Laatste nieuws

  • Dromen versieren

    feb 13, 2013

    Autumn in her renovated room with project co-chairs Jennifer Rickert and Adam Haynes and past president Roseann Jones.

    Autumn Brantley is geen gewoon tienjarig meisje. Sinds haar tweede heeft ze refractaire anemie, een zeldzame auto-immuunziekte, waarvoor ze om de twee weken een bloedtransfusie nodig heeft. Ze wacht nu op haar tweede beenmergtransplantatie in twee jaar tijd, en de Kiwanis-club van Spring Hill in Florida probeert de tijd die ze thuis doorbrengt zo aangenaam mogelijk te maken. 

    Een aflevering van de tv-show “Secret Millionaire”, waarin miljonairs naar verpauperde buurten gaan om hun hulp aan te bieden, bracht voormalig clubpresident Roseann Jones op het idee om kinderen met een slopende ziekte een metamorfose van hun slaapkamer aan te bieden. Een paar jaar later kwam de club in contact met Autumn, die door haar ziekte bijna al haar tijd moet doorbrengen in het kleine huisje waar ze met haar familie woont, omdat haar immuunsysteem daar minder gevaar loopt. 

    Dat de buurt zo openstaat voor het project Pleasant Dreams, heeft Jones overduidelijk verrast. “De hele buurt doet mee”, zegt ze. “Autumn is een fantastische meid, een geweldige persoonlijkheid.”

    Autumn hielp zelf mee bij het ontwerpen van haar felgekleurde nieuwe slaapkamer, opgeknapt dankzij de vrijgevigheid van haar buurtgenoten. De club zamelde 3500 dollar in met een liefdadigheidsdiner dat voor haar gehouden werd, meer dan driemaal het beoogde bedrag. Bedrijven en particulieren staken tijd en materiaal in het opknappen van de vloer en de muren, uit mededogen met een gezin dat een moeilijke tijd doormaakt.  —Courtney Meyer

    The renovated room

  • De soep staat op

    feb 06, 2013

    Children benefiting from soup fundraiser

    Wat zal het zijn? Pittig-zure soep? Maïssoep met kip? Of vegetarisch? Wat u ook kiest, een heel bijzondere groep kinderen in de Pakistaanse stad Karachi wordt in ieder geval goed bediend.

    De Kiwanis-club van Karachi beheert een kliniek waar kinderen met het downsyndroom intensief worden begeleid. De club ondersteunt niet alleen de ouders, maar trakteert de kinderen ook regelmatig op leuke activiteiten zoals een uitstapje naar een speeltuin of een lunch bij McDonald’s, en sponsort ‘samen-naar-school’-projecten. Om deze activiteiten te betalen, stelde clubpresident Mona Mahmood (seizoen 2009-2010) voor om “soep voor het goede doel” te verkopen.

    “We kozen voor het winkelcentrum in de Park Tower om zo veel mogelijk mensen te bereiken, en bingo!” vertelt Sana Ayaz, Kiwanis-lid en klinisch psycholoog in de Kiwanis-kliniek voor kinderen met het downsyndroom.

    Bij binnenkomst in het luxe, drie verdiepingen tellende winkelcentrum werd het winkelend publiek begroet door grote Kiwanis-spandoeken vanaf de balustrade van de eerste verdieping. De verleidelijke geur van soep, kaneelbroodjes en koffie zweefde langs de ingang. Maar de beste reclame waren de kinderen van de kliniek, die samen met de Kiwanis-leden bestellingen opnamen, soep inschepten en klanten bedienden.

    Het resultaat: er werden zo’n 200 koppen soep verkocht in vier uur tijd, met een opbrengst van Rs 150.000 (ruim 1000 euro). 

    “We staan er steeds weer versteld van wat deze wonderbaarlijke kinderen allemaal in hun mars hebben”, zegt Ayaz. “We hebben het vaste voornemen om al hun mogelijkheden naar boven te brengen en uit te buiten, zodat zij en hun familie trots kunnen zijn.” –Jack Brockley

    Vee's aardappelsoep
    (Recept van Veena Masud)
    Ingrediënten:
    Voor de bouillon:
    1 kg kippenbouten
    3 wortelen
    1 kleine witte kool
    1 middelmatige ui, gehakt 
    3 teentjes knoflook, geplet
    Op smaak brengen met zout en versgemalen zwarte peper

    Voor de soep:
    1 kg geschilde aardappelen
    500 ml melk
    125 ml crème fraîche
    30 g boter
    Een bosje gemengde kruiden

    Bereiding:
    1. Doe de kippenbouten, wortelen, kool, ui, knoflook, zout en peper in ruim water, zodat de inhoud van de pan onderstaat. Kook ten minste 90 minuten, daarna afgieten.
    2. Voeg de aardappelen toe en kook het mengsel tot het zacht en glad is.
    3. Voeg de melk, crème fraîche, boter en kruiden toe. 
    4. Laat een paar minuten zachtjes sudderen tot de massa dikvloeibaar is. 
    5. Dien op met brood en boter. 

    Maïssoep met kip
    (Recept van Novera Ansar)
    Ingrediënten:
    3 liter kippenbouillon
    1 hele kip (in stukken)
    500 g maïskolven uit blik
    25 g maïsbloem (maïzena)
    Lichte sojasaus (naar wens)
    6 eieren (geklopt)
    Zout
    Witte peper

    Bereiding:
    1. Breng de bouillon aan de kook in een grote pan. (Als u dat lekkerder vindt of als u op dieet bent, kunt u een deel van de bouillon vervangen door water.)
    2. Voeg de maïs toe aan de bouillon en breng op middelhoog vuur aan de kook.
    3. Meng de sojasaus en de maïsbloem tot een brijachtige massa. Roer deze door de soep, die dan iets dikker wordt.
    4. Voeg de stukken kip aan de soep toe.
    5. Giet de geklopte eieren langzaam in de soep in één vloeiende beweging, al roerend met een vork.
    6. Bedek met stukken kip, zout en witte peper en dien op. Breng op smaak met azijn met stukjes groene peper, sojasaus of chilisaus.
  • Een tandarts met een missie

    jan 07, 2013

    John Gillan holds a patient

    John Gillan geeft toe dat hij verslaafd is … aan tandheelkundige reizen.

    Deze gewoonte is in getallen uit te drukken: sinds 1991 heeft dit Kiwanislid en endodontoloog uit Tempe Nuevo (Arizona) twee reizen naar Roemenië gemaakt om endodontologie te onderwijzen, 16 reizen naar Albanië, waar hij met een mondchirurg een tandheelkundige conferentie opzette die uitgroeide van 75 naar meer dan 400 deelnemers, twee reizen naar Kosovo om opleidingen te geven en onlangs nog zes reizen naar Kameroen, waar hij mondchirurgie “in de rimboe” uitvoerde.

    Dat zijn al 26 reizen en er komen er voortdurend meer bij. Bovendien heeft hij de meeste reizen uit zijn eigen zak betaald en brengt hij zijn eigen materiaal mee om te delen met andere lesgevers en om patiënten te behandelen.

    “Toen ik voor het eerst gevraagd werd om naar Roemenië te gaan, dacht ik: ‘Wat een avontuur!’”, zegt hij. “Toen ik eenmaal had ontdekt hoe waardevol het is om zelf iets te geven, mensen op te leiden en vrienden te maken in deze ontwikkelingslanden, raakte ik eraan verslaafd. Het is fantastisch te werken met een groep beroepsmensen en leken die heel hard werken en hun eigen geld besteden — en niet voor eigen financieel gewin.”

