Laatste nieuws

  • Als een vis in het water

    jul 10, 2014
    Kiwanis-leden in Saint Marys (Georgia, VS) organiseren een groot herfstfestival met een garnaal in de hoofdrol.

    Door Kasey Jackson  |  Foto’s: Curtis Billue en Kasey Jackson

    Het is ochtend, voor dag en dauw.

    De zon speelt met het idee om op te komen boven de historische stad Saint Marys in de Amerikaanse staat Georgia. Vogels en insecten zorgen voor een kakofonie aan geluiden, de ideale achtergrond voor de gebeurtenissen van die morgen. Want al is het nog niet helemaal licht, er is al aardig wat commotie in de straat.

    Als je informatie over Saint Marys opzoekt, kom je erachter dat het bekendstaat als “de toegangspoort tot het nationaal park in het kustgebied van Cumberland Island.” Maar dat is niet de reden voor alle opwinding, vandaag in de stad. Die wordt veroorzaakt door dat andere waarom de stad bekendstaat: het Saint Marys Rotsgarnalenfestival.

    Rotsgarnaal komt voor in de warme wateren tussen Virginia en de Golf van Mexico. Ze zijn klein en hard: een kleine garnaal met de schaal van een zeekreeft.Dit festival, dat wordt gehouden in de herfst, als het (meestal) wat koeler is, is een eerbetoon aan het beroemdste kleinood van de streek: de rotsgarnaal.

    Je zou de rotsgarnaal het verre neefje kunnen noemen van de meer bekende garnaal. Hij komt veel voor in de warme wateren tussen Virginia en de Golf van Mexico. Het verschil? De rotsgarnaal is veel kleiner (formaat popcorn) en harder: een klein garnaaltje met de schaal van een zeekreeft.

    Dit herfstfestival is voor de Kiwanis-club van Saint Marys de ideale gelegenheid om de rotsgarnaal in het middelpunt van de belangstelling te zetten.

    "De rotsgarnaal is zoet; de mensen staan ervoor in de rij,” zegt Chris Thurner, de vorige president van de Kiwanis-club van Saint Marys.

    Herfstfestival

    Het lijkt wel of iedereen elkaar kent bij de  festivalparade – iedereen wuift naar iedereen in de menigte.

    Het Saint Marys Rotsgarnalenfestival wordt dit jaar voor de 42e keer gehouden. Het trekt 5000 tot 10.000 mensen en er wordt elk jaar zo’n 14,000 dollar ingezameld voor een hele reeks projecten. Om er een paar te noemen: maaltijden voor honderden gezinnen met Thanksgiving, studiebeurzen, een speelgoedproject met kerstmis en een leesprogramma.

    “De grootste bijdrage gaat naar de Helen Ruffin-leeswedstijd,” aldus Thurner. “Dat is een wedstrijd tussen teams van basis- en middelbare scholen in de vorm van een quiz. De scholen gaan de strijd aan tegen elkaar; leerlingen moeten vragen beantwoorden over boeken die ze gelezen hebben. Het is hartverwarmend en bemoedigend om te zien hoe belangrijk lezen voor hen is.”

    De club schenkt geld voor de aankoop van boeken voor dit project en helpt ook met het transport.

    En alsof dat alles nog niet genoeg is om de ongeveer 67 clubleden bezig te houden, doen ze ook nog vrijwilligerswerk op acht basisscholen (van de negen in de regio), waar ze een K-Kids Club sponsoren. Verder sponsoren ze twee Builders Clubs en één Key Club.

    Terwijl Thurner vertelt over de betrokkenheid van de club bij de gemeenschap, haasten de meeste clubleden zich door de straten om verkopers te controleren, borden te plaatsen, het verkeer te regelen, T-shirts te verkopen, hardlopers te wijzen waar de start is van de 5 en de 10 kilometer, vragen te beantwoorden over de route van de parade en, het allerbelangrijkst, een schort voor te doen om te beginnen aan dé taak van de dag: koken.

    "We geven niet alleen geld, we steken ook de handen uit de mouwen. Klasse!” zegt Thurner.

    Voor Jason Cain en zijn gezin was het hun eerste bezoek aan het Rotsgarnalenfestival in Saint Marys. Cain, afkomstig uit Floyds Knobs in de staat Indiana, rende de 5 kilometer, en ook de mijl met zijn zoon. Het was een ervaring die hij niet snel zal vergeten.

    “Ik vind het heel spannend om samen met hem te rennen,” vertelt Cain over zijn zoon, vijf jaar oud ten tijde van de wedstrijd. “Het is leuk om te zien dat hij zo jong al geïnteresseerd is in hardlopen en zonder problemen de mijl te rennen. Hij vindt het geweldig om met mij te rennen. Hij is op een leeftijd dat hij in alles op papa wil lijken, dus ik geniet er nog maar van, zolang het duurt.”

    ‘Voor de kinderen’

    Bezoekers, zoals Jason Cain en zijn zoon, krijgen meer voorgeschoteld dan alleen een heerlijk maal met zeevruchten. Er is muziek, een parade, je kunt winkelen, en natuurlijk zijn er de 5 kilometer en de hardloopwedstrijden voor kinderen, om maar iets te noemen.

