Laatste nieuws

  • Schilderen voor je plezier

    apr 17, 2013

    Kiwanian Priscilla Veidemanis paints the murals

    Joyce Mesrobian is vaak te vinden op de bospaden, rond de vijvers en op de vlakten op het terrein van het bejaardencentrum waar ze woont. Dit Kiwanis-lid uit Lindenhurst - the Lakes Area in de Amerikaanse staat Illinois vond het jammer dat veel van haar medebewoners daarvoor niet mobiel genoeg waren.

    Mesrobian wilde iets van die mooie natuur buiten naar binnen brengen. Daarom ging ze op zoek naar iemand die landschappen kon schilderen op de 50 meter lange kale muur in de tunnel tussen de aanleunwoningen en het verzorgingshuis The Village of Victory Lakes. Die schilder vond ze, toen Kiwanis-lid Priscilla Veidemanis overstapte van een andere club naar de Kiwanis-club van Lindenhurst.

    “Ik aanvaardde de opdracht zonder te aarzelen en bood mijn schildertalent aan”, zegt Veidemanis. “Ik heb altijd al graag geschilderd, en muurschilderingen vind ik erg leuk om te doen.” 

    Als dank voor het beschikbaar stellen van een locatie voor de vergaderingen van haar Kiwanis-club, twee keer per maand, schilderde ze een serie natuurtaferelen. Alle 24 schilderingen die ze maakte zijn landschappen van 90 bij 120 cm, in de stijl van gebrandschilderd glas. De meeste afbeeldingen hadden de natuur in de omgeving als inspiratiebron, maar voor sommige hadden het personeel en andere bewoners ideeën aangedragen. Verscheidenen van hen kwamen langs om de voortgang van haar werk te bewonderen; vaak lieten ze dankbare briefjes achter met suggesties voor toekomstige landschappen. Eén personeelslid vroeg of ze zijn zwarte labrador, Ranger, wilde schilderen.

    “Ik merkte dat de schilderijen bij veel bewoners herinneringen naar boven brachten en gesprekken over vroeger losmaakten”, zegt Veidemanis.

    Na bijna een half jaar werken is de eens zo saaie tunnel nu uitgerust met een vuurtoren die een donkere lucht verlicht, een windmolen omringd door kleurige tulpen, een pronkende mannetjespauw, een hert met haar jong in het bos en een monarchvlinder in een veld bloemen. Mesrobian is dolblij met het geschenk van haar vriendin.

    “Iedereen die woont en werkt in The Village at Victory Lakes kan nu altijd de pracht van de natuur ervaren door deze geschilderde “ramen” op de muur van de tunnel. Personeelsleden die druk aan het werk zijn, bewoners die zelfstandig of met een looprek langslopen, en vooral de bewoners die door vrijwilligers in een rolstoel worden gebracht, allemaal blijven ze even staan om te genieten van de opbeurende, hoop en vreugde schenkende schoonheid van het handwerk van de natuur.” —Courtney Meyer

    Murals

  • Poppenpret

    apr 10, 2013

    Children with dolls in Kenya

    Over de hele wereld zijn Kiwanis-clubs bezig poppen te maken voor kinderen die in het ziekenhuis liggen, maar er zijn er maar weinig die ze ook de halve wereld over sturen. Leden van de Kiwanis-familie uit het district Michigan in de VS versturen hun kleurige poppen al jaren naar landen op het Afrikaanse continent, ondanks de kosten die dat met zich meebrengt.

    Een Kiwanis-lid uit Michigan naaide poppen en jurken. Om een samenwerkingsprogramma te kunnen opzetten van clubs in Afrika bezuiden de Sahara en in de Verenigde Staten, werden deze activiteiten uitgebreid naar het hele district. Als oma van een kleinkind dat op vijfjarige leeftijd een openhartoperatie had ondergaan met een lappenpop aan zijn zijde, wist Pat Kiroff uit de eerste hand hoe belangrijk het is om een kind iets te geven dat troost biedt. Of het nu is omdat het kind ziek is, of gewoon omdat het dan iets voor zichzelf heeft. In haar functie van districtsvoorzitter van “Jonge kinderen eerst” deed ze een oproep om poppen te maken – dezelfde poppen waarvan er al zo veel gemaakt waren voor kinderziekenhuizen – en het project verspreidde zich als een lopend vuurtje. Vierenveertig clubs, waaronder Aktion Clubs, Key Clubs en CKI Clubs, maakten ruim 1200 poppen, met Kenia als eerste land van bestemming.

