijn vrouw. En de leden van de Kiwanis-club van San Antonio dragen ook hun steentje bij: ze regelen sponsors, verkopen kaartjes en helpen bij de shows.

    Oorspronkelijk was de show bedoeld om bezoekers naar de River Walk te trekken. De legendarische Rosita Fernandez – de ”First Lady of Song” van San Antonio – trad toen op. In zijn 60-jarig bestaan varieerde het programma van het evenement van traditionals en folkmuziek tot een Tejano-show tot een Las Vegas-achtige show met choreograaf Felipe de la Rosa, die choreografieën schreef voor de artieste Charo.

     Muzikanten die optreden tijdens het Fiesta Noche nemen de toeschouwers mee op een reis door Mexico, Argentinië, de Caraïben, Spanje en Texas.
    Muzikanten die optreden tijdens het Fiesta Noche nemen de toeschouwers mee op een reis door Mexico, Argentinië, de Caraïben, Spanje en Texas.
    “We nemen de toeschouwers mee op reis,” zegt Elizabeth (Lisa) Sanchez-Lopez, die al 25 jaar betrokken is bij het fiesta. Ze begon als danseres, werd later choreografe en zangeres en nam ten slotte in 1995 de leiding van de show op zich.

    Het podium in Arneson is van voor tot achter gevuld met kleurige jurken en kostuums, en met de pracht en praal van professionele artiesten die een mix brengen van de rijke culturele tradities uit de streek en ver daarbuiten. Flamenco, tango, salsa, Caraïbische drums, zelfs countrymuziek vult de vochtige Texaanse nachtlucht, terwijl de rondvaartboten langs de River Walk varen en de toeschouwers naar de voorstelling kijken. 

    “Het is de 20 dollar entree meer dan waard,” zegt Sanchez-Lopez. “We hebben toeschouwers gehad uit New York die zeiden dat dit niet onderdoet voor een show op Broadway.”

    Maar de optredende artiesten hier verdienen niet wat ze op Broadway verdienen. En je gaat wel een verplichting aan als je wilt meewerken aan de show. Elke vrijdag- en zaterdagavond van mei tot en met augustus zijn er optredens. De audities zijn in december en de repetities beginnen in januari. Toch komen de dansers, zangers en muzikanten zoals Rios terug,
    ieder jaar weer.

    Rios en zijn bandleden zouden elk weekend vier keer zo veel kunnen verdienen als op het fiesta. Toch komen ze na vijf jaar nog steeds terug, en ze hebben geen plannen om daarmee te stoppen.

    “Als het niet voor een goed doel was, weet ik niet of de betrokkenheid zo groot zou zijn,” zegt Sanchez-Lopez. “Iedereen hier wil dat het een succes wordt vanwege het goede doel.”

    Les musiciens de la Fiesta Noche font faire à leur public une tournée culturelle à travers le Mexique, l’Argentine, les Caraïbes, l’Espagne et le Texas.
    Muzikanten die optreden tijdens het Fiesta Noche nemen de toeschouwers mee op een reis door Mexico, Argentinië, de Caraïben, Spanje en Texas.
    En dat goede doel wordt in dit geval heel concreet zichtbaar voor de deelnemende artiesten, als ze een bezoek brengen aan de organisaties die geld krijgen van het Fiesta Noche del Rio en de kinderen zien voor wie ze het doen.

    “Artiesten kunnen soms diva’s zijn, maar als ze hier komen, laten ze dat soort gedrag achter bij de deur,” zegt Sanchez-Lopez. “We doen veel moeite om een geweldige show neer te zetten, zodat we zo veel mogelijk geld kunnen inzamelen voor deze goede doelen.”

    Het is donker, maar de stemming is lichthartig, als de toeschouwers de salsa en de Cotton-Eyed Joe leren dansen. Even later doet de hele cast van het Fiesta Noche del Rio mee met de mariachi’s – Fiesta de San Antonio, onder leiding van Rios – voor het laatste nummer, waarmee de show wordt afgesloten.

    “Het is bijna onwerkelijk, meedoen aan de show. We maken er een magische belevenis van,” zegt Rios. “We laten de toeschouwers achter met een glimlach, en daar doen we het voor.”

    Daarvoor, en om te zorgen dat andere gezinnen uit de buurt net zo worden gesteund als zijn gezin. Om te zorgen dat de kinderen van San Antonio kunnen lachen. 

    Tekst: Kimiko Martinez | Foto’s: Carlos Javier Sanchez

    Go comment!
  • Hoop doet drijven

    feb 20, 2017

    OliviaRose

    OliviaRose gilt. Haar moeder en oma proberen haar stil te laten liggen, maar het is een worsteling. OliviaRose kan er niets aan doen. En niemand kan het haar kwalijk nemen. Er staat een vreemde man met een draaiende handzaag naast haar bed, klaar om hem te gebruiken. Hij schakelt hem in en ze begint nog harder te gillen. Haar moeder geeft haar een klein knuffeltje. OliviaRose, een sterk en speels meisje van 19 maanden oud, gooit het op de grond.

    De volwassenen om haar heen staan te lachen en te praten, want het is niet zo erg als het lijkt. Het is zelfs een heel gewoon tafereel, in het pediatrisch traumacentrum van Kiwanis in het Floating Hospital- kinderziekenhuis, onderdeel van het medisch centrum in het centrum van Boston in de Amerikaanse staat Massachusetts.

    Zo meteen wordt bij OliviaRose het gips verwijderd, en dat is nogal een luidruchtige en angstaanjagende gebeurtenis. Maar nog geen tien minuten later is OliviaRose weer rustig en staat ze weer met haar volle gewicht op haar benen, zonder het roze gips dat net nog om haar heupen en dijen zat.

    OliviaRose werd naar het Floating Hospital gebracht nadat ze door een auto was aangereden, thuis op de oprit. Ze had een gebroken dijbeen en moest drie dagen in het ziekenhuis blijven, waar ze speciale zorg kreeg aangeboden door het pediatrisch traumacentrum van Kiwanis en het Floating Hospital.

    Het KPTI (Kiwanis Pediatric Trauma Institute) begon in 1981 als een samenwerkingsverband tussen het district New England van Kiwanis en het Floating Hospital for Children (drijvende kinderhospitaal) van het medisch centrum Tufts. Op de pediatrische spoedeisende hulp van het ziekenhuis krijgen kinderen als OliviaRose de allerbeste zorg. De instelling is door het Amerikaans genootschap van chirurgen aangemerkt als pediatrisch traumacentrum klasse I. En de behoefte aan dergelijke instellingen is groot. Traumatisch letsel is de belangrijkste oorzaak van sterfgevallen en handicaps bij kinderen, belangrijker dan alle andere ziekten opgeteld.

    OliviaRose’s grootmoeder, Lisa Torigian, is bijzonder te spreken over de zorg die haar kleindochter in het ziekenhuis krijgt.

    “Iedereen is zo behulpzaam,” zegt ze. “Na het ongeluk hadden we een aangepast autozitje nodig. De maatschappelijk werker van het ziekenhuis en KPTI zorgden dat we er een kregen, gratis. Er was een kamer waar we konden overnachten en we kregen tegoedbonnen voor maaltijden.”


    KIWANIS-ZORG

     Anne Keliher en Leslie Rideout
    Anne Keliher en Leslie Rideout

    Leslie Rideout is een van de verantwoordelijken voor de uitstekende zorg die OliviaRose kreeg in het Floating Hospital. Rideout is pediatrisch-traumacoördinator bij KPTI en ze heeft het druk. Aan haar werk zijn vele taken verbonden: het coördineren van zorg voor gezinnen, voorlichting aan gezinnen over mogelijke trauma’s, notuleren bij patiëntenconsulten, familiebezoek, zorgen voor deugdelijke autostoeltjes en fietshelmen voor patiënten en het geven van voorlichting over veiligheid. 

    Leslie Rideout houdt van haar werk, dat ze al 15 jaar doet. Vol trots vertelt ze over de begintijd van het ziekenhuis als – letterlijk – drijvend hospitaal.

    “In die tijd voer het schip alleen in de zomermaanden,” vertelt ze. “De patiënten en hun gezinsleden mochten op de boot komen. Velen dachten dat zeelucht bevorderlijk was voor de genezing.”