    Hoewel het christelijke geloof van Gillan en zijn betrokkenheid bij de mensheid de motieven voor zijn missiedienst vormen — en zijn motieven zijn echt altruïstisch — viel hem in 2009 een onverwachte eer te beurt. De Albanese president, Bamir Topi, die over het werk van Gillan had gehoord en de endodontoloog het jaar voordien had ontmoet, kwam naar de openingsceremonie van Gillans tandheelkundige conferentie en gaf daar een toespraak voor de aanwezige tandartsen. Na deze toespraak nodigde hij Gillan uit op het podium en kende hij hem de Albanese Erkentelijkheidsonderscheiding toe. 

    “Ik voelde mij erg deemoedig. Ik was gewoon bezig met iets wat ik graag deed”, zegt Gillan. “Enkele vrienden in Albanië vertelden mij die avond dat zij tranen in hun ogen hadden omdat ze zo gelukkig waren dat mij die eerbetuiging te beurt viel. Albanië werd jarenlang geregeerd door de wreedste dictator ter wereld. Ik voel het als een voorrecht dat ik deel mag nemen aan hun wedergeboorte.

    Mijn beloning zijn de vriendschappen en de tevredenheid over het feit dat ik iets goeds kan doen voor het leven van kinderen en volwassenen. Ik ben erachter gekomen dat iedere mens bijzonder is. Eén mens, één kind aanmoedigen, dat is echt iets groots.” —Amy Wiser

  • Momo en zijn fiets

    jan 07, 2013

    Momo

    Mohammed fietst graag. Hij houdt ervan om over een houten, overkapte brug te rijden en dan langs de stal waar een muilezel hem een groet toebalkt. Langs de werkplaats waar hij metalen kunstvoorwerpen maakt. Langs de vuurkuil, waar hij en zijn buren zingen en luisteren naar muzikanten die op bezoek komen.

    Momo — zoals hij genoemd wordt — heeft de laatste tijd veel veranderingen in zijn leven gezien. Hij is nu achter in zijn tienerjaren en heeft onlangs de school afgemaakt. Zijn ouders hebben niet meer genoeg inkomen of de kennis op het gebied van verzorging om aan zijn behoeften te voldoen. Door zijn fysieke handicaps en zijn Down-syndroom heeft hij elke dag 24 op 24 uur aandacht nodig.

    Daarom verhuisde Momo naar Dorfgemeinschaft, een opvangtehuis in Breitenfurt, Oostenrijk, dat personen met een handicap therapie biedt en hen helpt socialiseren. Een groot deel van zijn verzorging, maar niet alles, wordt betaald met steun van de overheid.

    “We moesten zijn tafel in de werkplaats aanpassen”, zegt Michael Mullan, voorzitter van het opvangtehuis. “Hij heeft speciale therapie nodig om zijn mobiliteit te behouden. Hij heeft ook behoefte aan een verpleger of verpleegster. Al deze mensen kosten meer dan wat de staat voor zijn verzorging betaalt.”

    Daarom was Momo een perfecte kandidaat om steun te ontvangen van de Kiwanisclub van Wenen, Europa 1. De club doneert ieder jaar een bedrag aan Dorfgemeinschaft voor Momo’s “extra” kosten, met inbegrip van de kosten om een driewieler voor hem aan te passen.

    “We hebben in deze omgeving paden die ideaal voor hem zijn om op te fietsen”, zegt Mullan. “Zijn voeten moeten op de pedalen worden vastgezet, en hij moet met een rugleuning beveiligd worden. Bovendien moet er iemand naast hem wandelen.

    Hij is dol op fietsen.”

    Vertel het verhaal van uw club over een succesrijke dienstverlening, fondsenwerving of ledenwerving. Stuur het per e-mail naar shareyourstory@kiwanis.org.

  • Kikkerland-fantasie

    jan 04, 2013

    Nick with his frog pond

    Een jongeman uit New Jersey verneemt dat geen droom voor de Kiwanis-familie te groot is.