    Het fabriceren van de poppen was nog maar het begin. Rachelle Strawther-Okumu, Kiwanis-lid uit Kisumu in Kenia en werkzaam bij de Jeugdvoetbalbond van Kisumu, was bezig met het coördineren van een bezoek van vrijwilligers van een Britse voetbalclub aan Kenia, toen zich een kans voordeed die ze niet kon laten lopen.

    “Ze hadden een aanzienlijk bedrag ingezameld voor het transport van gedoneerde goederen, en de plannen voor de zending waren al klaar”, zegt Strawther-Okumu. “We stuurden een e-mail om te vragen of ze de poppen ook mee konden nemen.”

    Om de poppen naar Engeland te krijgen, kwamen de connecties van een Kiwanis-lid uit Michigan met de transportsector goed van pas.

    Eenmaal in Kenia aangekomen werden de poppen, samen met wat fruit, door leden van de Kiwanis-club van Kisumu uitgedeeld aan kinderen die waren opgenomen in de provinciale en districtsziekenhuizen.

    “Hoewel we hier in de loop van de jaren veel betere faciliteiten hebben gekregen, breekt het nog steeds je hart als je al die gevallen van malaria, hiv,  kanker enz. ziet”, zo zegt Strawther-Okumu. “De poppen kunnen de kinderen niet genezen van hun ziekte en hun omstandigheden niet veranderen, maar ze maken hen wel vrolijk en blij.” 

    Het totale aantal poppen dat door het district gemaakt is, is nu de 5000 gepasseerd. Er zijn nog 1200 in de maak voor de Democratische Republiek Congo, bijna 1800 voor  Nigeria en 400 voor Zuid-Afrika, wederom met de hulp van bevriende vervoerders, om de verzendkosten te drukken. En hoewel Kiroff vast van plan is om nog heel lang door te gaan met het project, met de nadruk op Afrika,  staat ze niet afwijzend tegenover aanvragen voor poppen uit andere landen. Een kerkelijke groepering bracht al 100 stuks naar Nicaragua.

    “Al maak ik maar één kind blij met een pop, dan heb ik mijn doel bereikt. Zo hebben ze iets voor henzelf, om vast te houden en mee te spelen”, aldus Kiroff.  —Courtney Meyer

    Wilt u zelf ook poppen maken? Hier vindt u het patroon.

  • Een pop als presentje

    apr 03, 2013

    Tiny teddy finger puppets

    Voor de meeste mensen is een grote aardbeving die plaatsvond in februari 2011 allang oud nieuws. Maar voor de inwoners van Christchurch in Nieuw Zeeland, vooral de kinderen, is het normale leven nog lang niet teruggekeerd. Vroeger betekende lente in de stad Christchurch: narcissen, gezinnen die wandelden in het park, maar sinds de ramp is er meer nodig dan alleen zonneschijn om de peuters op te vrolijken van wie het leven totaal op de kop werd gezet.

    Patsy Hill, lid van de Kiwanis-club van Takapuna in Nieuw-Zeeland, had het gevoel dat iedereen die ze tegenkwam nog in shock verkeerde door de ramp. Als liefhebbende grootmoeder van jonge kleinkinderen, maar ook omdat ze als vrijwilligster verbonden was aan een programma voor rouwende kinderen, liet ze een verzoek om hulp uitgaan.

