Laatste nieuws

  • Letterlijk ‘bouwen’ aan de gemeenschap

    nov 18, 2013
    Wetumka builds

    Voordat Kiwanis in 2005 het motto “Ten dienste van de kinderen van de wereld” aannam, omschreef Kiwanis International het doel van de organisatie simpelweg als “Wij bouwen.” Voor een club in Oklahoma gaat dat oude motto nog steeds op.

    “Samen met boosterclubs stellen wij menskracht en tijd beschikbaar voor het bouwen of verbouwen van zaken waar behoefte aan is,” legt clubsecretaris Susie Absher uit. “De meeste van onze projecten vinden plaats op school. We creëren een veilige omgeving voor kinderen die deelnemen aan sportprogramma’s en kinderen die toeschouwer zijn.”

    Sommige clubleden kunnen lassen, maar de meesten springen bij waar ze maar kunnen. De groep heeft een bord gemaakt met “Welkom in Wetumka” erop, een perstribune en een stand voor het softbalveld, een sponsorbord voor het American football-team en een kassahokje voor de softbal- en honkbalvelden, heel toepasselijk “Kiwanis-veld” genoemd. En dat is nog niet alles.

    “We hebben ook geholpen bij de aanleg en het onderhoud van ons stadspark, en we hebben een paviljoen gebouwd voor de barbecue bij het meer,” zegt Absher.

    “We doen het voor de gemeenschap,” aldus clublid Roy Osborn.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Bouwt uw Kiwanis-club wel eens iets? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Kankeroverlevende brengt hoop

    okt 21, 2013
    Lum Ellis at Ochsner

    Foto by Stephen Legendre

    De diagnose kanker voelt vaak als een klap in het gezicht, het is verwarrend en frustrerend. Maar Columbus (“Lum”) Ellis, Kiwanis-lid uit Kenner North in de Amerikaanse staat Louisiana, ziet het als zijn missie om het woord “kanker” minder beladen te maken en patiënten troost en begrip te bieden.

    In februari 2009 kreeg Ellis een diagnose te horen waardoor hij totaal verpletterd werd. Hij had in de loop van de maand steeds ergere maagpijn gekregen en was bij de eerste hulp terechtgekomen. Onderzoek wees uit dat hij non-hodgkinlymfoom had, een vorm van kanker die begint in het lymfestelsel, een netwerk in het lichaam dat normaal gesproken ziekteverwekkers onschadelijk maakt.

    “Ik was zo onder de indruk van de manier waarop ik daar werd behandeld,” zegt Ellis over het Ochsner-ziekenhuis in New Orleans. “De verzorging was er zo liefdevol. Toen heb ik gezegd: ‘Als jullie me beter maken, word ik vrijwilliger.’”

    En hij hield zich aan zijn woord. Vier jaar geleden zette hij samen met een van de oncologieverpleegkundigen een voorlichtingsprogramma over chemotherapie op, om patiënten te leren wat ze kunnen verwachten als de ziekte is vastgesteld.

    “Sommige patiënten zijn zo bang en nerveus dat ze helemaal geen behandeling willen, laat staan dat ze er positief tegenover staan,” zegt hij.

    Ellis is sociaal psycholoog van beroep en weet dus hoe belangrijk sociale contacten zijn. Iedere dag maakt hij tijd vrij om te praten met patiënten bij wie zojuist de diagnose is gesteld. Ook maakt hij een praatje met bekende gezichten, om te vragen hoe ze zich voelen met betrekking tot hun medische situatie.

    “Ik zie mensen veranderen, door hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, als je ze in alle eerlijkheid kunt vertellen dat 68 procent van de mensen met de diagnose de ziekte overwint en aan iets anders doodgaat… Dat is een boude bewering, maar ik heb het vaak zien gebeuren.”

    Een andere strategie is het woord “kanker” vaak gebruiken: “Om de patiënten zover te krijgen dat ze het niet meer beschouwen als een eng woord. We proberen de dingen te zien vanuit de patiënt. Deze chemovoorlichting is de beste manier om een persoonlijke band met de patiënten op te bouwen. We leiden hen rond in het lab zodat ze er een indruk van krijgen, en we beantwoorden vragen als: doet het pijn, waarom valt mijn haar uit en waarom wordt mijn bloed onderzocht.” Ook vertelt hij over het belang van goede voeding en legt hij uit dat ze zieke familieleden beter kunnen mijden, omdat hun immuunsysteem is aangetast.

    “Lum heeft het talent om patiënten zich thuis te laten voelen terwijl ze niet op hun best zijn. Hij vindt het leuk om tijd met onze patiënten door te brengen, hen te steunen en te troosten tijdens hun behandeling,” zo zeggen zijn begeleiders.

    Door hun gesprekken met Ellis kijken de patiënten anders tegen hun prognose aan, maar hij vertelt over een onderzoek waaruit blijkt dat vrijwilligerswerk ook goed is voor de vrijwilligers zelf. Ellis is ervan overtuigd dat hij veel meer terugkrijgt tijdens zijn twee dagen per week op de afdeling oncologie, dan hij ooit aan een ander zou kunnen geven.

    “Ik hoop dat meer Kiwanis-leden gaan ontdekken dat vrijwilligerswerk, vooral later in hun leven als ze er tijd voor hebben én het zelf nodig hebben, veel leuker is dan al het werk waar ze ooit voor betaald werden!” aldus Ellis.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die als vrijwilliger tijd steken in een organisatie alsof het hun werk was? Laat het ons weten in het vak hieronder.

  • Kiwanis-leden bij de politie

    okt 21, 2013
    Moehnke does a refrigerator check

    “We worden er niet voor betaald en krijgen geen vergoeding, maar we beschermen de gemeenschap en doen aan maatschappelijke dienstverlening, in zekere zin,” zegt Kiwanis-lid David Moehnke uit Rochester Day Makers in de Amerikaanse staat Minnesota.

    Ook enkele andere clubleden nemen, net als Moehnke, deel aan het VIPS-programma (Volunteers in Police Service, vrijwilligers in dienst van de politie).

    “Ik ben betrokken bij veel projecten waarbij Kiwanis maaltijden of andere goederen uitdeelt op scholen. Bij dit project bieden we onszelf in levenden lijve aan om de samenleving beter te maken en te beschermen,” zegt hij.

    VIPS is een onderdeel van het USA Freedom Corps, dat in het leven werd geroepen door oud-president George W. Bush naar aanleiding van het grote hulpaanbod vanuit de bevolking in de nasleep van de aanslagen van 9/11. Het is een van de vele manieren waarop burgers kunnen bijdragen tot het sterker en veiliger maken van de samenleving in noodsituaties.

    De vrijwilligers hebben een training gehad en een certificaat behaald. Ze ondersteunen de politie door het verrichten van verschillende taken waarbij ze niet met het publiek in aanraking komen. “Het is allemaal vrijwillig, maar wij doen werk dat in het verleden ook door politiemensen werd gedaan,” legt Moehnke uit.

    “Ongeveer 60 procent van wat de vrijwilligers doen is administratief werk, schat ik: kantoorwerk, archiveren. De overige 40 procent is lichamelijk werk, bijvoorbeeld veiligheidsinspecties bij ouderen of mensen die niet thuis zijn en verkeerscontroles in buurten en wijken.”

    Ook worden de vrijwilligers ingeschakeld voor het regelen van het verkeer bij evenementen, het bewaken van plaatsen waar een misdrijf heeft plaatsgevonden om onbevoegden weg te houden, of als tolk.

    De politie van Rochester heeft vorig jaar ruim 117.000 dollar kunnen besparen door een deel van haar werk door vrijwilligers te laten doen.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt vertellen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org; dan zullen we het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die vrijwilligerswerk doen voor overheidsdiensten? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Stijgen naar ongekende hoogten tegen tetanus

    okt 21, 2013
    Hagen climbed Mount Baker for The Eliminate Project

    Vaughn Hagen is al 21 jaar lid van Kiwanis. Hij steeg tot ongekende hoogten om moeders en kinderen overal ter wereld te helpen. Hij besloot de berg die hij zo vaak bewonderde vanuit zijn raam, thuis, te beklimmen voor het goede doel. Het bleek een uitdagende en dankbare leerervaring.

    Hagen, oud-president van de Kiwanis-club van Bellingham Noon in Washington, was al een paar jaar van plan Mount Baker te beklimmen. Een bijeenkomst op de conventie van Kiwanis International in Vancouver (British Columbia, Canada) over het Eliminate-project trok hem over de streep. Door geld in te zamelen met een beklimming, wilde hij meehelpen om baby’s hun eerste verjaardag te laten halen. “Ik besloot de uitdaging aan te gaan voor mijn 59e verjaardag,” zegt hij. 

    “Als je beelden ziet van baby’s die sterven aan tetanus, dan breekt je hart,” zo zegt Vaughn. “En om één persoon in te enten is maar 2 dollar nodig… Het resultaat is concreet. We hebben tetanus al in meer dan 20 landen uitgebannen en er volgen er nog meer.”

    Hoewel hij een ervaren klimmer is, had Hagen nog nooit een echte berg beklommen. De met ijs bedekte Mount Baker ligt net ten zuiden van de Canadees-Amerikaanse grens en is 3285 meter hoog. Het is de op twee na hoogste berg in de staat Washington.

    “In juni ben ik begonnen met trainen in de vorm van een bergbeklimmerscursus,” zegt hij. “Om conditie op te bouwen fietste ik iedere week zo’n 50 kilometer, rende ik ongeveer 4 kilometer, liep ik 500-1000 traptreden op en neer, en verder deed ik opdrukoefeningen, buikspier-, hurk- en plankoefeningen. En in het weekend wandelde ik 11-19 km.”

    Het aantal dollars dat hij wilde inzamelen met de in totaal tien uur durende beklimming, kwam overeen met de hoogte van de berg: 10.800 dollar, iets meer dan 1 dollar per voet.

    Het blog dat hij bijhield over de drie dagen van de beklimming, geeft een beeld van zijn positieve houding, zijn uithoudingsvermogen en zijn verwondering over deze ervaring. Hij klom samen met twee Britten, nog een Amerikaan uit Texas en een gids. Op de eerste dag zetten ze hun kamp op op een hoogte van 2100 meter.

    “De tocht naar het basiskamp was lang en zwaar over steil en ruw terrein,” schrijft Vaughn. “Het uitzicht was grandioos, maar met een bepakking van 20 kilo werden mijn kracht en uithoudingsvermogen zwaar op de proef gesteld. Na vier uur klimmen, toen we nog een mijl te gaan hadden, begaven mijn krachten het. Mijn benen waren nog goed, maar naarmate we hoger kwamen, raakte ik buiten adem. De laatste paar honderd meter ging het erg langzaam, vooral ook omdat er veel sneeuw en ijs lag.”

    Maar niet alleen het uitzicht was adembenemend. Eenmaal in het kamp besefte Vaughn dat zijn longen het niet toelieten dat hij doorging naar de top. “Ik was nog nooit eerder op zo’n grote hoogte geweest en had mijn krachten verspeeld. Dit jaar zou het niet lukken,” schreef hij.

    “Ik heb de top niet gehaald, zoals ik had gehoopt. Maar ik besefte door deze ervaring dat het om de tocht zelf ging,” vertelt hij. “De mensen die ik heb ontmoet, de ervaringen en de geweldige steun en aanmoediging onderweg.”

    Zijn vastberadenheid om vrijwilligerswerk te doen is nog groter geworden. Tot nu toe heeft hij ruim 8200 dollar ingezameld voor de wereldwijde Kiwanis International-campagne voor kindere.

    “Ik heb het ook gedaan om onze clubleden meer bewust maken van het Eliminate-project. Hopelijk inspireert het anderen in onze club om ook iets te bedenken om geld in te zamelen. Alle beetjes helpen,” zegt hij.
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org, zodat we het kunnen bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club geld ingezameld voor het Eliminate-project? Laat ons weten hoe in het vak hieronder.

  • Een gezond gebit is een rijk bezit

    okt 21, 2013
    Dr. Techa Williams teaches about brushing teeth

    Een van de dingen waar Kiwanis-leden aan merken dat hun vrijwilligerswerk resultaat heeft, is de glimlach van de mensen die ze helpen. De Kiwanis-club van St. Johns op Antigua leert kinderen over het belang van een goed gebit en mondhygiëne, zodat hun lach het symbool wordt van geluk én gezondheid.

    Vorig jaar kreeg de club een tandarts als lid. Iedereen glimlachte toen ze als vrijwilliger haar kennis en vaardigheden aanbood voor het comité Jonge kinderen eerst. De clubleden dachten al een tijdje na over de vraag hoe ze schoolkinderen een goede mondhygiëne konden bijbrengen.

    ‘Jonge kinderen eerst’ (Young Children: Priority One, YCPO) is een doorlopend serviceprogramma van Kiwanis International dat zich richt op de jongsten in de samenleving. Met deze projecten, variërend van voorlichting over vaccinatie tot opvoedingsondersteuning voor ouders, wil Kiwanis een positieve bijdrage leveren aan de meest vormende jaren in het leven van kinderen.

    Door middel van interactieve lessen met een reuzenmodel van een gebit en een teddybeer, wordt de leerlingen van twee basisscholen op Antigua de juiste poetstechniek aangeleerd en verteld welke voeding “goed” en “slecht” is voor de tanden. “Een van de meest voorkomende oorzaken van tandproblemen zoals gaatjes of ontstoken tandvlees, is plaque. Dat wordt gevormd door een ophoping van bacteriën in de mond. Wij leren de kinderen hun tanden op de juiste manier te poetsen en vertellen wat de gevolgen zijn van slechte mondhygiëne,” legt clublid en tandarts Techa Williams uit.

    “We hebben gekozen voor kinderen in de laagste klas omdat UCPO zich richt op kinderen van 0 tot 5 jaar, maar ook omdat veel kinderen van die leeftijd zowel melktanden als blijvende tanden hebben,” legt ze uit.

    Plaatselijke bedrijven helpen bij de aanschaf van de benodigde artikelen. De club heeft een gebitkaart ontworpen met het Kiwanis-logo erop, die aan de leerlingen wordt uitgereikt.

    “Elk kind krijgt een tandenborstel, een tube Colgate en een poetskaart,” zegt Doniza Alexander, de president van de club. “De kinderen vonden het heel spannend en leuk. En de directeur en de leraren staan volledig achter ons.”

    “We begonnen op de Greenbay-basisschool, omdat de club al een tijdje actief was in Greenbay,” aldus Williams. Eerder had de club al boeken en een klok geschonken aan deze school.

    “De andere scholen kozen we omdat ze in een grote, arme gemeenschap staan. Het doel is om onze actie uit te breiden naar alle basisscholen op het eiland.”
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw club projecten waarbij voorlichting wordt gegeven aan jonge kinderen? Vertel ons erover in het vakje hieronder.

blog comments powered by Disqus