Laatste nieuws

  • Kiwanis-leden bij de politie

    okt 21, 2013
    Moehnke does a refrigerator check

    “We worden er niet voor betaald en krijgen geen vergoeding, maar we beschermen de gemeenschap en doen aan maatschappelijke dienstverlening, in zekere zin,” zegt Kiwanis-lid David Moehnke uit Rochester Day Makers in de Amerikaanse staat Minnesota.

    Ook enkele andere clubleden nemen, net als Moehnke, deel aan het VIPS-programma (Volunteers in Police Service, vrijwilligers in dienst van de politie).

    “Ik ben betrokken bij veel projecten waarbij Kiwanis maaltijden of andere goederen uitdeelt op scholen. Bij dit project bieden we onszelf in levenden lijve aan om de samenleving beter te maken en te beschermen,” zegt hij.

    VIPS is een onderdeel van het USA Freedom Corps, dat in het leven werd geroepen door oud-president George W. Bush naar aanleiding van het grote hulpaanbod vanuit de bevolking in de nasleep van de aanslagen van 9/11. Het is een van de vele manieren waarop burgers kunnen bijdragen tot het sterker en veiliger maken van de samenleving in noodsituaties.

    De vrijwilligers hebben een training gehad en een certificaat behaald. Ze ondersteunen de politie door het verrichten van verschillende taken waarbij ze niet met het publiek in aanraking komen. “Het is allemaal vrijwillig, maar wij doen werk dat in het verleden ook door politiemensen werd gedaan,” legt Moehnke uit.

    “Ongeveer 60 procent van wat de vrijwilligers doen is administratief werk, schat ik: kantoorwerk, archiveren. De overige 40 procent is lichamelijk werk, bijvoorbeeld veiligheidsinspecties bij ouderen of mensen die niet thuis zijn en verkeerscontroles in buurten en wijken.”

    Ook worden de vrijwilligers ingeschakeld voor het regelen van het verkeer bij evenementen, het bewaken van plaatsen waar een misdrijf heeft plaatsgevonden om onbevoegden weg te houden, of als tolk.

    De politie van Rochester heeft vorig jaar ruim 117.000 dollar kunnen besparen door een deel van haar werk door vrijwilligers te laten doen.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt vertellen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org; dan zullen we het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die vrijwilligerswerk doen voor overheidsdiensten? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Stijgen naar ongekende hoogten tegen tetanus

    okt 21, 2013
    Hagen climbed Mount Baker for The Eliminate Project

    Vaughn Hagen is al 21 jaar lid van Kiwanis. Hij steeg tot ongekende hoogten om moeders en kinderen overal ter wereld te helpen. Hij besloot de berg die hij zo vaak bewonderde vanuit zijn raam, thuis, te beklimmen voor het goede doel. Het bleek een uitdagende en dankbare leerervaring.

    Hagen, oud-president van de Kiwanis-club van Bellingham Noon in Washington, was al een paar jaar van plan Mount Baker te beklimmen. Een bijeenkomst op de conventie van Kiwanis International in Vancouver (British Columbia, Canada) over het Eliminate-project trok hem over de streep. Door geld in te zamelen met een beklimming, wilde hij meehelpen om baby’s hun eerste verjaardag te laten halen. “Ik besloot de uitdaging aan te gaan voor mijn 59e verjaardag,” zegt hij. 

    “Als je beelden ziet van baby’s die sterven aan tetanus, dan breekt je hart,” zo zegt Vaughn. “En om één persoon in te enten is maar 2 dollar nodig… Het resultaat is concreet. We hebben tetanus al in meer dan 20 landen uitgebannen en er volgen er nog meer.”

    Hoewel hij een ervaren klimmer is, had Hagen nog nooit een echte berg beklommen. De met ijs bedekte Mount Baker ligt net ten zuiden van de Canadees-Amerikaanse grens en is 3285 meter hoog. Het is de op twee na hoogste berg in de staat Washington.

    “In juni ben ik begonnen met trainen in de vorm van een bergbeklimmerscursus,” zegt hij. “Om conditie op te bouwen fietste ik iedere week zo’n 50 kilometer, rende ik ongeveer 4 kilometer, liep ik 500-1000 traptreden op en neer, en verder deed ik opdrukoefeningen, buikspier-, hurk- en plankoefeningen. En in het weekend wandelde ik 11-19 km.”

    Het aantal dollars dat hij wilde inzamelen met de in totaal tien uur durende beklimming, kwam overeen met de hoogte van de berg: 10.800 dollar, iets meer dan 1 dollar per voet.

    Het blog dat hij bijhield over de drie dagen van de beklimming, geeft een beeld van zijn positieve houding, zijn uithoudingsvermogen en zijn verwondering over deze ervaring. Hij klom samen met twee Britten, nog een Amerikaan uit Texas en een gids. Op de eerste dag zetten ze hun kamp op op een hoogte van 2100 meter.

    “De tocht naar het basiskamp was lang en zwaar over steil en ruw terrein,” schrijft Vaughn. “Het uitzicht was grandioos, maar met een bepakking van 20 kilo werden mijn kracht en uithoudingsvermogen zwaar op de proef gesteld. Na vier uur klimmen, toen we nog een mijl te gaan hadden, begaven mijn krachten het. Mijn benen waren nog goed, maar naarmate we hoger kwamen, raakte ik buiten adem. De laatste paar honderd meter ging het erg langzaam, vooral ook omdat er veel sneeuw en ijs lag.”

    Maar niet alleen het uitzicht was adembenemend. Eenmaal in het kamp besefte Vaughn dat zijn longen het niet toelieten dat hij doorging naar de top. “Ik was nog nooit eerder op zo’n grote hoogte geweest en had mijn krachten verspeeld. Dit jaar zou het niet lukken,” schreef hij.

    “Ik heb de top niet gehaald, zoals ik had gehoopt. Maar ik besefte door deze ervaring dat het om de tocht zelf ging,” vertelt hij. “De mensen die ik heb ontmoet, de ervaringen en de geweldige steun en aanmoediging onderweg.”

    Zijn vastberadenheid om vrijwilligerswerk te doen is nog groter geworden. Tot nu toe heeft hij ruim 8200 dollar ingezameld voor de wereldwijde Kiwanis International-campagne voor kindere.

    “Ik heb het ook gedaan om onze clubleden meer bewust maken van het Eliminate-project. Hopelijk inspireert het anderen in onze club om ook iets te bedenken om geld in te zamelen. Alle beetjes helpen,” zegt hij.
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org, zodat we het kunnen bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club geld ingezameld voor het Eliminate-project? Laat ons weten hoe in het vak hieronder.

  • Een gezond gebit is een rijk bezit

    okt 21, 2013
    Dr. Techa Williams teaches about brushing teeth

    Een van de dingen waar Kiwanis-leden aan merken dat hun vrijwilligerswerk resultaat heeft, is de glimlach van de mensen die ze helpen. De Kiwanis-club van St. Johns op Antigua leert kinderen over het belang van een goed gebit en mondhygiëne, zodat hun lach het symbool wordt van geluk én gezondheid.

    Vorig jaar kreeg de club een tandarts als lid. Iedereen glimlachte toen ze als vrijwilliger haar kennis en vaardigheden aanbood voor het comité Jonge kinderen eerst. De clubleden dachten al een tijdje na over de vraag hoe ze schoolkinderen een goede mondhygiëne konden bijbrengen.

    ‘Jonge kinderen eerst’ (Young Children: Priority One, YCPO) is een doorlopend serviceprogramma van Kiwanis International dat zich richt op de jongsten in de samenleving. Met deze projecten, variërend van voorlichting over vaccinatie tot opvoedingsondersteuning voor ouders, wil Kiwanis een positieve bijdrage leveren aan de meest vormende jaren in het leven van kinderen.

    Door middel van interactieve lessen met een reuzenmodel van een gebit en een teddybeer, wordt de leerlingen van twee basisscholen op Antigua de juiste poetstechniek aangeleerd en verteld welke voeding “goed” en “slecht” is voor de tanden. “Een van de meest voorkomende oorzaken van tandproblemen zoals gaatjes of ontstoken tandvlees, is plaque. Dat wordt gevormd door een ophoping van bacteriën in de mond. Wij leren de kinderen hun tanden op de juiste manier te poetsen en vertellen wat de gevolgen zijn van slechte mondhygiëne,” legt clublid en tandarts Techa Williams uit.

    “We hebben gekozen voor kinderen in de laagste klas omdat UCPO zich richt op kinderen van 0 tot 5 jaar, maar ook omdat veel kinderen van die leeftijd zowel melktanden als blijvende tanden hebben,” legt ze uit.

    Plaatselijke bedrijven helpen bij de aanschaf van de benodigde artikelen. De club heeft een gebitkaart ontworpen met het Kiwanis-logo erop, die aan de leerlingen wordt uitgereikt.

    “Elk kind krijgt een tandenborstel, een tube Colgate en een poetskaart,” zegt Doniza Alexander, de president van de club. “De kinderen vonden het heel spannend en leuk. En de directeur en de leraren staan volledig achter ons.”

    “We begonnen op de Greenbay-basisschool, omdat de club al een tijdje actief was in Greenbay,” aldus Williams. Eerder had de club al boeken en een klok geschonken aan deze school.

    “De andere scholen kozen we omdat ze in een grote, arme gemeenschap staan. Het doel is om onze actie uit te breiden naar alle basisscholen op het eiland.”
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw club projecten waarbij voorlichting wordt gegeven aan jonge kinderen? Vertel ons erover in het vakje hieronder.

  • Motorrijden voor moeders en baby's

    sep 24, 2013
    Burlison and his motorcycle in Indianapolis

    Robert Burlison Jr. is al 28 jaar een Kiwaniër en rijdt nog langer motor. Zijn idee om een passie voor liefdadigheid te combineren met het plezier dat hij ervaart als hij één is met de elementen op zijn motor, groeide uit tot een potentiële Guinness World Record-rit door 48 staten waarmee hij meer dan USD 25.000 opgehaald heeft voor moeders en baby's over de hele wereld.

    Tien jaar geleden kreeg Burlison, lid van de Kiwanis club La Cañada A.M. in Californië, een openbaring. “Een echte, grote rit maken zou cool zijn, vooral als ik het kon combineren met iets goeds", zei hij.

    “Mijn vader omschreef het het beste: Kiwaniërs zijn echte cowboys", legt hij uit. “Ze zijn beleefd en respectvol en als ze iets doen, willen ze er niks voor terug.”

    De cowboyanalyse refereert naar de film "City Slickers", waarin drie vrienden met een midlifecrisis tijdens hun vakantie vee gaan drijven in het westen van de Verenigde Staten op zoek naar vernieuwing en een doel in het leven.

    Burlison liet zich ook inspireren door zijn vader, die afgelopen lente overleed. “Mijn vader ging het leger in toen hij 19 was en vloog Avenger torpedo-bommenwerpers." “Zijn inzet was van enorm belang. Maar toen ik in het leger zat was het vrede, dus wat heb ik voor goeds gedaan?”

    Nadat hij meerdere jaren met het idee in zijn achterhoofd rondgelopen had, deed hij zijn Kiwanis club een voorstel en zocht hij naar een goed doel voor zijn rit. Kiwanis International’s wereldwijde campagne voor kinderen, het Eliminate-project, leek een perfect doel.

    “Ik doe dit om mensen eraan te herinneren dat je je eigen manier moet zoeken om een verschil te maken," verklaart hij. “Ik besloot om een motorrit te maken, maar wat jouw levensgeheim is, daar kom je achter door na te denken over wat je zou willen doen en hoe je dat kan bewerkstelligen.”

    Het idee realiseren was niet eenvoudig. De ambitie van de club om het record van 18.025 km (11.200 mijl) voor het rijden op een motor in één land te breken, vergde de steun van een comité van clubleden die de logistieke planning van de route op zich namen en contact zochten met clubs in de gekozen plaatsen. Alhoewel de specificaties in het Guinness Book of World Records dicteren dat Burlison de 48 aangrenzende staten niet mag verlaten, deelt hij zijn boodschap - en de mogelijkheid om mee te doen aan een loting voor een gesponsorde BMW C650GT Urban Mobility Vehicle - met Alaska en Hawaii via Skype.

    Tijdens de rit van 19.795 km (12.300 mijl) heeft Burlison (ook wel de Eliminator genoemd) motorclubs ontmoet, is hij verwelkomd in de huizen van zowel familie- als Kiwanisleden en is hij zelfs uitgenodigd voor televisie- en radioshows. Deze steun toont niet alleen het karakter van Kiwaniërs, maar stelt de La Canada A.M. club ook in staat de kosten van het project laag te houden en naar ze hopen een cheque van USD 25.000 aan het Eliminate-project te kunnen overhandigen.

    Een paar van Burlisons favoriete halteplaatsen waren Wichita, Kansas, waar 10 American Legion-rijders naar zijn hotel kwamen om hem te begeleiden naar de clubvergadering en Parkersburg, West Virginia, waar hij werd verwelkomd op een clubvergadering waar ook de pers, lokale functionarissen en leden van een andere Kiwanis-club in de buurt aanwezig waren.

    Wat betreft de gulheid waarmee hij verwelkomd is, legt hij uit: “Daarom noemden we dit de Kiwanis Unity Ride to Eliminate (Eenheidsrit ter uitbanning).”  — Courtney Meyer

    Lees meer over Burlisons reis op www.kure2013.com/blog (in het Engels).

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Steunt uw Kiwanis club het Eliminate-project? Vertel ons onderstaand hoe. 

  • Speelgoed als troost

    sep 24, 2013
    Boy receives a K-Pompinours from a firefighter

    Een moeder vertelt: “Mijn dochter kreeg een toeval; hulpverleners van de brandweer boden hulp.” Gelukkig was er na die ervaring troost in de vorm van een knuffelbeest, uitgereikt door de Kiwanis-clubs in het Franse département Yonne.

    Door die speelgoedbeer ontstond er een band tussen haar dochter en de brandweerman, legt de moeder uit. 

    Sinds december 2012 heeft L’opération des K-Pompinours al in meer dan 60 gevallen gezorgd dat kinderen die te maken hadden met ziekte, brand of een auto-ongeluk, gekalmeerd en getroost werden. De brandweerdepartementen in Yonne waren eerder door geldproblemen gedwongen te stoppen met dergelijke projecten.

    Maar twee Kiwanis-leden, de gepensioneerde brandweerman en oud-president van de Kiwanis-club van Sens, Gérard Bolle, en een oud-Kiwanislid uit Auxerre, Myriam Poivet, brachten het onderwerp: troost voor getraumatiseerde jonge kinderen, onder de aandacht bij hun club en stelden voor dit probleem gezamenlijk op te lossen.

    “We wilden een fabrikant vinden die tegen minimale kosten knuffelbeesten kon maken die voldeden aan de Europese richtlijnen voor speelgoed voor kinderen tussen 0 en 3 jaar,” leg Bolle uit. “We noemden ze K-Pompinours: ‘K’ van Kiwanis, ‘pompi’ van pompier (brandweerman) en ‘ours’ (beer) omdat het een speelgoedbeer was.”

    De knuffels worden geproduceerd door het Franse bedrijf Moulin Roty en in het groot ingekocht. Ze worden verpakt in plastic vanwege de hygiëne en op de verpakking wordt een Kiwanis-sticker geplakt. Sinds het begin van L’Opération des K-Pompinours in december 2012 heeft het project zich als een lopend vuurtje verspreid onder Kiwanis-clubs: twee andere clubs in het département Yonne hebben het ook geadopteerd.

    Door de knuffels te voorzien van andere belangrijke zaken, zoals nekbraces en medicijnen, laten de brandweerlieden zien hoe belangrijk ze zijn.

    “Hiermee kunnen we de allerjongste kinderen troost bieden bij een zekere mate van pijn, wat zeer gewaardeerd wordt door de eerstehulpverleners. Die laten geen gelegenheid voorbijgaan om te tonen hoe nuttig en doeltreffend deze educatieve knuffelbeesten zijn,” zegt Bolle trots. De knuffels zorgen dat gesprekken met de kinderen en de ziekenhuisopname makkelijker verlopen. En de ouders worden erdoor verrast; zozeer zelfs, dat ze soms vragen aan de brandweerlieden hoeveel ze moeten betalen voor de troostende knuffel en of ze hem weer moeten inleveren.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Werkt uw Kiwanis-club samen met hulpdiensten? Laat ons weten hoe in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus