Laatste nieuws

  • Van beursstudent tot regeringsleider

    aug 20, 2013
    Participants with their elected counterparts

    Jongvolwassenen brengen vaak verfrissend veel energie en nieuwe ideeën in organisaties. Maar hoe gaat dat als die organisatie een regering of een bestuur is? Ruim 30 jaar geleden ontwikkelde een Kiwanis-club op de Filippijnen een programma om daarachter te komen.

    Elk jaar nemen ongeveer 50 van de beste beursstudenten uit de provincie Camarines Norte deel aan de Boys and Girls Week. “Het programma heeft zo veel succes,” zegt Benigno Elevado, secretaris van de Kiwanis-club van Daet, “dat velen ervan dromen om officieel te worden afgevaardigd door hun school.”

    Eerst krijgen de tieners les over onderwerpen die uiteenlopen van leiderschapsstijlen tot parlementaire procedures en bestuursfuncties. Daarna kiezen ze uit hun midden een gouverneur, een vicegouverneur en een burgemeester en benoemen ze provinciaal ingenieurs, accountants, juridisch medewerkers en toeristisch medewerkers. Omdat het programma plaatsvindt in Daet, de provinciehoofdstad, hebben de studenten de gelegenheid om een week mee te draaien in zowel het provinciebestuur als het gemeentebestuur.

    Elevado benadrukt dat de rol die de studenten spelen zeer serieus genomen wordt. Het provinciale bestuur is blij met de activiteit en zorgt voor het grootste deel van de financiering.

    “Als ze tot ‘gouverneur’ worden gekozen, moeten ze soms de echte gouverneur vertegenwoordigen bij openbare bijeenkomsten en toespraken houden. Als ze voor een wetgevende functie worden gekozen, nemen ze deel aan zittingen met hun officiële tegenhanger; aangenomen resoluties worden wettelijk erkend. Degenen die zijn benoemd als rechter of aanklager, houden nagespeelde hoorzittingen. Naast hun officiële functies kunnen de studenten ook deelnemen aan gemeenschapsactiviteiten, zoals het planten van bomen of het bezoeken van een gevangenis,” legt hij uit.

    “Dit was een verrijkende ervaring, waardoor ik nu beter begrijp hoe ons bestuurssysteem werkt,” vertelt deelnemer Samantha Tanzo, die was verkozen tot vicegouverneur. “Ik kon zij aan zij met mijn tegenhanger samenwerken en vernam uit de eerste hand hoe moeilijk het is om een resolutie goedgekeurd te krijgen. Een bestuurder moet altijd geduld hebben bij de dialoog met verschillende soorten mensen.” 

    “Het duurt maar een week, maar toch leren ze veel over bestuurlijke wetenswaardigheden, vooral over beleidsvorming en wetgeving,” vertelt Elevado. “Veel van de vroegere deelnemers hebben nu een gekozen functie in het openbaar bestuur.”   

    Een van hen is vice-gouverneur Jonah Pimentel, die gedurende de Boys and Girls Week van 1984 tot gouverneur verkozen werd. De ervaring van het contact zoeken met anderen om de gevangenen in de provinciale gevangenis te helpen, deed zijn belangstelling voor publieke dienstverlening ontluiken.

     “Nu ik als mentor aan de andere kant sta, zorg ik ervoor dat de studenten meer leren over de onderwerpen waarover ik tijdens mijn opdracht heb geleerd.” 

    Tanzo denkt erover om op een dag ook een van hen te worden.  — Courtney Meyer

    The participants plant trees

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Steunt uw Kiwanis-club jeugdleiderschapsprogramma’s? Laat het ons weten in het vak hieronder.

  • Kiwanis-leden strijden tegen de gevolgen van dakloosheid

    aug 02, 2013
    Stuff-a-bus

    Hebt u wel eens iets gezien dat u inspireerde tot een serviceproject? De Kiwanis-club in Bozeman in de Amerikaanse staat Montana werd zich bewust van de noden in de gemeenschap. Dit vormde de aanleiding voor drie projecten en het vullen van een gat in de markt.

    Als vrijwilliger op een school kreeg Kiwanis-lid Amber Guth uit Bozeman de indruk dat veel scholieren geen geschikte kleding hadden voor de strenge winters daar. En haar observatie bleek terecht.

    Twintig procent van de inwoners van Bozeman en omgeving leeft op of onder de armoedegrens,” zegt ze. “Dat betekent dat ruwweg 20.000 van de 100.000 inwoners van Gallatin County zich geen drie maaltijden per dag kunnen veroorloven, en zeker geen dingen als een nieuwe jas, gymschoenen of elk jaar dure schoolspullen. We hebben weliswaar veel organisaties ten behoeve van de jeugd hier, maar die kunnen geen 20.000 mensen helpen.” 

