Laatste nieuws

Een tandarts met een missie

jan 07, 2013

John Gillan holds a patient

John Gillan geeft toe dat hij verslaafd is … aan tandheelkundige reizen.

Deze gewoonte is in getallen uit te drukken: sinds 1991 heeft dit Kiwanislid en endodontoloog uit Tempe Nuevo (Arizona) twee reizen naar Roemenië gemaakt om endodontologie te onderwijzen, 16 reizen naar Albanië, waar hij met een mondchirurg een tandheelkundige conferentie opzette die uitgroeide van 75 naar meer dan 400 deelnemers, twee reizen naar Kosovo om opleidingen te geven en onlangs nog zes reizen naar Kameroen, waar hij mondchirurgie “in de rimboe” uitvoerde.

Dat zijn al 26 reizen en er komen er voortdurend meer bij. Bovendien heeft hij de meeste reizen uit zijn eigen zak betaald en brengt hij zijn eigen materiaal mee om te delen met andere lesgevers en om patiënten te behandelen.

“Toen ik voor het eerst gevraagd werd om naar Roemenië te gaan, dacht ik: ‘Wat een avontuur!’”, zegt hij. “Toen ik eenmaal had ontdekt hoe waardevol het is om zelf iets te geven, mensen op te leiden en vrienden te maken in deze ontwikkelingslanden, raakte ik eraan verslaafd. Het is fantastisch te werken met een groep beroepsmensen en leken die heel hard werken en hun eigen geld besteden — en niet voor eigen financieel gewin.”

Hoewel het christelijke geloof van Gillan en zijn betrokkenheid bij de mensheid de motieven voor zijn missiedienst vormen — en zijn motieven zijn echt altruïstisch — viel hem in 2009 een onverwachte eer te beurt. De Albanese president, Bamir Topi, die over het werk van Gillan had gehoord en de endodontoloog het jaar voordien had ontmoet, kwam naar de openingsceremonie van Gillans tandheelkundige conferentie en gaf daar een toespraak voor de aanwezige tandartsen. Na deze toespraak nodigde hij Gillan uit op het podium en kende hij hem de Albanese Erkentelijkheidsonderscheiding toe. 

“Ik voelde mij erg deemoedig. Ik was gewoon bezig met iets wat ik graag deed”, zegt Gillan. “Enkele vrienden in Albanië vertelden mij die avond dat zij tranen in hun ogen hadden omdat ze zo gelukkig waren dat mij die eerbetuiging te beurt viel. Albanië werd jarenlang geregeerd door de wreedste dictator ter wereld. Ik voel het als een voorrecht dat ik deel mag nemen aan hun wedergeboorte.

Mijn beloning zijn de vriendschappen en de tevredenheid over het feit dat ik iets goeds kan doen voor het leven van kinderen en volwassenen. Ik ben erachter gekomen dat iedere mens bijzonder is. Eén mens, één kind aanmoedigen, dat is echt iets groots.” —Amy Wiser

blog comments powered by Disqus