Laatste nieuws

  • Hart voor de verwaarloosden

    jan 12, 2016
    Het geschenk van een kind voor Kiwanis-leden die op bezoek komen: haar lach.

    Het geschenk van een kind voor Kiwanis-leden die op bezoek komen: haar lach.

    In Nepal, land in de Himalaya, zorgen overstromingen, aardverschuivingen, branden, hagelbuien, droogte, hongersnood en aardbevingen er soms voor dat de belangrijke dingen in het leven – onderwijs, gezondheidszorg, goede voeding – snel uit beeld verdwijnen. Dan gaat het alleen nog maar om overleven.

    Daarom richten leden van de Kiwanis-club van Lumbini in Nepal hun aandacht nu op kinderen die niet kunnen lezen en schrijven, weeskinderen en slachtoffertjes van natuurrampen. Deze kinderen, die in tentenkampen of langs de kant van de weg wonen, lopen een groot risico om het slachtoffer te worden van verwaarlozing, misbruik of ondervoeding.
    Nepalese gezinnen in de Himalaya wonen in geïmproviseerde tenten.

    Nepalese gezinnen in de Himalaya wonen in geïmproviseerde tenten.


    “Op dit moment bieden we hulp in het door een aardbeving getroffen landelijke gebied van Nawalparasi,” vertelt Deepak Bhandari, president van de club. Door de aardbeving van april vorig jaar met een kracht van 7,8 kwamen bijna 9000 mensen om, vielen er meer dan 22.000 gewonden en werden bijna 900.000 huizen verwoest of beschadigd.

    “Eerst bezoeken een paar Kiwanis-leden samen met andere vrijwilligers de getroffen plaats om poolshoogte te nemen,” vertelt Bhandari. “Als we alle gegevens hebben verzameld, beslissen we waar we gaan helpen.”

    Bhandari’s club beheert een ict-opleidingscentrum in het district Nawalparasi in Nepal, waar kinderen leren om gebruik te maken van computertechnologie. Sommige kinderen hadden nog nooit van computers gehoord, laat staan er een gezien, voordat ze naar het centrum kwamen.

    President Bhandari vertelt dat de club zich ten doel heeft gesteld om een stuk grond te kopen, waarop een kindertehuis moet worden gebouwd. Daar kunnen verwaarloosde kinderen uit de regio wonen, te eten krijgen en naar school gaan.  — Ariana Gainer
  • Toch nog hoop

    dec 14, 2015
    Tot haar zevende bewoog Carmen Cecilia Ulloa zich voort door te kruipen op handen en knieën. Dankzij de hulp van Kiwanis-leden uit Ecuador en hun medische partners kijkt de tiener nu uit naar de dag dat ze zal kunnen lopen – en dansen!

    Drie tienermeisjes zijn klaar met hun huiswerk en gaan naar het strand. Angie Bone en Mariuxi Palacios lopen met Carmen Cecilia Ulloa tussen hen in. Carmen zit op een driewieler, die ze met de hand bedient. Ze giechelen en fluisteren over jongens van school. Bij het strand aangekomen, laat Angie liedjes van Miley Cyrus en de Black Eyed Peas horen op haar smartphone. De meisjes zingen mee. Carmen ligt op het strand, terwijl haar vriendinnen vleugels van vlinders om haar heen tekenen in het zand. Prachtig!

    Carmen lacht alleen maar, te midden van al deze vriendschap. Ze weet niet goed hoe ze moet reageren, nu ze in het middelpunt van de belangstelling staat.

    Ze is gelukkig en blij. Ze spreekt met zachte stem, maar echt verlegen is ze niet. En hoewel ze rustig is, heeft ze veel te vertellen. Eerst glimlacht ze nog wat voorzichtig, maar hoe langer je met haar praat, hoe breder haar lach wordt. Ze woont in de stad Atacames in de provincie Esmeraldas in Ecuador.

    Carmen kan niet zelfstandig lopen. Tenminste, nog niet.

    Ze is geboren met de spierziekte artrogrypose. Haar spieren, pezen en weke delen zijn zwak en misvormd. Bij haar geboorte stonden haar handen en benen naar binnen gericht; ze kon ze niet uitstrekken.  Daardoor kon ze veel alledaagse handelingen niet zelfstandig verrichten, zoals lopen, schrijven, haar haar borstelen, douchen, eten en aankleden. Ze gebruikt een driewieler om zich voort te bewegen, en haar vriendinnen helpen haar liefdevol bij het vlechten van haar haar.

    Een paar jaar geleden had Carmen niet naar het strand durven gaan. Maar dankzij een groep toegewijde Kiwanis-leden ziet haar toekomst er nu veel rooskleuriger uit.
    Op een dag zal ze kunnen lopen, weet ze.

    Een jaar of zeven geleden was Carmen eens op het strand met haar vader, Alirio. Daar ontmoetten ze een man, Ricardo Moncayo, die zomaar voorstelde dat de Kiwanis-club van Equinoccial de Quito Carmen wel zou kunnen helpen.

    De chirurgen die Carmen behandelen, Gonzalo Uquillas en Alejandro Rubio, hebben een hechte relatie opgebouwd met haar en haar ouders.Deze Kiwanis-club werkt samen met een netwerk van ziekenhuizen en met Metrofraternidad, een organisatie die gratis medische zorg biedt aan patiënten met een laag inkomen, met name aan mensen met complexe aandoeningen. In dit samenwerkingsverband van drie partijen verschaft het ziekenhuis de middelen, Metrofraternidad zorgt voor artsen en de Kiwanis-club brengt de artsen in contact met de gezinnen die behoefte hebben aan hun diensten.  Het gezin van Carmen was daar één van.

    Na verschillende operaties en behandelingen kan Carmen zich nu met een looprek voortbewegen door haar huis.

    “Iedereen moet weten hoe goed het met me gaat,” zegt ze.

    Haar vader voegt daaraan toe: “Ik ben zo blij dat er mensen zijn die haar helpen. Daardoor is er nu een toekomst voor haar. Haar dromen kunnen werkelijkheid worden. Dat is niet meer alleen iets voor de verre toekomst.”

    Carmen is nu aan het revalideren om haar ledematen volledig te leren gebruiken. Het is riskant om nog meer operaties uit te voeren, en de tijd zal leren of dat nog zal gebeuren. Maar zodra ze klaar is met revalideren, wil Moncayo met haar dansen; nog vóór ze van de middelbare school komt, over twee jaar. Ze glimlacht bij de gedachte. Een brede glimlach.

    Ze verheugt zich erop.  — Ariana Gainer
  • “Get your motor runnin’…”

    dec 14, 2015
    Een stoet van motoren zet koers voor een tocht door het schilderachtige zuidwesten van Kentucky.

    “Standers omhoog!” roept David Bergman, als het motorkonvooi vertrekt voor een dagtocht om geld in te zamelen voor de aanleg van speeltuintjes. De Kiwanis Cruise, de jaarlijkse motortocht voor het goede doel, wordt dit jaar voor de dertiende keer gehouden. Van het ingezamelde geld zijn drie speeltuintjes aangelegd in Williamsburg in de Amerikaanse staat Kentucky.

    Tips voor motortochten

    Tien tips van de Kiwanis-club van Williamsburg voor het organiseren van motortochten voor het goede doel:

    1. Stel een duidelijk doel en een duidelijke opdracht vast.

    2. Stel een maximaal budget vast voor het evenement.

    3. Informeer de clubleden over het project en de doelen ervan.

    4. Vraag vrijwilligers uit de club en daarbuiten om te helpen.

    5. Regel een veiligheidsvoertuig dat meerijdt.

    6. Houd een presentatie over veiligheid met de politie erbij, en organiseer een politie-escorte buiten de bebouwde kom.

    7. Zoek sponsors voor het evenement en houd ze vast.

    8. Maak een communicatieplan.

    9. Richt een plek in voor de inschrijving.

    10. Laat alle motorrijders schriftelijk bevestigen dat zij de juiste aansprakelijkheidsverzekering hebben voor hun voertuig. De bestuurder moet een ondertekend vrijwaringsbewijs verstrekken aan de club en zich ervan bewust zijn dat zijn eigen aansprakelijkheidsverzekering geldt voor claims door derden. Raadpleeg een verzekeringsagent voor informatie.

    11. Raadpleeg een verzekeringsagent voor informatie. kiwanisone.org/liability.
    Geïnspireerd door een andere tocht, de “California’s Love Ride”, waarmee geld wordt ingezameld voor gewonde militairen, begon Bergman met het organiseren en coördineren van de jaarlijkse tocht voor zijn Kiwanis-club in Williamsburg.

    De tocht werd een succes en is dat nog steeds. Het evenement is gebaseerd op een publiek-private samenwerking van de club met de stad Williamsburg, de burgemeester, het bureau voor toerisme en vooraanstaande personen in de gemeenschap, allen op de hoogte van de missie van Kiwanis.

    “We hebben bevlogen mensen nodig om Kiwanis in de goede richting te duwen bij het helpen van kinderen,” zegt Bergman. “We hebben betrokkenheid nodig, en wilskracht.

    Ons hoofddoel is om veilig te rijden, een leuke dag te hebben en genoeg steun in de gemeenschap te mobiliseren om een paar lokale initiatieven voor speeltuintjes van de grond te krijgen.”

    De deelnemers betalen inschrijfgeld om de kosten te dekken, en daarnaast wordt het meeste geld opgebracht door sponsors.

    Het gaat om een tocht, niet om een wedstrijd. De deelnemers kunnen dus rustig genieten, op weg naar hun bestemming, van het natuurschoon en de historische bezienswaardigheden van het gebied. Bergman en zijn mede-Kiwanis-leden zorgen ervoor dat de route en de bezienswaardigheden onderweg ieder jaar weer anders zijn.

    Drie nieuwe speeltuintjes dankzij één club, in een stadje met slechts 5300 inwoners. Een hele prestatie!  — Alison Stilwell

  • Zomaar een dag

    dec 14, 2015
    Zomaar een dag, gewoon lekker vliegeren –  het juiste medicijn voor seropositieve kinderen.

    Vliegeren staat niet in het medische behandelprotocol voor seropositieve kinderen.
    Toch helpt het. Hoe? Het stimuleert hun levenslust.

    De Kiwanis-club van St. Augustine (Trinidad en Tobago) werkt met kinderen die hiv-positief zijn. De club bezorgt de kinderen een heel gewone dag waarop ze weer kind kunnen zijn, vertelt Leslie-Ann Baxam, oud-president van de club.

    “Dit was ons Kiwanisdag-project,” zegt Baxam. “We maken middageten voor hen klaar, eten samen taart… Gewone dingen in een kinderleven. En vliegeren vinden ze geweldig.”

    Dit soort gewone ervaringen zijn een openbaring voor de kinderen. De Kiwanis-leden halen hen op uit het weeshuis. Meestal gaan ze naar de savanne, waar ze lekker kunnen rennen.

    Deze kinderen staan onder voogdij van de overheid. Ze wonen in het Cyril Ross-kindertehuis van de St. Vincent de Paul-stichting. Dat is het enige weeshuis in het land dat seropositieve kinderen opneemt.

    Normaal gesproken koopt de Kiwanis-club vliegers voor de kinderen. Dit jaar leerden de Kiwanis-leden hen hoe ze zelf een vlieger kunnen maken. En de levenslust van de kinderen? Ze zijn in de wolken!  — Laura Neidig
  • De Kerstman is er!

    nov 21, 2015
    Een jongetje uit de Amerikaanse staat Missouri ontmoet de Kerstman tijdens het kerstfeest van de Kiwanis-club van St. Joseph.

    Elk jaar is Al Boyer in de ban van de kerstgedachte. Boyer, die lid is van de Kiwanis-club van St. Joseph in Missouri, speelt de rol van Kerstman als zijn club op bezoek gaat bij de Helen Davis-school voor het jaarlijkse kerstfeest.

    “Ik vind het leuk om deze rol te spelen. De Kerstman is iets sprookjesachtigs in het leven van kinderen,” zegt Boyer. “Het is geweldig om hun ogen te zien stralen, als ze vertellen hoe lief – of stout – ze zijn geweest en wat ze graag willen hebben voor kerst. Soms zijn ze heel openhartig.”

    “Onze club organiseert het kerstfeest op de Helen Davis-school al meer dan 50 jaar,” vertelt clublid Colleen Kowich. “Niemand weet meer wanneer we precies begonnen zijn. Het voelt alsof we het altijd al hebben gedaan.”

    De school heeft ongeveer 60 leerlingen met een ontwikkelingsachterstand uit Noordwest-Missouri. De meesten komen uit de buurt, maar sommigen van hen moeten iedere dag anderhalf tot twee uur met de schoolbus reizen om naar school te gaan.

    Voor velen van hen is het kerstfeest het hoogtepunt van het jaar. Elk kind krijgt een tas met snoep en fruit en een knuffeltje van de Kiwanis-kersthelpers.

    En natuurlijk mag elk kind even bij de Kerstman komen.

    "De meeste kinderen zijn niet in staat om hun blijdschap in woorden uit te drukken. Maar je ziet aan hun lachende gezicht hoe ze genieten van deze dag,” zegt Jennifer Burns, coördinator van de Helen Davis-school. “Veel leerlingen willen de baard van de Kerstman even aanraken en zijn rode kostuum bekijken. Ze luisteren graag naar zijn vriendelijke woorden, als hij hen een voor een toespreekt en voor iedereen een cadeautje meebrengt.”

    “Het is een hele eer,” zegt Boyer, “om dat oude roodfluwelen pak met de baard te mogen aantrekken en met de bellen te rinkelen. Dan voelt het alsof ik zelf die vrolijke oude man ben.”  — Dick Isenhour
blog comments powered by Disqus