    Guth’s terloopse observatie, drie jaar geleden, resulteerde in de “Kiwanis-kast”, die al meer dan 4000 mensen heeft voorzien van schoenen, kleding en schoolbenodigdheden en heeft doorverwezen naar andere organisaties. Het project heette eerst “Stuff-A-Bus”, vanwege de manier waarop de giften werden ingezameld (“in een bus gepropt”). Maar toen het project blijvend bleek, werd het omgedoopt tot “Kiwanis Closet” (Kiwanis-kast).

    “Mijn passie voor deze kinderen en hun familie komt voort uit mijn eigen jeugd en mijn gevecht als alleenstaande moeder,” zegt ze.

    Het woord “passie” is precies de juiste omschrijving voor Amber Guth’s inspanningen. Ze blijkt een talent te hebben voor het samenbrengen van verschillende groepen die kinderen in nood helpen. Als lid van de Coalitie voor daklozen in Gallatin en omgeving, bijvoorbeeld, bracht ze het netwerk van voedselbanken in Montana en een aantal schoolleiders in contact met de coördinator voor onderwijs aan daklozen, om dakloze leerlingen beter te kunnen helpen.

    “Ze regelt ook make-overs, kleding, etentjes en uitstapjes voor minder bevoorrechte jongeren en zorgt voor kaartjes voor het schoolbal van de middelbare scholen in Bozeman en Belgrade, dat ze anders niet zouden kunnen bijwonen,” voegt clubsecretaris Mary Brydich daaraan toe.

    Amber Guth is niet het enige lid met een hart voor mensen die met moeite de eindjes aan elkaar knopen. Ook andere leden vonden manieren om bij te dragen aan dit doel.

    “Op de eerste Kiwanis-vergadering die ik bijwoonde, was een spreker van de Bozeman High School die vertelde over dakloze leerlingen en hun noden,” zegt het lid Teresa Lerner. “Het was heel confronterend om te horen hoeveel dakloze leerlingen er bij ons in de buurt zijn en hoeveel van hen dagelijks honger lijden. Tieners vinden het niet leuk om anders te zijn dan anderen, en de meesten willen of kunnen niet aankloppen bij de voedselbank of andere instanties voor hulp.”

    Toen Teresa Lerner zag hoeveel restjes er overbleven na het lunchbuffet van de club, liet ze die in samenwerking met de zaaleigenaar bezorgen bij de bijzondere middelbare school, waar ze door een leraar werden uitgedeeld. “De leraar zegt alleen dat het eten afkomstig is van een Kiwanis-club, dus er zit geen stigma op geplakt,” vervolgt ze.

    Toen het “Toys for Tots”-project (speelgoed voor peuters) het Korps Mariniers en de Amerikaanse honkballiga boven het hoofd groeide, sloegen Kiwanis en de Lions Club de handen ineen om in de periode rond kerst speelgoed en voedselpakketten uit te delen.

     “In 2012 gaven we cadeautjes aan 1491 kinderen, hielpen we 591 gezinnen en deelden we 347 voedselpakketten uit in zes districten,” zo vertelt Mary Brydich, de trotse voorzitter van het project.

    Maar de betrokkenheid van de clubleden bij armoede en dakloosheid houdt niet op bij hun eigen omgeving. Ze helpen ook andere Kiwanis-leden in het district Montana bij het vullen van rugzakken met artikelen voor de dagelijkse verzorging en kleding voor kinderen die door de crisis niet meer thuis kunnen wonen en in de pleegzorg zijn beland.

    “Voor ons, Kiwanis-leden, is het een roeping om iets te doen,” zegt Amber Guth simpelweg.  —Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u wilt delen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Hebt u in uw omgeving onderzocht wat de bestaande noden zijn en wilt u daar iets aan doen? Vertel het ons in het vak hieronder..

  • Inwoners Frans Polynesië voor kinderen en Kiwanis

    aug 02, 2013
    Children learn how to make puppets

    Een vrachtwagen met wapperende Kiwanis-vlaggen, een optocht van kinderen die kleurige handgemaakte poppen omhooghouden. Elk kind is gekleed in een wit T-shirt en draagt trots een verse bloemenkrans in het haar.

    Al vier jaar achter elkaar organiseren de acht Kiwanis-clubs op de eilanden van Frans Polynesië een Kiwanisdag, genaamd La Kiwanienne. Een dag waarop creativiteit wordt aangemoedigd en ontspanning wordt gestimuleerd, en waarop getoond wordt hoe enthousiast de leden zijn als het gaat om Kiwanis en Kiwanis-service. Dit jaar waren de Kiwanis-club van Hei o Te Ra Tahiti en die van Oa Oa de Tahiti op het eiland Tahiti aan de beurt om de feestdag te organiseren, met hulp van andere Kiwanis-clubs uit het gebied.

    De zon werkte mee, wat de vrolijke sfeer verhoogde. Omringd door muziek en lekkere hapjes konden de aanwezigen volop genieten van een scala aan creatieve workshops. De kinderen beschilderden en versierden T-shirts met daarop het thema van de dag: “hand in hand voor een kind, als één familie.” Ook vlochten ze bloemenkransen. Een van de populairste activiteiten, zowel voor de kinderen als de volwassenen, was het maken van een vrolijke pop uit oude kranten, een stok en felgekleurde stofjes.

    “De kinderen vonden het erg leuk om de poppen te maken en de T-shirts te versieren,” zegt François Bourget, president-elect van de Kiwanis-club van Oa Oa de Tahiti. “De foto’s spreken voor zich: je ziet hoe aandachtig, lachend en vrolijk de gezichten staan.”

    Er was een optocht door de stad, waarna een jury de outfit van de kinderen beoordeelde; de winnaars kregen als prijs manden met voedsel en cadeautjes. Deze vrolijke dag eindigde met de aparima, een traditionele Polynesische dans, elegant uitgevoerd door de kinderen van Moorea.

    “Alle Kiwanis-leden waren verrukt door deze hartverwarmende dag vol solidariteit en vriendschap,” aldus Bourget. “Het was ontzettend fijn om mee te doen, om elkaars club en dat waar Kiwanis voor staat te leren kennen. We waren allemaal even enthousiast.”  —Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u wilt delen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Wat doet uw Kiwanis-club om zichtbaar te zijn in uw omgeving? Vertel het ons in het vak hieronder.

  • Helpen bij rampen

    aug 02, 2013
    Aftermath of Harveyville tornado

    In februari 2012 werd Harveyville in de Amerikaanse staat Kansas verwoest door een tornado, die bomen ontwortelde en huizen vernielde. Ron Snoddy, een Kiwanis-lid uit de nabijgelegen plaats Berryton, kwam in actie naar aanleiding van de ramp. Door bomen om te hakken en puin te ruimen hielp hij de bewoners te redden wat er nog te redden viel van hun bezittingen. Hij deed dit in zijn hoedanigheid van getrainde vrijwilliger van het Community Emergency Response Team (CERT), een noodhulpteam dat een jaar eerder door zijn Kiwanis-club was geformeerd. 

    “Ik vond dat ik dit moest doen,” zegt Snoddy. “Ik moest iets doen voor de gemeenschap daar.”

    In 1993 werd het CERT-concept aangepast aan de plaatselijke situatie in gebieden overal in de VS door het Federal Emergency Management Agency (het federaal bureau voor rampenbestrijding, FEMA). Vrijwilligers worden opgeleid om voorbereid te zijn op rampen en getraind om mensen te helpen als er nog geen professionele hulpverleners ter plaatse zijn.

    “Als er een ramp gebeurt, is onze eerste taak ons gezin in veiligheid brengen,” aldus CERT-lid en clubpresident Bette Snoddy. “Dan kijken we hoe het met onze buren is en melden we op welke plaatsen er onmiddellijk zorg nodig is. Soms worden we gevraagd voor lichte zoek- en reddingsactiviteiten in stedelijk of landelijk gebied, of voor het bieden van medische noodhulp en/of troost aan mensen uit de buurt.”

    In het geval van brand, een tornado of een overstroming sturen de CERT-leiders, die een klein gebied toegewezen krijgen, een inschatting van de situatie naar hun centrale commandopost, die de informatie op zijn beurt weer doorgeeft aan het reddingspersoneel.

    “Wij proberen onze omgeving veilig te maken, nu en voor toekomstige generaties,” vertelt Bette Snoddy. “Helaas lijkt het wel of rampen altijd mensen raken die het toch al moeilijk hebben. Laatst was er brand bij een eenoudergezin met vier kinderen. De gezinsleden raakten niet gewond, maar het was een schok toen ze de realiteit onder ogen zagen en beseften wat er verloren gegaan was en wat er onmiddellijk nodig was. Het is voor mij een troost dat ik hen kan helpen de dingen in perspectief te plaatsen.”

    De CERT-activiteiten worden ondersteund door verschillende inzamelingsacties, waaronder een garageverkoop en een wedstrijd met rubber eendjes in een meer in de buurt, en door lokale subsidies en giften. In het begin bestond de groep alleen uit Kiwanis-leden. Maar aan de opleiding “waarschuwen voor storm” en de Neighborhood Night Out – aanvankelijk gesponsord door de Kiwanis-club en bedoeld om aandacht te schenken aan veiligheid in een gezinsvriendelijke omgeving – doen nu ook mensen van buiten Kiwanis mee.

    De achtergrond van de individuele vrijwilligers bepaalt welke hulp ze bieden. Personen met medische ervaring doen vaak triage, zoek- en reddingsacties; anderen doen administratief werk, zoals het opstellen van kostenanalyses met betrekking tot het incident en het bijhouden van de uren van het personeel.

    “Omdat ik op het platteland woon, is mijn taak het redden van dieren,” zo legt Kiwanis-lid Rich Runnebaum zijn rol binnen CERT uit. “We moeten niet alleen voor onze buren, maar ook voor ons viervoetige vrienden zorgen. Moeder Natuur kan soms wreed zijn.”

    Het werk is geestelijk en soms ook lichamelijk zwaar, maar het is ook dankbaar werk. Voor Ron Snoddy werd dat duidelijk bij een recente bloedinzameling, toen een vrouw hem vroeg om bloed te geven. Na een gesprekje tussen de twee bleek dat hij had helpen puinruimen bij haar vroegere huis na de tornado van 2011 in Harveyville. “Ze was diep ontroerd toen ze hem ontmoette,” herinnert Bette Snoddy zich. –Courtney Meyer

    Working in the control room

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u wilt delen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Helpt uw Kiwanis-club mensen die getroffen zijn door een ramp? Vertel ons hoe in het vak hieronder. 

  • Floreren op het aardbeifestival

    jul 29, 2013
    Boys at festival enjoying smoothies

    Of het nu gaat om een pannenkoekontbijt of een kerstviering, de evenementen die Kiwanis organiseert brengen vaak mensen bij elkaar op een manier die hoort bij de identiteit van de club. Het aardbeifestival in Newark vormt hierop geen uitzondering.

    Dertig jaar geleden werd het festival voor het eerst gehouden door een organisatie voor stadsverbetering die meer mensen naar het gebied wilde halen. De Kiwanis-club van Newark in de Amerikaanse staat Ohio was belast met het maken van de aardbeiengebakjes. Een paar jaar later werd de organisatie ontbonden; de Kiwanis-leden namen de lege plaats in. De club staat nu voor de omvangrijke taak om korting op voedsel te bedingen bij verkopers, een overeenkomst te sluiten met een bedrijf voor kermisattracties, elektriciteit en andere voorzieningen te regelen, artiesten te contracteren en een optocht te organiseren waarbij in vier leeftijdsgroepen een meisje tot Miss Aardbei wordt gekroond.

    “De club is het hele jaar bezig met de planning voor dit festival,” zegt Bill Rauch, voorzitter van het aardbeifestival.

    Daarbij hoort ook de bezorging, net van tevoren, van 250 dozen aardbeien voor het beroemde aardbeiengebak van de club. Maar het is het waard. Hoewel het dit jaar dreigde te gaan regenen, kwamen er meer dan 20.000 mensen aardbeien eten, naar de optochten kijken en luisteren naar de muzikale optredens, van countrybands tot een energiek dansorkest.

    “Het aardbeiengebak is overheerlijk; dat trekt ongetwijfeld veel mensen,” zegt Rauch. “Voor mensen met lage inkomens die zich een bezoek aan een groot amusementspark niet kunnen veroorloven, is het festival de kans om toch zo’n ervaring op te doen, in de buurt en voor minder geld.”

    Dat vindt clubpresident Michael Harris ook. “De verkopers bieden een grote verscheidenheid aan lekkernijen die je in de plaatselijke horeca niet vaak bij elkaar vindt,” zegt hij. “Het is een mooie locatie, op het plein in het centrum van Newark. Onze optocht trekt een heleboel kinderen met hun ouders en grootouders als fans. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat de opbrengt ten goede komt aan een zeer goed doel.”

    Het evenement trekt veel kinderen en is ook bedoeld voor hulp aan kinderen.

    “Al sinds de jaren 20 van de vorige eeuw steunen onze club en een plaatselijke vrouwenvrijwilligersorganisatie gezamenlijk Camp O’Bannon, opgericht in 1913,” zegt Rauch. “Dat is een kamp voor kinderen uit gezinnen met lage inkomens, die anders niet de kans zouden hebben om naar een kamp met een verrijkingsprogramma te gaan. Het aardbeifestival is onze belangrijkste fondsenwervingsactie ten bate van het kamp.”  –Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u wilt delen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Organiseert uw Kiwanis-club ook evenementen bij u in de buurt? Vertel ons hoe in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus