Laatste nieuws

  • Allemaal in het water

    jun 09, 2015
    As students become more comfortable in the water, they learn to float on their stomachs and on their backs.

    Rondspetteren in het zwembad, drijven op de rivier, vissen in het meer; het hoort allemaal bij de zomervakantie. De Kiwanis-club van Greater Ada in de Amerikaanse staat Oklahoma helpt om dit tijdverdrijf veiliger te maken door middel van het Kiwanis Safe Swim Program, een programma voor veiliger zwemmen, in samenwerking met het Rode Kruis van Ada.

    Sue Ellen Frerich is sinds 1991 hoofd van het Kiwanis Safe Swim Program, maar lang daarvoor was ze er al bij betrokken. “Ik weet nog dat ik als kind op zwemles zat. Mijn broers en ik kregen zwemles van Kiwanis.”

    In de jongste leeftijdsgroep zitten kinderen van een half jaar tot vier jaar, vergezeld door hun ouders. Tijdens en na de lessen oefenen ze om hun angst voor water te overwinnen. Een niveau hoger gaan ze daarmee door, zonder de ouders erbij: het gezicht in het water houden, op de buik en op de rug drijven, leren hoe je veilig het water in en uit gaat. Als de kinderen niveau drie hebben afgesloten, raken ze niet meer in paniek als ze in het water geduwd worden. Niveau vier en vijf zijn moeilijker: er wordt aan het uithoudingsvermogen gewerkt door intervaltraining. In niveau zeven ligt de nadruk op warming-up, coolingdown en het controleren van de hartslag. Tijdens een overkoepelende lesdag van het Rode Kruis-zwemprogramma, bestemd voor alle niveaus, staat veiligheid centraal. De kinderen leren zichzelf en anderen te redden, compleet met reddingstuigen en zwemvesten.

    “Als ik zie hoe een kind dat bang voor water was, nu in het water durft te springen en naar de overkant zwemt, voel ik me trots en tevreden,” zegt Frerich. En de volgende stap, zo legt ze uit, is ‘Guard Start’.

    Guard Start is bedoeld om tieners die hun zwemdiploma’s hebben gehaald, maar nog te jong zijn voor een opleiding tot badmeester of strandwacht, door te laten gaan met zwemmen. Voordat dit programma er was, zochten veel jongeren dan een andere hobby. En tegen de tijd dat ze oud genoeg waren voor een strandwachtopleiding, hadden ze hun interesse in zwemmen verloren.

    Wie meedoet aan Guard Start, besteedt twee of drie zomers aan het oefenen met zwemtechniek, hartreanimatie, leidinggeven en aan vrijwilligerswerk. Tegen de tijd dat deze jongeren oud genoeg zijn voor een opleiding tot strandwacht, hebben ze de basis van de lastige vaardigheden al onder de knie en hoeven ze die alleen nog maar te verbeteren. Guard Start doet ook aan mentorschap, waarbij jongere kinderen worden aangemoedigd om ook lid van Guard Start te worden.  — Courtney Taylor
  • Laat de muziek weer klinken!

    jun 09, 2015
    Gezinnen, stellen en natuurliefhebbers hebben een plekje gevonden in het Kenwick-on–the-Lake-Park, om de zon te zien ondergaan boven het Huronmeer. Ooit traden hier beroemdheden als Louis Armstrong, Lionel Hampton, Les Brown, Guy Lombardo en Alice Cooper op.

    In 1943 liet Louis Armstrong er zijn “saints” marcheren aan de oevers van het Huronmeer. Bijna drie decennia later kondigde Alice Cooper er aan dat de vakantie begonnen was: “School’s Out.” Deze twee legendarische optredens, met swing en rockmuziek, vertegenwoordigen het begin en het einde van de gloriedagen van de dans in Ontario. Een brand en de tand des tijds maakten er een einde aan.

    Twee jaar geleden vormde de Kiwanis-club van Seaway in Sarnia (in de Canadese provincie Ontario) een coalitie met groepen uit de gemeenschap om het Kenwick-on-the-Lake-Park in oude glorie te herstellen. Nu spelen er weer kinderen op nieuwe glijbanen en schommels en wordt er gesport op drie nieuwe tennisbanen. En de muziek is terug!

    “Het park was vervallen en verwaarloosd,” vertelt Ken Stothers van de Kiwanis-club van Sarnia in Seaway. “Maar een kleine commissie, bestaande uit vrijwilligers van Kiwanis, zag er een ruwe diamant in.”

    Met een bijdrage van 50.000 Canadese dollar gaf de Kiwanis-club het startschot voor een inzamelingsactie, die bijna 90.000 dollar opleverde. Meer dan 100 vrijwilligers, afkomstig van verenigingen, de brandweer en een beroepsopleiding voor de bouw, plaatsen achttien banken in het park (allemaal met uitzicht op zonsondergang boven het Huronmeer), een nieuwe vlaggenmast en fitnessapparaten voor volwassenen. Ook legden ze een nieuwe speelplaats aan, én een muziekkoepel.

    “Er klinkt weer muziek in het Kenwick-on-the-Lake-Park. In de muziekkoepel worden regelmatig zomeravondconcerten gehouden,” vertelt Stothers. 

    “Het park wordt nu gebruikt door de hele gemeenschap, jong en oud,” zegt hij. “En de gemeente Sarnia gaat nieuw sanitair aanleggen, omdat het nu zo druk is in het park.”

    Ook heeft de stad Kiwanis haar erkentelijkheid bewezen door de club te vermelden op de Mayor’s Honor Role, de Erelijst voor 2015.
  • Onze geschiedenis tot 1990: De Kerstman op bezoek op de eilanden

    jun 09, 2015
    Kerstkaarten, getekend door kinderen, met daarop de Faeröer-kerstwens “Gleðilig Jól” (Prettige Kerstdagen).

    Van ver boven de uitgestrekte Noord-Atlantische Oceaan ziet de Kerstman een groep piepkleine eilandjes liggen. Hij roept zijn negen rendieren, stuurt zijn logge arrenslee een dak op, verdwijnt de schoorsteen in en treft een aardige, vriendelijke vrouw. Ze vertelt hem dat hij geland is op de Faeröer-eilanden en dat daar veel kinderen zijn die hem graag willen zien. En dan vertelt ze hem een verhaal over een Kiwanis-club die de kerstgedachte levend houdt.

    Haar verhaal ging ongeveer zo:

     Ter gelegenheid van 100 jaar Kiwanis publiceert Kiwanis-magazine een aantal artikelen over prestaties van clubs in het verleden opnieuw. Dit verhaal verscheen in het nummer van november/december 1991.
    Een van de achttien rotsachtige Faeröer-eilanden is Tórshavn, tevens de kleinste hoofdstad ter wereld. Een tijd geleden had de Kiwanis-club van Tórshavn een baanbrekend idee. Ze zouden een wedstrijd voor schoolkinderen sponsoren, waarbij tekeningen voor 25.000 kerstkaarten moesten worden gemaakt. Die zouden vervolgens worden verkocht en het geld zou worden gebruikt voor hulp aan Faeröer-kinderen met psoriasis, een huidziekte die heel moeilijk te genezen is.

    Nu is er in IJsland een meer, gelegen bij een geothermische fabriek waar warm water en elektriciteit wordt geproduceerd voor het gebeid rond Keflavik. Dat gebeurt door het oppompen van stoom uit de aarde om water mee te verwarmen. De stoom wordt gemengd met zout en andere niet-gevaarlijke chemicaliën en het overtollige water vormt een meer, dat de Blue Lagoon wordt genoemd vanwege de kleur van het water.

    “Dit water helpt bij de genezing van psoriasis, als de patiënt erin baadt,” zegt Herman Thordarson, oud-gouverneur van het district IJsland (nu het district IJsland-Faeröer).

    Met de opbrengst van de kaartverkoop stuurde de club van Tórshavn kinderen met de huidziekte naar IJsland, naar de Blue Lagoon. IJslandse Kiwanis-leden betaalden een deel van de reiskosten.

    “Deze actie met de 25.000 kerstkaarten leverde de Kiwanis-leden van de Faeröer-eilanden een plaats op in het Guinness Book of World Records,” vertelt Thordarson.

    En ongetwijfeld ook een plaats in het hart van de mensen die de kerstkaarten kochten, want op elke zelfgetekende kaart staat een typisch Faeröer-tafereel afgebeeld en een kerstwens in de taal van de Faeröer-eilanden.

    Achter op de kaarten staat een korte tekst: “Deze kaart is getekend door een kind van de Faeröer-eilanden.” Ook het logo van Kiwanis International staat erop, symbool voor het verspreiden van goede tijdingen voor iedereen op sleeafstand van Tórshavn.
  • Een familie van vrienden

    mei 19, 2015
    Als kind werd Thor Koeun opgevangen en ondersteund in het dorp Thkov.  Nu zetten hij en zijn medeleden van de Kiwanis-club van Phnom Penh zich in voor de kinderen in die gemeenschap, door projecten te organiseren op de plaatselijke school.

    De geschiedenis van de eerste Kiwanis-club in Cambodja, die in Phnom Penh, is, zoals bij veel nieuwe clubs het geval is, nauw verbonden met de geschiedenis van zijn charterleden, in het bijzonder met die van charterpresident Thor Koeun.

     Video: Thor Koeun vertelt over zijn angst, zijn overleving en de vreugde die hij vond bij Kiwanis.

    Thor Koeun vertelt over zijn angst, zijn overleving en de vreugde die hij vond bij Kiwanis.

    Nog even, dan is Cambodja officieel vrij van tetanus bij moeders en pasgeborenen. Eén ding staat vast:  Het werkt!  Lees het artikel “Mogelijkheden benutten” in het juni/juli-nummer van Kiwanis-magazine.
    Thor groeide op tijdens de donkere periode van Pol Pot, toen de Rode Khmer Cambodja verwoestte en dood en verderf zaaide onder zijn eigen bevolking.  Thors ouders, die aanvankelijk geëxecuteerd zouden worden, bleven gespaard, maar stierven vervolgens de hongerdood.  Vanaf zesjarige leeftijd was Thor een weeskind. Hij groeide op in een pagode bij boeddhistische monniken, en anderen boden hulp bij zijn verzorging en opvoeding.

    Maar net als bij veel van zijn landgenoten was het ook aan zijn eigen inspanningen te danken dat hij uit het dal kwam. Hij volgde een opleiding, greep zijn kansen en maakte zijn ambities waar.  Net als zijn vaderland maakte hij een soort wederopbouw door.

    Hij maakte carrière en verwierf een hoge positie bij een ministerie als lid van de nationale raad voor de Khmer-taal. Hij wilde iets terugdoen en kansen scheppen voor de huidige generatie kansarme kinderen.

    “Ik wilde kinderen helpen,” zegt hij. Hij werd benaderd door diverse serviceclubs, maar koos voor Kiwanis, omdat zij zich inzetten voor kinderen.

    Er was echter één probleem:  er was geen Kiwanis-club in Cambodja.

    Met steun van leidinggevenden in de Kiwanis-regio Azië-Pacific, het district Maleisië en sponsorclubs in Bupyeong, Inchon, Zuid-Korea en Johor Bahru in Maleisië, kon er in december 2013 een club worden opgericht in Phnom Penh, die in maart 2014 bij de verlening van het charter 50 leden telde, zijn eerste verjaardag in december 2014 vierde met 99 leden, en nu ruim 100 leden heeft.

    De ledenwerving was geen probleem.  Onder de leden van de club zijn veel invloedrijke personen uit Phnom Penh, die weer andere beleidsmakers e.d. aantrekken. De activiteiten van de leden, en vooral ook hun plezier en enthousiasme, zijn snel en wereldwijd zichtbaar op Facebook. Ook hadden de clubleden al gauw een goede relatie met de media in Phnom Penh, die verslag doen van hun activiteiten op tv en via andere kanalen.  Bij de club wordt hard gewerkt en veel plezier gemaakt; iedereen weet dat.  De mensen willen graag lid worden van de Kiwanis-club van Phnom Penh.

    In zijn korte historie heeft de club al veel bereikt in Cambodja.  De lijst van serviceresultaten is lang en omvat een breed scala aan activiteiten, van het verstrekken van goederen aan wezen en kansarme kinderen tot het planten van bomen bij scholen, het doneren van fietsen aan een weeshuis en het opzetten van een tandartspraktijk voor kansarme kinderen. Kort geleden werd er zelfs een liefdadigheidsevenement georganiseerd waarbij Maleisische en Cambodjaanse leden samenwerkten om schoolspullen aan kinderen uit te delen en toiletten aan te leggen in een aantal scholen, in het kader van een zogenaamde “caravan of goodwill”.

    Het meest kenmerkende serviceproject van de club tot nu toe is misschien wel dat in SokAnKdey Tontim, een school in de provincie Takeo.  Eén dag lang werden er door clubleden 400 bomen geplant, verschillende gebouwen geschilderd, werd er een bibliotheek opgezet (inclusief meubels en boeken), voedsel gedoneerd aan de meer dan 1000 leerlingen, leraren en ouders, en een bliksemafleider geïnstalleerd (het gebied staat bekend om zijn vele gevaarlijke blikseminslagen).  De club blijft de school steunen en de leerlingen motiveren door bezoeken af te leggen en prijzen uit te loven.  Dit schoolproject is vooral belangrijk omdat het plaatsvindt in het dorp Thkov, waar Thor woonde.  Zijn Kiwanis-familie stimuleert zijn werkzaamheden, waardoor de cirkel weer rond is: hulp aan kinderen op de plaats waar hijzelf ooit ook hulp kreeg, toen hij die het meest nodig had.

    “Kiwanis betekent eenheid, eerlijkheid en vertrouwen, je steentje bijdragen en vreugde vinden,” zo sprak Thor op het feest ter ere van het eenjarig jubileum van de club.  “Met onze praktische aanpak creëren wij via Kiwanis blijvende vriendschappen, die ons tot één grote familie maken.”  — Amy Wiser
  • Overwinningsdans

    mei 19, 2015
    Deelnemende tieners Makayla Condie en Tel Parmely maken indruk op juryleden, toeschouwers en zichzelf met de lindy-hop.

    Joe en Linda Fabian zijn dol op dansen.  Ze deden mee aan ballroom-wedstrijden en gaven les in walsen, tango en chacha.  Drie jaar geleden introduceerden ze deze sierlijke dansen in hun woonplaats Wheatland in de staat Wyoming (VS), op een nieuwe, spannende manier, waarmee ook geld werd ingezameld.

    Voor de Kiwanis-club in hun woonplaats organiseerde het stel een dansevenement dat lijkt op het tv-programma Dancing With the Stars: “Platte County style”.

    Met hulp van leerlingen van de Wyoming Youth Challenge Academy en andere middelbareschool-leerlingen kon de Kiwanis-club het afgelopen jaar meer dan 3000 vrijwilligersuren bijdragen en 23.000 dollar inzamelen.

    “We beginnen met het vragen van mensen uit de buurt of ze willen meedoen in een groep van twaalf dansers,” vertelt de voorzitter van de pr-afdeling van de club, Linda Fabian.  “Uiteindelijk hebben we dan zes paren, die door loting een dans krijgen toegewezen: de wals, de two-step, de chacha, de triple-two, de rumba of de lindy-hop.”

    Meestal beginnen de dansers een maand of drie voor de wedstrijd met oefenen; ze besteden er honderden uren aan.  “Als de grote dag dichterbij komt, zijn de dansers dagelijks in de studio te vinden,” zegt Linda Fabian.  “Ze leren de techniek en de kenmerken van de dans, hoe ze zich moeten presenteren en natuurlijk hoe ze na afloop een buiging moeten maken.”

    Verder zijn ze ook medeverantwoordelijk voor de fondsenwerving die aan het evenement verbonden is.  De spanning stijgt ten top als de paren strijden om de eerste, tweede en derde plaats op het gebied van fondsenwerving en om de titel Best of Show, die wordt toegekend door een jury.

    Het evenement wordt gehouden in het 4-H-gebouw in de wijk, een smal gebouw met muren van beton, een podium dat meestal als opslagplaats wordt gebruikt en een ouderwetse keuken.

    Maar er is ook een prima dansvloer en plaats voor 250 mensen.  Linda Fabian: “Het gebouw wordt voor één avond verfraaid met verplaatsbare gordijnsystemen, linnen en lichten, groene planten, bogen en tafels, alles zodanig versierd dat je je in New York waant.  Het hoogtepunt van het evenement is onder andere een diner, waarbij de aanwezigen in cocktailkleding worden verwacht.  Bij de extra voorstelling is er een lichte brunch.  Het publiek wordt gevraagd bij alle optredens te stemmen op hun favoriete dansers.”

    “Dit is een dunbevolkt gebied; de bedrijven hier krijgen constant verzoeken om donaties voor verschillende goede doelen,” vertelt clubpresident Jeff Brown.  “Maar dit festijn is zo spannend en er is zo veel belangstelling voor onze twaalf dansers, dat dit een van de bekendste evenementen hier in de regio is.”

    “Ik ben dankbaar dat ik de kans heb om hieraan mee te doen,” zegt deelneemster Amy Windmeier.  “Het is hartverwarmend om te zien hoeveel goeds er voortkomt uit zo’n evenement.”  Amy is kort geleden genezen van kanker; zij ziet haar deelname als een “overwinningsdans.”

    “Door mijn strijd tegen kanker kreeg dit nog meer betekenis voor mij.  Ik leerde waar het echt om gaat in het leven: dansen in de regen en blij zijn dat je het mag doen. Ik vind het een grote eer om op deze manier iets te doen voor de gemeenschap.”  — Foto: Val Bowen
blog comments powered by Disqus