    Twaalf clubs gaven gehoor aan de oproep. Met Hill als voorzitter van het districtsproject begonnen met het naaien en opvullen van lappenpoppen, gemaakt van gebloemde stofjes. Drie leden van de Kiwanis-club van Takapuna reden ruim 1000 km naar Christchurch, om de 1059 poppen die waren gemaakt door Kiwanis-leden op het Noordereiland, Nieuw-Caledonië en Tahiti, uit te delen aan kinderen in peuterklassen, op kleuterscholen en andere kinderopvangplaatsen.

    “Het was ontroerend om de ogen van de kinderen te zien oplichten; kinderen die nog zo gereserveerd waren toen we aankwamen”, herinnert Hill zich.

    Maar daar bleef het niet bij. Hill wilde de kinderen en hun ouders graag laten merken dat de wereld hen niet vergeten was en startte nog een project op: het maken van kleine teddybeer-vingerpoppetjes. Vijf clubs produceerden bijna 900 poppetjes. Na de zomervakantie werden ze uitgedeeld, samen met kleding en dekens, ingezameld en gemaakt door andere clubs.

    “Het was zo leuk om de blije gezichtjes van de kinderen te zien toen ze de poppetjes op hun vingers zetten en met elkaar vergeleken”, zegt Lynda Spittle van de Kiwanis-club van Noordwest-Christchurch. “En volgens mij waren de leraren net zo enthousiast… Namens alle kinderen die ze gekregen hebben en nog zullen krijgen, heel hartelijk bedankt allemaal. De lach op hun gezicht is onbetaalbaar.”  Courtney Meyer

    A child with puppets

    Praktisch project:
    Ook geïnteresseerd in een vingerpoppenproject? Ga dan naar het online poppenpatroon.

  • Adomba's behendigheid

    mrt 27, 2013

    Adomba in front of a school bus

    Adomba is een speelse vierjarige die graag op z’n driewieler rijdt. Maar vroeger kon hij dat niet. Hij werd te vroeg geboren in het Afrikaanse land Ghana en zijn ouders verhuisden met hem naar de Verenigde Staten, op zoek naar betere medische zorg en betere kansen voor hem.

    Omdat hij problemen had met lopen en vaak viel, werd hij doorverwezen naar Dr. John Delahay voor een orthopedisch onderzoek. Delahay is een gerenommeerd orthopedisch chirurg in het MedStar Georgetown universitair medisch centrum in Washington DC. Ook is hij als vrijwillig medisch directeur verbonden aan de orthopedische kliniek van Kiwanis, die zorg biedt aan kinderen zonder zorgverzekering en uit arme gezinnen. De kliniek werd opgericht in 1923 voor kinderen die moesten herstellen van polio. Nu functioneert de kliniek vooral dankzij een gift van de Kiwanis Foundation van het district Columbia. Behalve Adomba worden er jaarlijks honderden kinderen behandeld met fysiotherapie, orthopedische zorg  en prothetische voorzieningen.

    Bij Adomba werd de diagnose hersenverlamming gesteld, een ziekte die zijn benen aantast. Hij kreeg aangepaste beugels die zijn voeten en enkels ondersteunen. Wekelijks oefent hij ijverig met de fysiotherapeut van de Kiwanis-kliniek en ook thuis, met zijn ouders, om zijn flexibiliteit en evenwicht te verbeteren.

    Toen Adomba met de fysiotherapie begon, moest hij met een wandelwagen van de parkeerplaats naar binnen worden gebracht. Nu rent hij zelf naar de kliniek, naar “tante Missy,” een fysiotherapeut die tevens directeur is van de kliniek. Hij heeft weliswaar nog hulp nodig om zijn evenwicht te ontwikkelen en blijft de beenbeugels gebruiken voor steun, maar hij kan nu in het rond springen, trappen klimmen en op een driewieler rijden en laat zich niet afremmen door zijn hersenverlamming.

    Adomba’s vader, Martin, verheugt zich op de dag dat hij iets terug kan doen voor de geweldige zorg die zijn zoon heeft gekregen in deze gastvrije en stimulerende gemeenschap.