    Het originele Boston Floating Hospital 
    Het originele Boston Floating Hospital

    Het Floating Hospital werd in 1894 opgericht als hospitaalschip. Het werd door de haven van Boston gesleept en alleen al in het eerste jaar werden er meer dan 1000 kinderen geholpen. Het verhaal gaat dat het samenwerkingsverband met Kiwanis ook op het water begon. Op een dag was Harold (Hap) Gerrish, tandarts uit Maine, lid van Kiwanis en oud-president van de Kiwanis Foundation van New England, uit varen met andere Kiwanis-leden. Het gesprek kwam op de vraag wat ze konden doen voor pediatrische patiënten.

    “Ze waren geïnteresseerd in onderzoek en hadden gemerkt dat er niets werd gedaan aan onderzoek naar letsel bij kinderen,” zegt Rideout. “De Kiwanis-leden gingen met hun vraag naar een aantal ziekenhuizen hier in Boston, maar kregen nul op het rekest. Uiteindelijk kwamen ze uit bij Tufts, en Tufts zei ja. Nu zijn ze al meer dan 35 jaar onze partner.”

    Kiwanis stelde miljoenen dollars beschikbaar voor het project, vertelt Rideout, en zorgde voor vrijwilligers in het veld om voorlichting te geven over veiligheid en letsel.

    “Zonder Kiwanis zouden we hier nu niet zijn,” zegt ze. “En de jeugdorganisaties hebben ook ongelofelijk werk verricht. Circle K en de Key Club zamelen veel geld in. En bij audits voor de herbeoordeling van onze indeling in klasse I wordt altijd gezegd dat een van onze sterke punten de samenwerking met Kiwanis is. Dit soort partnerschappen werkt goed en levert veel op.”

    ‘WIJ ZIJN VAN KIWANIS’

    John Maihos 
    John Maihos

    Als het erop aankomt te vertellen over het geld dat naar het KPTI-project gaat, is John Maihos de expert. Hij is de vorige president van de Kiwanis Foundation van New England, een functie die hij de afgelopen drie jaar bekleedde. Hij weet alles over de talloze fietsrodeo’s in het district New England. Ook kent hij de feiten over letsel bij kinderen, die hij kan aanvullen met veiligheidstips en cijfers. En natuurlijk weet hij hoe belangrijk het werk van Kiwanis is.

    “Het KPTI-project is in feite een hulpverleningsproject voor de gemeenschap. De mensen zien onze naam,” zegt hij. “Als iemand vraagt: Heb je weleens van Kiwanis gehoord? kunnen ze weer een activiteit in verband brengen met onze naam. Publiciteit is belangrijk. Maar nog belangrijker is dat we echt iets voor kinderen kunnen doen.”
    “Het is altijd akelig om te horen dat er een kind gewond is, maar wij hebben verhalen gehoord die ons ontzettend raakten. Een Kiwanis-lid uit Danvers (Massachusetts) vertelde dat er tijdens Kiwanis-festiviteiten een kind gewond raakte. Er werd eerste hulp verleend; de vader van het kind was erbij. En voor hij het wist zat hij in een traumahelikopter, geregeld door het KPTI-programma. Hij en zijn zoon werden naar ‘ons’ traumacentrum gebracht. Toen besefte hij ineens dat hij nu zelf profiteerde van het project dat hij zelf had helpen financieren.”

    “We hebben een belangrijke taak. Op dat moment zijn we geen dokter. We zijn van Kiwanis. We steunen het hulpprogramma. We voelen ons er nog steeds sterk bij betrokken. Het is een beetje van ons, in zekere zin. Dat was voor hem een heel emotioneel moment. En als hij het vertelt, is het ook heel emotioneel voor de andere aanwezige Kiwanis-leden. Ze realiseren zich dan het leven van dit kind mogelijk gered wordt dankzij dit programma, dat wij mee hebben opgestart.”

    “Dat gebeurt voortdurend, ook met kinderen die we niet kennen of met wie we geen emotionele band hebben. Maar wat we doen, is voor hen wel van levensbelang. Dat is het belangrijkste van ons werk.”

    Tekst en foto’s: Kasey Jackson

     

     



    Go comment!
  • De mooiste week van het jaar

    jan 24, 2017

    Kinderen uit Kamp Casey laten zich niet ontmoedigen door lichamelijke beperkingen: ze vermaken zich prima.
    Kinderen uit Kamp Casey laten zich niet ontmoedigen door lichamelijke beperkingen: ze vermaken zich prima.

    Het aftellen begint al in augustus, meteen nadat de kampgebouwen zijn gesloten. 
    nthousiaste kampeerders verheugen zich alweer op de zeven geweldige dagen die ze volgend jaar zullen doorbrengen in het Kiwanis-kamp Casey in Whidbey Island in de staat Washington.

    In Kamp Casey kunnen kinderen met een lichamelijke beperking die tussen 6 en 17 jaar oud zijn een leuke zomerkampervaring opdoen. De 45.000 dollar per jaar die nodig is voor het beheer van het kamp wordt volledig gefinancierd door de Kiwanis-club van North Central Seattle en een aantal plaatselijke sponsors. Dankzij hun hulp kunnen er ieder jaar 100 kinderen op kamp.

    Al 85 jaar biedt het kamp ’s zomers veilige en interactieve activiteiten voor kinderen met spina bifida, geamputeerde ledematen, spastische verlamming en spierdystrofie. Ze worden behandeld als individu, niet op basis van hun lichamelijke beperking. Alle kinderen zijn in de gelegenheid om te gaan paardrijden, deel te nemen aan talentenshows en skelterwedstrijden en te stijldansen.

    Barbara Williams, de kampleider, weet hoe belangrijk deze ervaringen zijn voor de kampeerders.

    “Ze zijn samen met andere kinderen die vergelijkbare beperkingen hebben en zien wat die allemaal zelf kunnen doen,” zegt Williams. “Er is een unieke band tussen de begeleiders en de kampeerders.”

    Williams begon met dit vrijwilligerswerk als tiener. Ze weet als geen ander hoe waardevol het kamp is voor de gemeenschap.

    “Het gaat allemaal om helpen, blijdschap, vriendschap,” zegt ze. “Daar draait het tenslotte om in het leven.”
     
    Tekst: Lydia Johnson
    Go comment!
  • Zorgpakketten

    jan 24, 2017

    De Kiwanis-club van Wallingford bezorgt pakketten met artikelen die troost en zorg kunnen bieden voor patiëntjes die chemotherapie moeten ondergaan.
    De Kiwanis-club van Wallingford bezorgt pakketten met artikelen die troost en zorg kunnen bieden voor patiëntjes die chemotherapie moeten ondergaan.

    Voor patiëntjes die chemotherapie moeten ondergaan, kan een langdurig verblijf in het ziekenhuis gepaard gaan met veel angst en de strijd tegen de bijwerkingen van de behandeling. Leden van de Kiwanis-familie uit Wallingford in de Amerikaanse staat Connecticut ontdekten hoe ze konden helpen.

    “’Chemo Care Kits for Kids’ helpen het hoofd te bieden aan de bijwerkingen van chemotherapie en geven de broodnodige afleiding voor kinderen en hun familie tijdens deze belastende periode,” zegt Diane DeLibero, secretaris van de Kiwanis-club uit Wallingford.

    DeLibero en Kaitlyn Flynn van de Kiwanis-club leidden het project met de chemopakketten. Ze deden een beroep op de K-Kids van de basisschool Parker Farms in Yalesville (Rock Hill) en de basisschool Moses Y. Beach, en op de Lyman Hall Key Club. Gezamenlijk zamelde de Kiwanis-familie uit Wallingford genoeg artikelen in om meer dan 200 pakketten samen te stellen.

    “We hadden de maand mei bestemd voor donaties,” zegt DeLibero. “Alle scholen maakten posters, die ze overal in het gebouw ophingen om het project onder de aandacht te brengen. We vroegen om artikelen die troost kunnen bieden, spellen en dergelijke en artikelen die helpen tegen de bijwerkingen van chemotherapie.”

