Laatste nieuws

Kankeroverlevende brengt hoop

okt 21, 2013
Lum Ellis at Ochsner

Foto by Stephen Legendre

De diagnose kanker voelt vaak als een klap in het gezicht, het is verwarrend en frustrerend. Maar Columbus (“Lum”) Ellis, Kiwanis-lid uit Kenner North in de Amerikaanse staat Louisiana, ziet het als zijn missie om het woord “kanker” minder beladen te maken en patiënten troost en begrip te bieden.

In februari 2009 kreeg Ellis een diagnose te horen waardoor hij totaal verpletterd werd. Hij had in de loop van de maand steeds ergere maagpijn gekregen en was bij de eerste hulp terechtgekomen. Onderzoek wees uit dat hij non-hodgkinlymfoom had, een vorm van kanker die begint in het lymfestelsel, een netwerk in het lichaam dat normaal gesproken ziekteverwekkers onschadelijk maakt.

“Ik was zo onder de indruk van de manier waarop ik daar werd behandeld,” zegt Ellis over het Ochsner-ziekenhuis in New Orleans. “De verzorging was er zo liefdevol. Toen heb ik gezegd: ‘Als jullie me beter maken, word ik vrijwilliger.’”

En hij hield zich aan zijn woord. Vier jaar geleden zette hij samen met een van de oncologieverpleegkundigen een voorlichtingsprogramma over chemotherapie op, om patiënten te leren wat ze kunnen verwachten als de ziekte is vastgesteld.

“Sommige patiënten zijn zo bang en nerveus dat ze helemaal geen behandeling willen, laat staan dat ze er positief tegenover staan,” zegt hij.

Ellis is sociaal psycholoog van beroep en weet dus hoe belangrijk sociale contacten zijn. Iedere dag maakt hij tijd vrij om te praten met patiënten bij wie zojuist de diagnose is gesteld. Ook maakt hij een praatje met bekende gezichten, om te vragen hoe ze zich voelen met betrekking tot hun medische situatie.

“Ik zie mensen veranderen, door hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, als je ze in alle eerlijkheid kunt vertellen dat 68 procent van de mensen met de diagnose de ziekte overwint en aan iets anders doodgaat… Dat is een boude bewering, maar ik heb het vaak zien gebeuren.”

Een andere strategie is het woord “kanker” vaak gebruiken: “Om de patiënten zover te krijgen dat ze het niet meer beschouwen als een eng woord. We proberen de dingen te zien vanuit de patiënt. Deze chemovoorlichting is de beste manier om een persoonlijke band met de patiënten op te bouwen. We leiden hen rond in het lab zodat ze er een indruk van krijgen, en we beantwoorden vragen als: doet het pijn, waarom valt mijn haar uit en waarom wordt mijn bloed onderzocht.” Ook vertelt hij over het belang van goede voeding en legt hij uit dat ze zieke familieleden beter kunnen mijden, omdat hun immuunsysteem is aangetast.

“Lum heeft het talent om patiënten zich thuis te laten voelen terwijl ze niet op hun best zijn. Hij vindt het leuk om tijd met onze patiënten door te brengen, hen te steunen en te troosten tijdens hun behandeling,” zo zeggen zijn begeleiders.

Door hun gesprekken met Ellis kijken de patiënten anders tegen hun prognose aan, maar hij vertelt over een onderzoek waaruit blijkt dat vrijwilligerswerk ook goed is voor de vrijwilligers zelf. Ellis is ervan overtuigd dat hij veel meer terugkrijgt tijdens zijn twee dagen per week op de afdeling oncologie, dan hij ooit aan een ander zou kunnen geven.

“Ik hoop dat meer Kiwanis-leden gaan ontdekken dat vrijwilligerswerk, vooral later in hun leven als ze er tijd voor hebben én het zelf nodig hebben, veel leuker is dan al het werk waar ze ooit voor betaald werden!” aldus Ellis.  — Courtney Meyer

Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

Heeft uw Kiwanis-club leden die als vrijwilliger tijd steken in een organisatie alsof het hun werk was? Laat het ons weten in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus