Laatste nieuws

  • Vissen voor vrienden

    jun 19, 2014
    Nils Allemann, Samuel Marschall en Marcel Lation bakken vis tijdens het internationale Buskers-straatmuziekfestival en helpen de Kiwanis-club van Bern-Aare daarmee aan 5000 dollar voor het Eliminate-project.

    Als een groep muzikanten, kunstenaars, uitvoerende artiesten en hun fans bij elkaar komen, maken ze gemakkelijk vrienden. Toen vrijwilligers van de Kiwanis-club in Bern-Aare (Zwitserland) daar – op het internationale Buskers-straatmuziekfestival – de geur van vers gefrituurde fischknusperli (visnuggets) aan toevoegden, maakten ook zij snel vrienden.

    “Elk jaar wordt in Bern het Buskers-festival gevierd,” zegt Kiwanis-lid Theo Riesen. “Duizenden mensen komen dan naar onze hoofdstad, een uitstekende gelegenheid om Kiwanis te presenteren en geld in te zamelen voor het Eliminate-project."

    En terwijl ze nieuwe vrienden maakten en oude vriendschapsbanden aanhaalden, zamelden de ruim 30 leden van de club in Bern-Aare 5000 dollar in voor het redden en beschermen van moeders en baby’s. — Cindy Dashnaw

  • Bedankgedicht

    mei 19, 2014
    Cristian Dragusin had het zo naar zijn zin in een door Kiwanis ondersteund kamp, dat hij een bedankgedicht schreef.

    Zwemmen, spelletjes doen, knutselen en zelfs leren om een bloedinjectie te geven, dat alles inspireerde Cristian Dragusin tot het schrijven van een bedankgedicht voor het kamp ‘Een sprankje hoop’, een Roemeens programma ondersteund door Kiwanis-clubs in Roemenië, Noord-Carolina, Frankrijk en de Kiwanis International Foundation.

    Met zijn allen in de bus
    In opperbeste stemming, dus
    In het kamp kwamen we aan
    En zagen we lekker eten staan
    Het was er gezellig en knus

    Hadden we een wond
    Dan kregen we een injectie
    En na deze inspectie
    Speelden we weer in het rond

    Spetteren in het zwembad
    Ontzettend cool was dat
    En als we uit het water kwamen
    Deden we spelletjes met gekke namen

    Zelfs als het regende, treurden we niet
    We hadden geen verdriet
    En je hoorde geen gebrom
    We gooiden gewoon de plannen om

    We gingen naar het meer
    Daar vlijden we ons neer
    We voelden ons de koning te rijk
    Met broodjes, drinken en cake

    Soms deden we een kaartspel
    Dan vermaakten we ons wel
    Er kwam een goochelaar op bezoek
    Die toverde met zijn hoge hoed

    Hij had ook een konijn
    Dat vonden we fijn
    En we mochten ons verkleden
    En clowntje spelen

    Waar we ook vandaan kwamen
    We zijn nu allemaal kameraden
    Ik hoop dat ik op een dag
    Hier weer terugkomen mag

    Volgend jaar, vast en zeker
    Want mijn ziekte wordt niet beter
    Alleen stollingsfactor kan helpen
    Om bloedingen te stelpen

    Wij speelden en hadden pret
    En er werd goed op ons gelet
    De verzorgers waren lief
    En altijd voor ons actief

    Dit is het einde van mijn verhaal
    Heel hartelijk bedankt, allemaal!

    Meer brieven uit het Kiwanis-kamp vindt u op de iPad-app van Kiwanis-magazine (downloaden bij Newsstand of uit de App Store). U kunt meer lezen over het kamp ‘Een sprankje hoop’ in het juni/juli-nummer (2014) van Kiwanis-magazine.




  • Enquête geeft aanleiding tot nieuwe satellietclub

    mei 16, 2014


    Satellietclub van Iron Mountain-Kingsford komt één keer per maand bijeen voor pizza.

    Een ledenenquête bevestigde wat de leiders van de Kiwanis-club in Iron Mountain-Kingsford (Michigan, VS) al vermoedden: de daling van het ledenaantal werd voor een groot deel veroorzaakt doordat de wekelijkse vergaderingen gewoon niet passen in de drukke schema’s van deze tijd.

    Een oplossing voor dat probleem was het beginnen van een satellietclub.

    “Ik ben vaak de stad uit voor mijn werk,” zegt satellietlid en burgemeester van Iron Mountain, Bruce Rosen, wiens vrouw Jackie ook satellietlid is. “Ik kan niet aanwezig zijn bij de vaste lunchbijeenkomsten.”

    Maar eens per maand een pizza om 17.30 uur?

    “Dat past beter in ons rooster,” zegt Rosen.

    De satelliet heeft ongeveer twaalf leden. Zo’n vijf daarvan zijn afkomstig uit de traditionele club, vertelt de president van de club, Cindy Novak, die de groep vergelijkt met een bijzondere commissie.

    “Onze satellietleden doen mee aan alle clubactiviteiten,” zegt Novak. “Ze nemen voorzitterschap op zich bij bepaalde activiteiten van de gehele club, zoals onze jaarlijkse voorjaarsschoonmaak in een veteranengebouw, de kerstviering van de club en onze zomerpicknick.

    “Onze Key Club en Aktion Club doen ook mee aan de Kiwanis-activiteiten en soms wonen ze bijeenkomsten van de satellietclub bij.” — Verhaal door Scott Pembertonn

    Lees meer over de ledenwerfactiviteiten van de Kiwanis-club van Iron Mountain-Kingsford in het juni/juli-nummer (2014) van Kiwanis-magazine.

    De Kiwanis-club van Iron Mountain-Kingsford komt bijeen in een traditionele setting: een countryclub.

    Leden die door andere bezigheden niet aanwezig kunnen zijn bij de traditionele vergadering van de club in Iron Mountain (hierboven), komen één keer per maand bij elkaar voor pizza, kameraadschap en het bespreken van diverse zaken (bovenaan). Vaak krijgen ze gezelschap van leden van de door hun club gesponsorde Aktion Club.| Foto’s: David Hakamaki
  • Een simpel idee kan veel betekenen

    mei 05, 2014
    Kinderen zijn rustig bezig met de kleurboeken die ze kregen van de Kiwanis-club in Middletown.

    Het leven van het moderne kind wordt beheerst door ingewikkeld speelgoed, veel activiteiten en een volle agenda. Interessant, dus, dat zoiets simpels als kleuren toch nog aantrekkelijk is voor kinderen.

    Melody Wilson, secretaris van de Kiwanis-club in Middletown Borough in de Amerikaanse staat Pennsylvania, moet dat hebben geweten toen ze besloot een serviceproject te beginnen dat bestaat uit het maken van honderden kleurboeken voor kinderen.

    Melody Wilson was benaderd door de politie van Middletown met het verzoek of haar club kleurboeken voor kinderen wilde doneren bij de jaarlijkse kerstviering in het nabijgelegen Hoffer-park. Ze sloeg aan het rekenen en kwam tot de conclusie dat zelf maken goedkoper was dan kopen.

    "Aan de slag!” zoals Melody graag zegt: haar oproep tot actie als de clubvergadering van Kiwanis bij haar thuis afgelopen is. Met behulp van een sjabloon tekenden de clubleden eenvoudige illustraties die jonge kinderen gemakkelijk konden inkleuren en die zowel voor jongens als meisjes leuk waren. De tekeningen werden afgedrukt en door de enthousiaste leden ingebonden tot kleurboeken.

    Bij de kerstviering waren de kleurboeken waren meteen een groot succes en de vraag ernaar blijft groot. Honderden kleurboeken werden geschonken aan Caitlin’s Smiles, een liefdadige organisatie die teken- en knutselspullen doneert aan ziekenhuizen. Ook de basisscholen in de buurt hebben belangstelling voor de kleurboeken, dus de Kiwanis-leden in Middletown blijven nog wel even bezig.

    “Als je simpele activiteiten doet met kinderen, zoals kleuren, staan ze vaak meer open voor een gesprek,” zegt Jessica Hoopes, die lesgeeft in groep 1 van de Fink Elementary School. “Ze vertellen dan eerder wat er in hen omgaat.”

    “Wat me het meest verbaasde,” zegt Melody Wilson, “was dat zelfs kinderen van 14 nog vroegen of ze een kleurboek mochten. Ik kon het niet geloven. ‘Het is zo leuk om te kleuren,’ zeiden ze dan.

    “Kinderen zijn kinderen. We proberen ze allemaal te bereiken,” zegt Melody. — Laura Neidig

  • Wie naait, zal oogsten

    mei 02, 2014
    Kiwanis-leden uit Mitcham naaien en breien jurken, rokken, blouses, korte broeken en shirts voor kinderen in ontwikkelingslanden.

    De Kiwanis-club van Mitcham in Australië helpt kinderen tot ver buiten de grenzen van deze stad in het land down-under. De leden naaien kleding voor kinderen uit arme gezinnen in ontwikkelingslanden, een project dat precies “op maat gemaakt” lijkt voor hun manier van hulp verlenen.

    “Onze leden maken de kleding zelf. Het zijn kleren voor kinderen van alle leeftijden,” vertelt de secretaris van de club, John Lundy. “Het lastigste is de juiste maten te maken, maar dat leer je door ervaring. We maken onder andere jurken, rokken en bloezen voor meisjes en korte broeken en shirts voor jongens. Het materiaal voor de kleding bestaat uit restanten van stoffenwinkels."

    “De inspanningen van onze clubleden vormen maar een klein deel van een grote hulpoperatie voor mensen en kinderen in nood in de derde wereld. We zijn blij dat wij daaraan kunnen meedoen en we weten dat onze inspanningen helpen.”

    De club verpakt de kleding en verstuurt deze naar Mission World Aid, een niet aan een kerkgenootschap gebonden non-profit liefdadigheidsorganisatie die gevestigd is in Adelaide, Australië. De kleding maakt deel uit van een veel grotere zending, die bijvoorbeeld ook schoolboeken, bedden, landbouwhulpmiddelen, computers en andere goederen kan omvatten.

    De club kwam een jaar of vier geleden op het idee om met dit project te beginnen, door een lid dat een presentatie van Mission World Aid had gezien en het werk dat zij doen in ontwikkelingslanden.

    “Het naaien van kleding voor kinderen in derdewereldlanden vonden we bij onze club een goed doel, ten behoeve van mensen die minder bevoorrecht zijn dan wij,” legt Lundy uit. “En onze club profiteert op veel manieren van deelname aan dit project. Misschien wordt dat nog het beste uitgedrukt door de eerste doelstelling van Kiwanis: ‘Onbaatzuchtige hulp aan anderen verlenen en bijdragen aan een betere maatschappij."

    “Op onze eigen bescheiden wijze doen we ons best voor minderbedeelde kinderen.” — Dick Isenhour

blog comments powered by Disqus