Laatste nieuws

  • Een pop als presentje

    apr 03, 2013

    Tiny teddy finger puppets

    Voor de meeste mensen is een grote aardbeving die plaatsvond in februari 2011 allang oud nieuws. Maar voor de inwoners van Christchurch in Nieuw Zeeland, vooral de kinderen, is het normale leven nog lang niet teruggekeerd. Vroeger betekende lente in de stad Christchurch: narcissen, gezinnen die wandelden in het park, maar sinds de ramp is er meer nodig dan alleen zonneschijn om de peuters op te vrolijken van wie het leven totaal op de kop werd gezet.

    Patsy Hill, lid van de Kiwanis-club van Takapuna in Nieuw-Zeeland, had het gevoel dat iedereen die ze tegenkwam nog in shock verkeerde door de ramp. Als liefhebbende grootmoeder van jonge kleinkinderen, maar ook omdat ze als vrijwilligster verbonden was aan een programma voor rouwende kinderen, liet ze een verzoek om hulp uitgaan.

    Twaalf clubs gaven gehoor aan de oproep. Met Hill als voorzitter van het districtsproject begonnen met het naaien en opvullen van lappenpoppen, gemaakt van gebloemde stofjes. Drie leden van de Kiwanis-club van Takapuna reden ruim 1000 km naar Christchurch, om de 1059 poppen die waren gemaakt door Kiwanis-leden op het Noordereiland, Nieuw-Caledonië en Tahiti, uit te delen aan kinderen in peuterklassen, op kleuterscholen en andere kinderopvangplaatsen.

    “Het was ontroerend om de ogen van de kinderen te zien oplichten; kinderen die nog zo gereserveerd waren toen we aankwamen”, herinnert Hill zich.

    Maar daar bleef het niet bij. Hill wilde de kinderen en hun ouders graag laten merken dat de wereld hen niet vergeten was en startte nog een project op: het maken van kleine teddybeer-vingerpoppetjes. Vijf clubs produceerden bijna 900 poppetjes. Na de zomervakantie werden ze uitgedeeld, samen met kleding en dekens, ingezameld en gemaakt door andere clubs.

    “Het was zo leuk om de blije gezichtjes van de kinderen te zien toen ze de poppetjes op hun vingers zetten en met elkaar vergeleken”, zegt Lynda Spittle van de Kiwanis-club van Noordwest-Christchurch. “En volgens mij waren de leraren net zo enthousiast… Namens alle kinderen die ze gekregen hebben en nog zullen krijgen, heel hartelijk bedankt allemaal. De lach op hun gezicht is onbetaalbaar.”  Courtney Meyer

    A child with puppets

    Praktisch project:
    Ook geïnteresseerd in een vingerpoppenproject? Ga dan naar het online poppenpatroon.

  • Adomba's behendigheid

    mrt 27, 2013

    Adomba in front of a school bus

    Adomba is een speelse vierjarige die graag op z’n driewieler rijdt. Maar vroeger kon hij dat niet. Hij werd te vroeg geboren in het Afrikaanse land Ghana en zijn ouders verhuisden met hem naar de Verenigde Staten, op zoek naar betere medische zorg en betere kansen voor hem.

    Omdat hij problemen had met lopen en vaak viel, werd hij doorverwezen naar Dr. John Delahay voor een orthopedisch onderzoek. Delahay is een gerenommeerd orthopedisch chirurg in het MedStar Georgetown universitair medisch centrum in Washington DC. Ook is hij als vrijwillig medisch directeur verbonden aan de orthopedische kliniek van Kiwanis, die zorg biedt aan kinderen zonder zorgverzekering en uit arme gezinnen. De kliniek werd opgericht in 1923 voor kinderen die moesten herstellen van polio. Nu functioneert de kliniek vooral dankzij een gift van de Kiwanis Foundation van het district Columbia. Behalve Adomba worden er jaarlijks honderden kinderen behandeld met fysiotherapie, orthopedische zorg  en prothetische voorzieningen.

    Bij Adomba werd de diagnose hersenverlamming gesteld, een ziekte die zijn benen aantast. Hij kreeg aangepaste beugels die zijn voeten en enkels ondersteunen. Wekelijks oefent hij ijverig met de fysiotherapeut van de Kiwanis-kliniek en ook thuis, met zijn ouders, om zijn flexibiliteit en evenwicht te verbeteren.

    Toen Adomba met de fysiotherapie begon, moest hij met een wandelwagen van de parkeerplaats naar binnen worden gebracht. Nu rent hij zelf naar de kliniek, naar “tante Missy,” een fysiotherapeut die tevens directeur is van de kliniek. Hij heeft weliswaar nog hulp nodig om zijn evenwicht te ontwikkelen en blijft de beenbeugels gebruiken voor steun, maar hij kan nu in het rond springen, trappen klimmen en op een driewieler rijden en laat zich niet afremmen door zijn hersenverlamming.

    Adomba’s vader, Martin, verheugt zich op de dag dat hij iets terug kan doen voor de geweldige zorg die zijn zoon heeft gekregen in deze gastvrije en stimulerende gemeenschap.

    “Zijn evenwicht en zijn lopen zijn beter geworden, en door de verleende zorg is verdere misvorming van zijn voeten waarschijnlijk voorkomen”, zegt Martin. “We zijn Kiwanis veel verschuldigd en erg dankbaar voor de waardevolle hulp die Adomba van hen gekregen heeft.”  —Courtney Meyer

  • Hardlopen

    mrt 20, 2013

    Runners in the Kingston Classic

    Veel inwoners van Kingston in de staat New York houden van hardlopen. Onder de inwoners bevinden zich aardig wat hardlopers, verenigd in een groot aantal clubs. Toen de traditionele hardloopwedstrijd niet door dreigde te gaan, aarzelde de Kiwanis-club van Kingston dan ook niet om in de bres te springen en het evenement nieuw leven in te blazen.

    Jarenlang konden de deelnemers zij aan zij met de beste atleten uit Kenia en Ethiopië rennen tijdens een jaarlijks evenement, de Kingston Classic. Deze klassieker werd voor het eerst gehouden in 1981. Het was toen een race van tien kilometer, bedoeld om de hardlopers in vorm te laten komen voor de marathon van Boston. Om ook deelnemers te trekken die nog niet toe waren aan een hele marathon, werd er in 2009 een race/wandeling van 2,1 mijl aan toegevoegd.

    Toen de klassieker in 2010 niet meer georganiseerd werd, stond een plaatselijk Kiwanis-lid op om te voorkomen dat dit traditionele sportevenement voor altijd voor de gemeenschap verloren zou gaan. Greg Riley had al eerder twee andere races op touw gezet. Hij zocht contact met zijn mede-Kiwanis-leden – van wie velen vroeger vrijwilliger waren geweest bij de race –  en vroeg hen hem te helpen opnieuw een hardloopwedstrijd te organiseren.

    “De Kiwanis-club van Kingston was al jaren op zoek naar een goede zaak om zich aan te wijden, een zaak waarbij het er niet alleen om gaat wie we zijn, maar – belangrijker – wat we doen in onze gemeenschap”, merkt hij op.

    De bemoeienis van de club met de race hield wel in dat er een paar tradities overboord werden gezet.

    “We hadden een gesprek met alle oude sponsors en lieten hen weten dat we geen geldprijzen beschikbaar zouden stellen (voor de snelste hardlopers)”, zegt Riley. “Alle ingezamelde dollars moesten binnen de gemeenschap worden besteed aan projecten voor jongeren en ouderen die het geld goed konden gebruiken.”

    Om nog meer te benadrukken dat het om een evenement voor de  hele gemeenschap ging, werd de hardlopers gevraagd hun stem uit te brengen op de groep supporters die het meest enthousiast was bij het aanmoedigingen van de deelnemers. Als de supporters met de meeste stemmen een non-profitorganisatie vertegenwoordigden, zou deze het prijzengeld krijgen; als ze een bedrijf vertegenwoordigden, ging het geld naar een goed doel van hun keuze. Ook werd het inschrijfgeld verlaagd, zodat er meer mensen zouden kunnen deelnemen.

    “We kregen veel positieve reacties op de veranderingen die we doorvoerden en op de nieuwe opzet, waardoor het toezicht op toekomstige races gemakkelijker zou worden”, verklaart Riley. En dat is geen grootspraak. Een plaatselijke krant, de Daily Freeman, riep de organisatoren – bijna allemaal Kiwanis-leden, van de pr-man tot de penningmeester – uit tot “sportmensen van het jaar 2012”.

    Gedurende de twee jaar dat de Kiwanis-club nu de leiding heeft, is er 45.000 dollar ingezameld voor diverse hulporganisaties en projecten, van het service-leiderschapsprogramma van Kiwanis tot onderzoek naar diabetes bij kinderen, het kindertehuis van Kingston en activiteiten voor de jeugd, zoals basketbal en ballet. Maar deze missie van de Kiwanis-club had nog meer resultaat: minstens tien mensen zijn lid geworden, speciaal om betrokken te kunnen zijn bij de race.  —  Courtney Meyer

    A man and a young child warm up for the race

  • Een droom wordt werkelijkheid

    mrt 13, 2013

    Kiwanians cut a ribbon to ceremoniously open the new park

    De Kiwanis-club van het centrum van Springfield in de Amerikaanse staat Missouri heeft in het verleden al veel gedaan voor gehandicapte kinderen. In 1937 opende de club in Springfield de eerste school speciaal voor lichamelijk gehandicapte kinderen. De club bleef deze school jarenlang steunen, tot het moment dat het een gewone openbare school werd. Op deze plek was ook de enige “voor iedereen toegankelijke” speelplaats in de buurt… Tot nu toe.

    Jaren later kwam de club op het idee om in een park een speelplaats aan te leggen die voor iedereen toegankelijk was, ook voor gehandicapten. Het bestuur van de openbare parken vond dit een goed idee en wilde wel meewerken. Men zorgde voor tekeningen van speelplaatsen, hulp bij de begroting en een stuk grond in het Jenny Lincoln-park. In de tekeningen waren onder andere opgenomen hellingbanen, een interactief speeltoestel op de grond en met textiel beklede vlakten, allemaal goed toegankelijk voor rolstoelen. Er zouden aangepaste schommels worden geïnstalleerd die voldeden aan de richtlijnen van de Americans with Disabilities Act (ADA), en bij de parkeerplaats zou een oprit komen.

    Hoewel het clubfonds 11.000 had toegezegd, viel het niet mee om het streefbedrag (100.000 dollar) te halen.

    “Dit was een zeer ambitieus project, het grootste sinds vele jaren voor deze club”, zegt de penningmeester van de club, Carol Cruise. “Onze eerste hindernis was dat we alle leden achter het project moesten zien te krijgen, want er was veel werk en enorm veel toewijding mee gemoeid. Onze club had op dat moment maar 40 leden. Velen van ons schrokken ervoor terug, bang dat het zou mislukken.”

    Maar met doorzettingsvermogen, subsidie, twee grote geldinzamelingsacties en donaties van particulieren en bedrijven werd dit aanzienlijke bedrag in slechts twee jaar tijd binnengehaald voor het Springfield-Greene County Park. Nog een jaar later was het park aangepast en de speelplaats gereed. De bus vol enthousiaste gehandicapte kinderen van de plaatselijke basisschool die naar de opening kwamen, en de waardering van de plaatselijke autoriteiten, maakten het allemaal de moeite waard.

    “Uiteindelijk is onze club sterker geworden door dit succes. Niet dat we al weer aan zo’n groot project toe zijn, maar we weten nu dat we het kunnen”, aldus Cruise.  –Courtney Meyer

  • Terug op veler verzoek

    mrt 06, 2013

    JiÃ…â„¢ina Bohdalová, Czech actor and storyteller, with a patient

    Het begon als een eenvoudige poppenactie. Leden van de Kiwanis-club van Ostrava in de Tsjechische Republiek naaiden onafgewerkte stoffen poppen, die ze uitdeelden aan kinderen in het ziekenhuis.

    Toen kwamen de Kiwanis-leden op het idee om populaire acteurs en zangers te vragen om de poppen te versieren en een kalender te maken met afbeeldingen van het resultaat.

    Ze nodigden de beroemdheden uit om te helpen met het uitdelen van de poppen. En de kinderen vonden het geweldig!

    “We zagen hoe de ogen van de kinderen begonnen te stralen, toen ze hun favoriete zanger of acteur zagen”, zegt Eva Pastuskova, de president van de club. “Op verzoek van de kinderen en de artsen gaan we door met deze bezoekjes.”

    De volgende celebrity’s verruilden het afgelopen jaar de rode loper voor de ziekenhuisgangen:

    Taťjána Medvecká, actrice bij het Nationale Theater in Praag, beschilderde niet alleen poppen met de kinderen, maar deelde ook mobiele dvd-spelers en speelgoed uit.

    Michal David, zanger en componist, had zijn nieuwe cd meegebracht. Ook zong hij zijn hit "Drinking Cola", populair bij kinderen.

    "De kinderen vinden het fijn dat er iemand op bezoek komt om hun verblijf een beetje aangenamer te maken en wat leven in de brouwerij te brengen", zei David.

    Jiřina Bohdalová, Tsjechisch actrice en verteller van de Tsjechische sprookjes "Rákosníček" en "Pohádky z Mechu a Kapradí,” was erg populair bij de jonge patiëntjes. “De kleintjes sperden hun ogen wijd open toen ze mevrouw Bohdalová een stukje hoorden voorlezen uit het Tsjechische sprookje ‘Křemílek a Vochomůrka,’” vertelt Pastuskova. “Ze vroegen zich af hoe het kon dat de vrouw wier stem ze kenden van de personages op tv, hier nu terechtgekomen was.”

    Josef Vojtek, leadzanger van de rockgroep Kabát, hielp de Kiwanis-leden bij het bezorgen  van spullen voor de speelkamer van het ziekenhuis en zong een van de bekendste liedjes van de groep: “Colorado.”

    "Ik heb bijna alle cd’s van Kabát”, zei de elfjarige Luke enthousiast. “Maar nu heb ik van meneer Vojtek een gesigneerde cd gekregen. Helemaal voor mij alleen, en ik ga hem echt niet uitlenen."

    De Kiwanis-club van Ostrava heeft nu 80 poppen die door beroemdheden zijn beschilderd en is van plan deze tentoon te stellen in de stadsbibliotheek van Ostrava, als onderdeel van de landelijke Kinderdag op 1 juni.  –Jack Brockley

blog comments powered by Disqus