Laatste nieuws

  • Vrijwilligerswerk, dichtbij en veraf

    mrt 18, 2016
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.

    In september 2007 laadde een groep Kiwanis-leden uit het district Zwitserland-Liechtenstein drie tientonners en twee schoolbussen vol met meubilair, muziekinstrumenten, computers en bouwmateriaal. Daarmee reden ze ruim 1500 kilometer naar de Albaanse plaats Shkodër, met als missie scholen te verbeteren.

    “Onze contacten met Albanië dateren van 2001, toen het land net aan het herstellen was van zijn verleden en afhankelijk was van alle hulp die het kon krijgen uit de vrije wereld,” zegt Jürg Kreis van de Kiwanis-club van Rheintal in Zwitserland.

    Gelijktijdig met het afleveren van de geschonken goederen, begonnen Zwitserse Kiwanis-leden clubs op te richten in het noorden van Albanië. De Kiwanis-broederschap bloeide op.

    De hulp, de nieuwe clubs en de vriendschap kwamen precies op tijd. Tussen december 2009 en januari 2010 maakte een reeks overstromingen in het noorden van Albanië meer dan 2500 gezinnen dakloos. De pas opgerichte Kiwanis-clubs waren in staat en bereid om voedsel en onderdak te bieden, terwijl hun Europese mede-Kiwanisleden in samenwerking met de Kiwanis International Foundation en het fonds van de Kiwanis International-Europese Federatie financiële steun boden. (Kiwanis Noorwegen en een Noorse hulporganisatie stuurden hulpteams en -materiaal.)


  • Willkommenskultur

    mrt 18, 2016
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.

    Ver van huis
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.

    Farhad Heidary, 26 jaar, heeft zijn familie al een jaar niet meer gezien, en hij had geen gelegenheid om afscheid te nemen. Hij was als medewerker van een Amerikaanse organisatie voor internationale ontwikkelingssamenwerking in Italië voor een VN-modelconferentie, toen hij hoorde dat vier van zijn collega’s waren ontvoerd door de Taliban. “Mijn leidinggevende zei dat ik beter niet terug kon gaan”, zo herinnert hij zich.

    Hij besloot om naar Duitsland te gaan, waar al verscheidene familieleden van hem woonden. Hij wilde graag bij hen in de buurt zijn.

    “Ik ben dankbaar voor de hulp die ik hier van iedereen krijg,” zegt hij. “De mensen om me heen zijn zo aardig. Dat is een zegen.”

    Maar Farhad wil niet in Ratzeburg blijven. Tenminste, niet voor altijd.
    “Afghanistan is mijn thuis. Ik wil weer naar huis.”

    In Ratzeburg, een schilderachtig stadje met ongeveer 14.000 inwoners in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, wonen zo’n 250 vluchtelingen te midden van de plaatselijke bevolking. De meesten zijn jonge, gemotiveerde mensen uit landen als Syrië, Afghanistan, Armenië, Eritrea en Irak. Ze zijn hier gekomen op zoek naar een beter leven. De Kiwanis-club van Ratzeburg verwelkomt hen en maakt hen wegwijs.

    Kiwanis-lid Werner Büttner uit Ratzeburg zit aan een grote houten tafel voor een korte lunchpauze. Voor hem ligt zijn multomap open, met daarin informatie over veel van de vluchtelingen die hij heeft leren kennen. Hij bladert door de map en laat zien hoeveel er bij komt kijken om dingen te regelen die de meesten van ons heel gewoon vinden: een opleiding, een huis, een baan. Voor een vluchteling zijn al die dingen niet zo gemakkelijk.

    “Je hebt goede vrienden nodig om dit soort dingen voor elkaar te krijgen,” zegt Büttner. Hij verontschuldigt zich omdat hij moet bellen over de organisatie van bijeenkomsten, allemaal om de jonge mensen vooruit te helpen die nu zo’n centrale plaats innemen in zijn leven. Hij praat niet alleen over wat er nodig is; hij gaat met vluchtelingen om de tafel en bedenkt oplossingen. Hij helpt met taallessen. Hij zoekt bedrijven die stageplaatsen willen aanbieden. Hij regelt de administratieve zaken. En alles zit in zijn mobiele kantoor: zijn multomap.

     “Dit zijn gemotiveerde jonge mensen en ze worden met open armen ontvangen,” zegt hij, verwijzend naar de Duitse Willkommenskultur. “Het heeft geen zin om vanachter de schutting toe te kijken en hen te verwijten dat ze niet integreren. We moeten iets doen. Je kunt geen hekel aan ze hebben. Als je ze eenmaal kent, als ze een gezicht hebben, kun je geen hekel aan ze hebben.”

    Tekst en foto’s: Kasey Jackson
  • 60 miljoen meisjes

    feb 16, 2016
    Wanda Bedard in gesprek met leerlingen in Sierra Leone. Het project “60 Million Girls” zorgt voor financiële middelen om meisjes daar naar de middelbare school te laten gaan.
    Wanda Bedard in gesprek met leerlingen in Sierra Leone. Het project “60 Million Girls” zorgt voor financiële middelen om meisjes daar naar de middelbare school te laten gaan.

    Sinds de oprichting in 2006 heeft deze stichting, die in Montreal zetelt, al meer dan 2,1 miljoen dollar geschonken aan Canadese goede doelen en ngo’s ten behoeve van onderwijsprogramma’s in gemeenschappen waar meisjes worden gemarginaliseerd en vergeten, zoals in Zambia, Kenia, Afghanistan, Honduras, Zimbabwe, Indonesië, Ethiopië en Nicaragua.

    Een van de vele organisaties die dit project steunen, is de Kiwanis-club van Lakeshore (Montreal).

    “Wij steunen onze plaatselijke gemeenschap,” zegt Peter Bedard, lid van de Kiwanis-club van Lakeshore, Montreal, en de vader van Wanda. “Wij geven geld aan 60 Million Girls in het kader van ons internationale project.”

    De connectie met Kiwanis is geen toeval. Peter is al 57 jaar lid van Kiwanis en zijn dochter hielp al met Kiwanis-projecten toen ze een jaar of twaalf was.

    “Haar band met Kiwanis is voor het leven,” zegt hij. “Ze heeft me altijd geholpen met inzamelingsprojecten, net als mijn vijf andere kinderen en mijn vrouw.”

    Volgens Wanda zijn die jeugdervaringen, het helpen van haar vader bij vrijwilligersprojecten van Kiwanis, bepalend geweest voor haar wens om anderen te helpen.

    “We begonnen met een donatie van 1000 dollar; dit jaar hebben we al 10.000 dollar geschonken aan 60 Million Girls,” aldus Peter.

    Volgens de website van 60 Million Girls gaan naar schatting 124 miljoen kinderen en jongeren op de wereld niet naar school.

    “Het grijpt me nog steeds aan, als ik zie hoe meisjes overal ter wereld behandeld worden,” vertelt Wanda. “Ze krijgen geen kans om hun talenten te ontplooien. Ledereen heeft talenten waarmee hij een bijdrage kan leveren aan de wereld. Ik probeer daarbij te helpen.”  — Tamara Stevens
  • Hallo, zomer!

    feb 11, 2016
    Een jonge klant zit te genieten van haar pannenkoeken tijdens een strandfeest.
    Een jonge klant zit te genieten van haar pannenkoeken tijdens een strandfeest.

    Livemuziek weerklinkt over het meer; de vele bezoekers aan het jaarlijkse strandfeest van Kiwanis in Pewaukee vieren het begin van de zomer met een heerlijke barbecue en ijskoude drankjes. Twee dagen lang laven de feestgangers zich aan de zonneschijn, terwijl ze deelnemen aan activiteiten voor het hele gezin, zoals watersport, schminken, een pannenkoekenontbijt en natuurlijk volop eten, drinken en dansen.

    “Dit is zo’n fantastisch evenement; de hele buurt komt eropaf,” zegt Robbin Lyons, Kiwanis-lid. “Iedereen is relaxed en vermaakt zich prima!”

    Het strandfeest is al sinds 1994 het belangrijkste evenement van Pewaukee. Dit jaar stonden er onder andere waterskiën, een demonstratie van de roboticaclub en live optredens op het programma, dat duurde van 19.00 tot 23.00 uur. Bijna 40 sponsors verbonden hun naam aan wat wel wordt genoemd “het leukste strandfeest van de provincie Waukesha.”

    “Ik vind het ‘t leukste om gewoon rond te lopen en te kijken hoe iedereen zich vermaakt, na al onze inspanningen om het feest te organiseren,” zegt Pat Gallagher, Kiwanis-lid en voorzitter van het evenement.

    In 2015 was er een recordaantal bezoekers en zamelde de club, zelfs met gratis toegang en parkeren, 57.000 dollar in. De opbrengst gaat naar verschillende goede doelen in de omgeving, zoals een voedselbank, een opleidingsfonds en een bibliotheek.

    “We hebben lange dagen gemaakt, maar als je dit recordaantal bezoekers ziet, is het ’t allemaal waard,” zegt Gallagher. “En het is geweldig om te zien hoe het nog na-ijlt. We halen vele persoonlijke donaties binnen; cheques met hoge bedragen worden aangeboden tijdens presentaties. Een geweldige ervaring!”  — Danielle Karstens




  • Oud wordt nieuw

    jan 12, 2016
    Oude frames, voorvorken, banden en kettingen worden gerecycled tot nieuwe fietsen door Kiwanis-leden uit Ecuador.

    Oude frames, voorvorken, banden en kettingen worden gerecycled tot nieuwe fietsen door Kiwanis-leden uit Ecuador.

    Tientallen jongens en meisjes in de verpauperde stad Rio Caña in Ecuador rennen uitzinnig rond en lachen uitgelaten en trots. Zo wild gedragen deze kinderen zich anders nooit. Vaak kunnen zelfs de jongsten onder hen niet naar school, omdat ze moeten werken om geld voor het gezin te verdienen. Maar vandaag hoeft dat niet.

    Vandaag mogen ze zorgeloos zijn. Vandaag krijgen ze een cadeau: een fiets. Andere kinderen denken misschien: nou en? Maar voor deze kinderen is het een belangrijk transportmiddel, én een manier om plezier te maken, want dat hebben ze hard nodig.

    Eens was dit een grote hoop versnellingen, kettingen en hendels; nu is het een bron van geluk en mogelijkheden voor de kinderen van Rio Caña. Als Kiwanis-leden uit Ecuador naar de stad gaan, organiseren ze een feest voor de kinderen. Die mogen dan een fiets uitzoeken, helemaal voor henzelf.

    “Ik vind het geweldig dat de leden uit oud ijzer iets nuttigs hebben gemaakt, waar een groep kinderen plezier aan kan beleven,” zegt Atenaida Macias de Espinoza uit Manta, Kiwanis-lid en gouverneur van het district in oprichting Ecuador.

    Tegen de muur van een gebouw staat een rij glimmende, kleurige minifietsjes. Daarom rennen de kinderen zo uitgelaten rond. Ze willen het mooiste fietsje uitzoeken. Een klein meisje met krullen en een rood shirtje aan kiest een roze fietsje met bloemen uit. Ze springt op het zadel om hem uit te proberen. Als ze allemaal een fiets hebben uitgezocht, stuiven ze de onverharde weg op, draaien weer om en trappen fanatiek terug naar de Kiwanis-leden. De echo van hun lach achtervolgt hen, en dat zal de komende tijd zeker zo blijven.  — Ariana Gainer
blog comments powered by Disqus