    Elk pakket bevatte een troostartikel, bijvoorbeeld een knuffel of lekkere dikke sokken, speelgoed en spellen en dergelijke, bijvoorbeeld draagbare spelcomputers, kleurboeken, puzzels en stickers, fruit- en hoestsnoepjes om de misselijkheid te verzachten, tissues, handzeep, lippenbalsem en andere artikelen. De pakketten werden geschonken aan de afdeling hematologie/oncologie van het Yale New Haven-kinderziekenhuis in New Haven, Connecticut.

    Volgens kinderarts Cara Graneto vielen de pakketten in goede aarde bij de patiëntjes en hun familie.

    “We hebben ze uitgedeeld aan patiëntjes die opgenomen waren en ook op de polikliniek,” zegt Graneto. “Ze waren heel geschikt voor onze patiëntjes, vooral voor degenen die lang in het ziekenhuis moesten blijven. De pakketten boden troost voor kinderen die weg van huis zijn. Veel van onze patiëntjes hebben last van misselijkheid. De hoestsnoepjes in de pakketten hielpen daar een beetje tegen. Alle spelletjes en artikelen waren afgestemd op de leeftijd van onze patiëntjes en boden de broodnodige afleiding tijdens hun behandeling.

    We waren enorm blij met de pakketten; ze maakten het leven van de patiëntjes een beetje normaler,” zegt Graneto. “In de toekomst werken we zeker weer graag samen met de Kiwanis-club.”

    Tekst: Tamara Stevens

     

     

    Go comment!
  • De zeer gewilde Kiwanette

    dec 19, 2016

    De Kiwanis-club van Angoulême verhuurt de Kiwanette aan gehandicapten voor een ren- of wandeltocht.
    De Kiwanis-club van Angoulême verhuurt de Kiwanette aan gehandicapten voor een ren- of wandeltocht.


    Het begon met een aha-ervaring. Toen hij een bezoek bracht aan de stad Brest, in de West-Franse regio Bretagne, zag Joël Treny, lid van de Kiwanis-club in Angoulême, Kiwanis-leden uit wandelen gaan met gehandicapte kinderen in een eenwielige “terreinfiets”. Dat is iets voor ons!, dacht hij.

    Penningmeester Treny legde het idee voor aan de president van de club, Jacques Lafaurie. Ze namen contact op met een plaatselijke fietsenbouwer die gespecialiseerd was in het maken van vervoermiddelen voor gehandicapten. Die vertelde dat het ontwikkelen en bouwen van een dergelijk voertuig 3000 euro zou kosten.

    De club begon met het inzamelen van geld door het organiseren van een cabaretavond, historische lezingen en zelfs een garageverkoop.

    Al gauw hadden ze genoeg geld, waarop de “Kiwanette” werd geboren, speciaal voor de club ontwikkeld door een technicus. Het voertuig werd bij Kiwanis afgeleverd in januari 2015. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje. Al meteen kwamen verzoeken van ouders en instellingen binnenstromen, zodat de club een verhuurkalender moest opstellen om te voorkomen dat de Kiwanette dubbel geboekt zou worden.

    De Kiwanette kan gratis gehuurd worden van de club in Angoulême. De commerciële huurprijs zou 150 euro zijn. Hij is zodanig ontworpen dat je ermee naar het strand kunt en op heuvelachtig en rotsachtig terrein kunt rijden en is vooral populair bij gehandicapten die willen meedoen aan een hardloopevenement.

    De vijftienjarige Killian Favraud heeft er al drie keer mee gereden. Volgens zijn moeder Angélique vindt hij het geweldig om aan wedstrijden mee te doen. In mei 2016 deed hij mee aan het Joëlette-wereldkampioenschap, een race van 12 km voor gehandicapten. Zijn team werd 60e bij een deelnemersaantal van 100. Hij werd aangemoedigd door zijn jongere broer William.

    “Hij wil altijd winnen,” zegt Angélique met trillende stem. “Door zijn enthousiasme voor racen vergeet ik dat hij gehandicapt is; dat had ik niet verwacht. Nu is hij een tiener als alle andere, met een grote glimlach op zijn gezicht. Zonder de Kiwanis-leden was dat niet mogelijk geweest.”

    Tekst: Fabienne April

    Go comment!
blog comments powered by Disqus