    “Zijn evenwicht en zijn lopen zijn beter geworden, en door de verleende zorg is verdere misvorming van zijn voeten waarschijnlijk voorkomen”, zegt Martin. “We zijn Kiwanis veel verschuldigd en erg dankbaar voor de waardevolle hulp die Adomba van hen gekregen heeft.”  —Courtney Meyer

  • Hardlopen

    mrt 20, 2013

    Runners in the Kingston Classic

    Veel inwoners van Kingston in de staat New York houden van hardlopen. Onder de inwoners bevinden zich aardig wat hardlopers, verenigd in een groot aantal clubs. Toen de traditionele hardloopwedstrijd niet door dreigde te gaan, aarzelde de Kiwanis-club van Kingston dan ook niet om in de bres te springen en het evenement nieuw leven in te blazen.

    Jarenlang konden de deelnemers zij aan zij met de beste atleten uit Kenia en Ethiopië rennen tijdens een jaarlijks evenement, de Kingston Classic. Deze klassieker werd voor het eerst gehouden in 1981. Het was toen een race van tien kilometer, bedoeld om de hardlopers in vorm te laten komen voor de marathon van Boston. Om ook deelnemers te trekken die nog niet toe waren aan een hele marathon, werd er in 2009 een race/wandeling van 2,1 mijl aan toegevoegd.

    Toen de klassieker in 2010 niet meer georganiseerd werd, stond een plaatselijk Kiwanis-lid op om te voorkomen dat dit traditionele sportevenement voor altijd voor de gemeenschap verloren zou gaan. Greg Riley had al eerder twee andere races op touw gezet. Hij zocht contact met zijn mede-Kiwanis-leden – van wie velen vroeger vrijwilliger waren geweest bij de race –  en vroeg hen hem te helpen opnieuw een hardloopwedstrijd te organiseren.

    “De Kiwanis-club van Kingston was al jaren op zoek naar een goede zaak om zich aan te wijden, een zaak waarbij het er niet alleen om gaat wie we zijn, maar – belangrijker – wat we doen in onze gemeenschap”, merkt hij op.

    De bemoeienis van de club met de race hield wel in dat er een paar tradities overboord werden gezet.

    “We hadden een gesprek met alle oude sponsors en lieten hen weten dat we geen geldprijzen beschikbaar zouden stellen (voor de snelste hardlopers)”, zegt Riley. “Alle ingezamelde dollars moesten binnen de gemeenschap worden besteed aan projecten voor jongeren en ouderen die het geld goed konden gebruiken.”

    Om nog meer te benadrukken dat het om een evenement voor de  hele gemeenschap ging, werd de hardlopers gevraagd hun stem uit te brengen op de groep supporters die het meest enthousiast was bij het aanmoedigingen van de deelnemers. Als de supporters met de meeste stemmen een non-profitorganisatie vertegenwoordigden, zou deze het prijzengeld krijgen; als ze een bedrijf vertegenwoordigden, ging het geld naar een goed doel van hun keuze. Ook werd het inschrijfgeld verlaagd, zodat er meer mensen zouden kunnen deelnemen.

    “We kregen veel positieve reacties op de veranderingen die we doorvoerden en op de nieuwe opzet, waardoor het toezicht op toekomstige races gemakkelijker zou worden”, verklaart Riley. En dat is geen grootspraak. Een plaatselijke krant, de Daily Freeman, riep de organisatoren – bijna allemaal Kiwanis-leden, van de pr-man tot de penningmeester – uit tot “sportmensen van het jaar 2012”.

    Gedurende de twee jaar dat de Kiwanis-club nu de leiding heeft, is er 45.000 dollar ingezameld voor diverse hulporganisaties en projecten, van het service-leiderschapsprogramma van Kiwanis tot onderzoek naar diabetes bij kinderen, het kindertehuis van Kingston en activiteiten voor de jeugd, zoals basketbal en ballet. Maar deze missie van de Kiwanis-club had nog meer resultaat: minstens tien mensen zijn lid geworden, speciaal om betrokken te kunnen zijn bij de race.  —  Courtney Meyer

    A man and a young child warm up for the race

blog comments powered by Disqus