    Tekst van Janet Redyke | foto’s van Dennis Delillio

    Veel mensen denken bij New Jersey aan rokerige industrieën langs de drukke verkeersader New Jersey Turnpike. Of aan de staat die slechts een tunnel verwijderd is van New York City. Maar buiten de drukte van de steden en de autosnelweg, en in de vredige noordwestelijke hoek van de staat, ligt de regio die de “Highlands” genoemd wordt. Het is een gebied dat grenst aan de half-landelijke glooiende heuvels en groene valleien, met aan meren gelegen dorpsgemeenschappen, waar nog altijd talrijke boerderijen bedrijvig zijn. Hier, in een wijk van Vernon Township (New Jersey), bouwt de 15-jarige Nick Cerrato zijn eigen achtertuin-paradijs.

    Nick is een jongeman van weinig woorden, maar met veel ideeën. Hij heeft hersenverlamming, maar hij laat dit niet in de weg staan van zijn hoop en dromen. Hij neemt zijn dromen ernstig. Hij heeft zelfs een reusachtige Indiaanse dromenvanger in zijn achtertuin opgesteld. In feite is zijn hele achtertuin een kunstwerk in volle ontwikkeling. Behalve de dromenvanger is er ook een muurschildering van bijna 8 meter hoog, met het opschrift “Two Kids in Walkers Playing Soccer” (“Twee voetballende jongens in Walkers”). Hij heeft ook een rotstuin ontworpen als herinnering aan zijn overleden vader, Frank.

    En dan is er nog de kikkervijver.

    Als hem gevraagd wordt waarom hij een kikkervijver wil aanleggen, laat Nick zijn brede glimlach zien en roept hij: “Dan komt iedereen kijken.”

    Om het project van de grond te krijgen, begonnen moeder Patti en Nicks thuisverzorger, Joey Gerard, met het graven van een gat. Nick was het derde lid van de werkploeg en groef met zijn voeten. Zover waren ze gekomen toen ze plotseling vastzaten en niet meer wisten hoe ze verder moesten gaan.

    Patti Cerrato was verscheidene jaren geleden lid geworden van de Kiwanisclub van Vernon Township, met de bedoeling iets terug te doen voor een organisatie en een gemeenschap die haar en haar gehandicapte zoon zo veel gegeven hadden. Toen de clubleden op de hoogte werden gebracht van het kikkervijverproject, kwamen zij, samen met leden van de Vernon Township Aktion Club, snel bijeen bij het huis van de Cerrato’s om de laatste hand te leggen aan Nicks droom.

    Cindi Auberger, adviseur van de Aktion Club, was bereid om de vijver te helpen aanleggen en het team aan te moedigen.

    “Als je een vijver aanlegt, komen ze (de kikkers) vanzelf”, beloofde zij in haar peptalk.

    Kiwanis en de leden van Aktion Club werkten zij aan zij en installeerden vijverboorden, bereidden de mechanische kant van de zaak voor en kregen hulp van B&M Aquatics, een onderneming die gespecialiseerd is in koi-vijvers. De afgewerkte vijver was eind juni 2012 klaar voor bewoning door amfibieën.

    In overeenstemming met de voorspelling van Auberger verschenen de kikkers op miraculeuze wijze bij de vijver, waar ze van de rustige sfeer genoten. Een al te dominante brulkikker is sindsdien overgeplaatst, maar de kleinere, meer handelbare kwakers hebben gezelschap gekregen van twee goudvissen en een familie “sunnies”. Drie fonteinen verfraaien de vijver. Een ervan, gecreëerd door Nick, heeft de vorm van een vis.

    De Kiwanisleden vierden de voltooiing van de vijver met Nick en zijn moeder door in de achtertuin een barbecue en een marshmallow-feestje te organiseren.

    “Wij zijn onze Kiwanis-familie enorm dankbaar”, zegt Patti Cerrato. “Wij voelden ons zo vaak alleen staan, maar nu is dat niet meer het geval.”

    Nick valt de gevoelens van zijn moeder bij met zijn blije en stralende lach.

blog comments powered by Disqus