Laatste nieuws

  • Proeven van Bermuda

    okt 25, 2016

    Jongeren van Bermuda brengen een bezoek aan het gezelschap ‘Up with People’ tijdens een internationaal festival.
    Jongeren van Bermuda brengen een bezoek aan het gezelschap ‘Up with People’ tijdens een internationaal festival.

    Toen ‘Up with People’ afgelopen april een bezoek bracht aan Bermuda, wilden deze ambassadeurs van de muziek de gemeenschap daar een mooie show bezorgen. Maar ze wilden ook iets goeds doen voor de gemeenschap.

    Tijdens het twee weken durende verblijf zette het ruim 100 leden tellende internationale gezelschap zijn missie – jongeren inspireren om iets te doen voor hun gemeenschap – om in daden. Ze staken meer dan 2700 uur in vrijwilligerswerk voor meer dan 30 plaatselijke goede doelen en scholen en bereikten meer dan 10.000 jongeren.

    Dat deden ze natuurlijk niet alleen.

    De Kiwanis-clubs van Bermuda hielpen met de coördinatie en namen ook deel aan de serviceprojecten op het eiland. Leden van de club bereidden een lunch voor de groep: “Proeven van Bermuda”, maakten promotie voor hun voorstellingen en deden dienst als gastgezin voor de rondreizende musicalartiesten.

    “De bewoners van Bermuda zijn heel gastvrij,” zegt oud-luitenant-gouverneur Leleath Bailey, de initiatiefnemer van het partnerschap met Bermuda. “Het was dus geen verrassing toen mijn buurvrouw zich aanmeldde als vrijwilliger om de acteurs iedere dag te brengen en te halen, en kaartjes kocht voor haar gezinsleden om hen te zien optreden.”

    ‘Up with People’, een promotiepartner van Kiwanis International, gaf zo’n dertien optredens tijdens het verblijf. Met hun vier openbare concerten zamelden ze geld in voor beurzen voor jonge beginnende artiesten van Bermuda die zich wilden aansluiten bij de internationale rondreizende groep. Ook boden ze financiële steun aan artiesten en oud-artiesten van Bermuda.

     “Toen ik ‘Up with People’ voor het eerst zag, was ik enorm onder de indruk. Ik zal het nooit vergeten,” zegt Bailey.

    De groep vertrok weer. Iets van hun enthousiasme voor vrijwilligerswerk – gedeeld door hun gastheren en -vrouwen van Kiwanis – bleef achter, maar ze namen een stukje Bermuda met zich mee. Vijf jongeren van Bermuda begonnen aan hun reis met ‘Up with People’, met het gezelschap van 2016; meer dan 40 werden aangenomen om in toekomstige gezelschappen mee te reizen en hun land te vertegenwoordigen.

    Tekst: Kimiko Martinez

    Go comment!
  • De geboorte van een Kiwanis-land

    okt 25, 2016

    Een bedreven accordeonist wacht tot het zijn beurt is om op te treden tijdens het jaarlijkse muziekfestival van de Kiwanis-club van Toronto, Ontario (Canada). Dit is een gezamenlijk serviceproject van een groot aantal Canadese Kiwanis-clubs.
    Een bedreven accordeonist wacht tot het zijn beurt is om op te treden tijdens het jaarlijkse muziekfestival van de Kiwanis-club van Toronto, Ontario (Canada). Dit is een gezamenlijk serviceproject van een groot aantal Canadese Kiwanis-clubs.

    Dit jaar vieren de Canadese Kiwanis-leden het 100-jarig bestaan van de organisatie in the Great White North, een verhaal dat begon met de verlening van het charter aan de Kiwanis-club van Hamilton, Ontario, op 1 november 1916. Maar eigenlijk gaat de bijdrage van Canada aan de organisatie nog verder terug.

    We kunnen zelfs wel stellen dat Canada vanaf de allereerste dag deel uitmaakte van het ‘DNA’ van Kiwanis.

    Donald Johnston
    Donald Johnston

    Volgens John R. Button, in 2014-2015 president van Kiwanis International en lid van de Kiwanis-club van Ridgetown, Ontario, werd de opmerkelijkste bijdrage van zijn land in de begintijd geleverd door de in Canada geboren Donald Johnston, die in 1915 medeoprichter was van de legendarische Kiwanis-club nr. 1 in Detroit.

    “Johnston woonde als kind zo'n 25 km van waar ik nu zit,” zegt Button. “Hij groeide op op een boerderij, niet ver van het dorp waar mijn vrouw geboren en getogen is (Dawn-Euphemia). Hij was de jongste van acht kinderen, dus er was geen toekomst voor hem op de boerderij. Hij had een broer aan de westkust die voerman was en besloot daar ook heen te gaan. Maar omdat zijn geld opraakte, kwam hij niet verder dan Detroit.”

    Johnston verdiende de kost als verzekeringsagent en begon onderaan bij Kiwanis. De toekomst van de club werd mede gevormd door zijn belangstelling voor liefdadigheid en opbouwwerk. Tijdens een discussie in die eerste tijd over de doelstelling van de club in Detroit, trad Johnston af als president en vroeg hij om een stemming over de vraag: wat is Kiwanis, een “handelsgroep” of een groep mannen “die zich laten leiden door het principe van de Gouden Regel”? De aanhangers van de laatstgenoemde stelling wonnen en Johnston kreeg zijn functie als president terug.

    “Donald Johnston en Joseph Prance (het eerste officiële Kiwanis-lid) waren degenen die echt een serviceorganisatie van Kiwanis hebben gemaakt,” zegt Button. ”Ik vind het een mooie gedachte dat iemand met een Canadese achtergrond daarbij betrokken was.”

    Maar hij was niet de enige Canadees die een blijvende invloed had. In 1940 gaf Walter Zeller, een selfmade man afkomstig uit Waterloo County (bij Kitchener, Ontario) en eigenaar van een keten van tweedehandswinkels, een nieuwe impuls aan de prille Kiwanis International Foundation.

    Zeller, die al zijn hele leven een filantroop was, was president van de Kiwanis-club van Montréal, Québec, en gouverneur van het district Québec-Ontario-Maritime.

    Bij het 25-jarig bestaan van Kiwanis versierde hij een taart met 25 zilveren Canadese dollars, die werden geveild en ongeveer 625 Amerikaanse dollar opbrachten, een “appeltje voor de dorst” voor de Foundation. De taart zelf werd niet opgegeten door de gasten, maar uitgedeeld in de weeshuizen in Detroit en omgeving.

    Door de jaren heen hebben Amerikaanse en Canadese Kiwanis-leden zich ingespannen om de vriendschappelijke banden binnen de organisatie en tussen hun beide landen te versterken. Tijdens de vierde Kiwanis-conventie in 1919 vond voor het eerst het ‘Canada Hour’ plaats, een uur waarin de vriendschap tussen de VS en zijn noorderburen werd belicht. In de loop van de tijd groeide dat uit tot het ‘U.S.-Canada Hour’ en de ‘Canada-U.S. Goodwill Week’.

    Het gedenkteken Harding International Goodwill Memorial
    Het gedenkteken Harding International Goodwill Memorial

    Om nog meer te benadrukken dat Canada en de VS vreedzaam samenleven en de langste onbewaakte grens ter wereld delen, werd in 1925 een gedenkteken opgericht in het Stanley Park in Vancouver: het Harding International Goodwill Memorial. Dit monument symboliseert de vriendschap tussen de twee landen en is een eerbetoon aan de Amerikaanse president Warren G. Harding, die lid was van de Kiwanis-club van Marion in de staat Ohio. Daarnaast zijn er in de loop van de jaren meer dan 30 ‘vredestekens’ door Kiwanis-clubs langs de Amerikaans-Canadese grens geplaatst.

    Vandaag de dag zijn er ongeveer 300 Kiwanis-clubs in Canada met zo’n 7000 leden. Zij staan voor dezelfde uitdagingen als hun Amerikaanse tegenhangers, zegt Button: het vergroten van het ledenaantal, het aantrekken van de jonge generatie en het zoeken naar de rol die Kiwanis kan spelen in de 21e eeuw. 

    De allereerste Canadese Kiwanis-club, waardoor Kiwanis veranderde in Kiwanis International, is nog steeds actief. De Kiwanis-club van Hamilton is gevestigd in een voormalig politiebureau. Waar eens de schietbaan was, hangen nu vitrines met gedenkwaardigheden van de club vanaf het begin van de 20e eeuw.

    “Wij zijn nogal een onopvallende club, maar we zijn trots op wat we hebben en op wat we hebben gedaan,” zegt Don Turner, die al voor de derde keer president van de club is.
    Momenteel heeft de club en volkstuinproject, waarbij arme gezinnen hun eigen groente kunnen kweken, en nemen ze deel aan het jaarlijkse naspelen van de Slag bij Stoney Creek, een handgemeen met Amerikaanse troepen tijdens de oorlog van 1812. (In Kiwanis-magazine van maart 2017 kunt u een fotoserie over dit evenement bekijken.)

    Nu Kiwanis International en Kiwanis Canada een nieuwe service-eeuw binnengaan, zijn de Canadese clubs prima opgewassen tegen hun taak; ze staan te popelen om Kiwanis te helpen bij het zoeken naar een nieuwe weg, overal ter wereld.

    “Een van de goede dingen van Kiwanis in Canada is dat wij een bredere opvatting hebben van het begrip ‘gemeenschap’”, zegt Button. “Voor ons stopt een gemeenschap niet bij het bordje ‘bebouwde kom’. Daarom staan wij er vierkant achter dat Kiwanis service verricht op mondiaal niveau.”

    Tekst: Sam Stall

    Go comment!
  • Diplomatieke betrekkingen

    sep 21, 2016
    De afgevaardigden van La Cañada naar de Jeugdtop van Sister Cities International ontmoeten de Japanse ambassadeur, Kenichirō Sasae, tijdens een ontvangst in zijn ambtswoning.

    Het lot van de wereld lag in de handen van Lukos Stefan en afgevaardigden van andere landen, op de Laatste Hoop-vredesconferentie in Washington. Net als de andere aanwezige diplomaten was Stefan naar deze bijeenkomst gekomen als fervent voorvechter van de agenda van zijn land en van zijn persoonlijke overtuigingen. Een kernoorlog dreigde. Een compromis was geen optie.

    Maar dit was niet echt…

    Het was het scenario van de nepvredesonderhandelingen tijdens de Jeugdleiderschaps-top van Sister Cities International in Washington, afgelopen juli. Stefan en vijf andere middelbarescholieren uit de Amerikaanse staat Californië ontmoetten andere tieners uit de hele wereld, tijdens een trip die mede mogelijk gemaakt was door een partnerschap tussen de pas opgerichte La Cañada Flintridge Sister Cities Association en de Kiwanis-club van La Cañada. Na het horen van een presentatie door Victoria Schwartz, voorzitter van de LCF Sister Cities Association, kwam Kiwanis-lid Mike Leininger tot de conclusie dat de twee organisaties kunnen en moeten samenwerken. Sister Cities International is een partner van Kiwanis International.

    Tijdens hun reis gingen de tieners onder meer naar een ontvangst in de ambtswoning van de Japanse ambassadeur Kenichirō Sasae, namen ze deel aan rondleidingen door de hoofdstad, ontmoetten ze het Amerikaanse Congreslid Adam Schiff en andere scholieren uit de hele wereld. Een van de hoogtepunten, zo vertelde Stefan, was hun deelname aan een paneldiscussie over motivatie voor leiderschap.

    “Jane Erickson, president van Kiwanis International voor 2016-2017, noemde een onderliggend thema: dat vreedzame internationale betrekkingen beginnen op plaatselijk niveau, met een sterke en ondersteunende gemeenschap,” zegt hij.

    Toen de gesprekken tijdens de nepvredesconferentie dreigden te mislukken, vochten de leerlingen voor een oplossing, aldus Stefan.

    “Ik werd heen en weer geslingerd tussen mijn eigen persoonlijke betrokkenheid en mijn oordeel over de nieuwe onbekende mensen om me heen,” zegt hij.
  • Geloei in de schuur

    sep 21, 2016
    Een deelnemertje dat verkleed is als Spiderman tilt een zware pompoen op tijdens het Halloween-feest van de Key Club.

    Al 20 jaar lang doet de Key Club van de middelbare school in Chalmette in de Amerikaanse staat Louisiana ieder jaar mee aan een project om met Thanksgiving voedselpakketten te verstrekken aan minderbedeelde gezinnen. Maar het afgelopen jaar wilden ze meer doen. Ze dachten: waarom zouden we niet nog meer vrijwilligerswerk doen op een andere feestdag?

    En dat deden ze. Ze begonnen met het evenement Boo at the Barn (Geloei in de schuur), om producten in blik en geld in te zamelen voor hun Thanksgiving-voedselproject.

    “Het evenement werd een enorm succes,” zegt decaan Alison Schroeder. “Er kwamen meer dan 2000 mensen op af. Kinderen konden een pompoen uit ons pompoentuintje halen, spelletjes doen, trick-or-treat doen in een van onze tien zelfgemaakte kraampjes, verschillende dingen knutselen, meedoen aan verkleedwedstrijden en de hele avond dansen op de muziek van onze dj.”

    Tegen het eind van de avond had de club meer dan 1000 blikken met voedingswaren en 2200 dollar ingezameld ten bate van het Thanksgiving-voedselproject. Een deel van het ingezamele geld, zo zegt Schroeder, wordt gedoneerd aan het Eliminate-project.

     “Het was echt een familiefeest,” zegt Christy Cusimano, een moeder die aanwezig was met haar drie kinderen. “De Key Club heeft heel hard gewerkt en gezorgd dat de kinderen van onze gemeenschap een geweldige ervaring hebben gehad. Het was erg gezellig, en voor een heel goed doel.”

    Verhaal: Ariana Gainer
    Go comment!
  • Een diner voor fijnproevers

    aug 24, 2016

    Chef-kok uit Apeldoorn inspecteert een gerecht, voordat het naar de klant wordt gebracht. 

    Op de achtergrond klinkt gitaarmuziek, vermengd met het geroezemoes aan de tafels. De spanning stijgt. Vol verwachting kijkt iedereen naar de keukendeur. Iemand pakt het menu van die avond en leest het voor, zodat haar tafelgenoten weten wat ze kunnen verwachten:

    “Drie bereidingen van biet. Gerstrisotto. Chocoladetaart.” En de wijn van die avond: Santa Catharina Chardonnay of Negro Amaro.

    In de keuken hangt een nerveuze spanning rond de chef-kok, als hij de bieten inspecteert. Vanavond is de presentatie net zo belangrijk als de smaak. En de smaak moet uitmuntend zijn.

    Het bedienend personeel wacht tot ze naar binnen mogen.

    Eén avond culinaire elegantie bracht 3500 euro op voor de Kiwanis-club van Apeldoorn, die diners voor het goede doel organiseert in samenwerking met restaurants in de buurt. Het negengangendiner wordt bereid met plaatselijk verbouwde ingrediënten. De Kiwanis-leden zijn beschikbaar om te helpen met het opdienen van maaltijden en met de afwas.

    De opbrengst van een onlangs gehouden diner werd geschonken aan de Stichting Onderwijs Zieke Kinderen Apeldoorn, een stichting die remedial teaching verzorgt voor kinderen die ziek zijn en/of in het ziekenhuis liggen.

    “Zo raken ze niet achter met hun schoolwerk, én ze houden contact met hun klasgenoten,” zegt Lou van Noorden, Kiwanis-lid uit Apeldoorn. “Dat is enorm belangrijk voor hun gevoel van eigenwaarde.”

    Tekst: Jack Brockley

blog comments powered by Disqus