    De leden van Kiwanis lopen door de menigte, druk bezig met alle evenementen van de dag, maar ze hebben nog wel tijd voor een groet. Er wordt veel gelachen, er worden handen geschud: “Tot straks.” Het is een hechte gemeenschap, dat is wel duidelijk. Als de parade voorbijkomt, lijkt het wel een tafereel uit een film. Echt... een klein stadje. Iedereen kent elkaar, lijkt het. Men wuift niet zomaar naar iemand in de menigte, maar naar goede vrienden: leraren, leerlingen, kerkgenoten, buren. Moeders en vaders en grootouders. Zeelui die mee marcheren in de parade hebben kinderen op hun schouders en groeten veteranen in de menigte. Er zijn zelfs een paar honden.

    “Ik vind het fantastisch om door de menigte te lopen, met de mensen te praten,” zegt Barbara Mizelle, Kiwanis-lid uit Saint Marys. “Het is heerlijk om er zo in op te gaan, de wederzijdse contacten van de clubleden te zien: iedereen zet zijn beste beentje voor om de gemeenschap te laten zien wat Kiwanis is, waar Kiwanis voor staat, hoe hard we werken voor onze gemeenschap en onze kinderen.”

    In de schaduw van het houten paviljoen proberen leden van de Kiwanis-kookploeg zich tussen elkaar door te wurmen. Een paar mensen zijn bezig beslag te mixen voor zelfgemaakte maiskoekjes. Twee anderen snijden, paneren en bakken vis. Vier of vijf anderen houden zich bezig met de rotsgarnalen. En dan is er nog een groepje dat de maaltijden verpakt en doorgeeft aan de vrijwilligers die ze overhandigen aan de hongerige wachtenden.

    Zelfs boven de stomende pan met olie waarin de rotsgarnalen mooi goudbruin gefrituurd worden, heeft Kiwanis-lid Allen Rassi nog tijd om enthousiast te vertellen waarom de club hier jaar na jaar terugkomt.

    “We doen het allemaal voor de kinderen,” zegt Rassi. “Daarom zijn we hier. Dat houdt ons op de been. Het gaat om de kinderen in deze gemeenschap. Geweldige kinderen!”

    Kermisattracties houden de kinderen bezig en tevreden tussen de geprogrammeerde activiteiten door.

  • Kiwanis bereidt kinderen voor op school

    jun 19, 2014
    Bahamas Kiwanians help students get ready for school.

    Zelfs de verzengende hitte op een zomerdag, afgelopen augustus, kon 2000 kinderen er niet van weerhouden in drommen bij elkaar te komen in de botanische tuinen van Nassau op de Bahama’s, voor schoolbenodigdheden én plezier.

    Het ‘terug naar school-feest’ werd gesponsord door een stadsvernieuwingsproject op de Bahama’s, met als doel kinderen uit de binnenstad schoolspullen te geven en activiteiten voor hen te organiseren. Een deel van het eten dat ze kregen werd betaald door de Kiwanis-clubs van Fort Montagu, Nassau en Over-the-Hill, Nassau: vier dozen hotdogs, broodjes, een krat bronwater en 3½ krat frisdrank voor de bezwete en hongerige meute.

    De Kiwanis-leden hielpen met de lunch, maar lieten geen gelegenheid voorbijgaan om zich ook met de kinderen bezig te houden, hoe druk ze het ook hadden. Naast de gratis schoolspullen was er onder andere een springkasteel, een tandarts, een leeshoek, een fanfare en een spreker.

    “De kinderen waren heel dankbaar,” vertelt Shantell Spence, toenmalig voorzitter van de jeugdcommissie van de Kiwanis-club van Fort Montagu. “Want veel ouders konden de noodzakelijke schoolspullen voor hun kinderen zelf niet betalen.” — Karen Pyle Trent

    Meer ideeën voor ‘terug naar school-projecten’ vindt u in het augustus 2014-nummer van Kiwanis magazine.

  • Hulp aan gezinnen die het moeilijk hebben

    jun 19, 2014
    Het gezin van Agustin en Beatriz Luz was een van de eerste die hulp kregen van de Kiwanis-club in Burbank. Terwijl Agustin een automobilist met pech hielp, werd hij aangereden; de dader reed door.

    Het begon allemaal in 1997. Stephen Veres, Kiwanis-lid in Burbank (Californië, VS), las in de krant een verhaal over een weduwe met kinderen die op slag dood was toen ze tijdens het tanken werd aangereden door een dronken automobilist die doorreed. Ze liet zes jonge kinderen achter, berooid en dakloos.

    Dat brak Veres’ hart; hij wist dat hij iets moest doen. Hij schreef zijn mede-Kiwanisleden aan en binnen enkele dagen kwamen er talloze tegoedbonnen en cheques binnen. Dat ging drie jaar lang door, tot de kinderen een stabiele thuissituatie hadden.

    Men realiseerde zich bij de club in Burbank dat er meer kinderen zijn die hulp nodig hebben. Daarom werd een permanent project opgezet: “Kiwanis Cares About Children” (“Kiwanis geeft om kinderen”).

    Mike Hele en zijn dochter van veertien, Allison, hoorden bij de eerste gezinnen die hulp kregen in het kader van dit project. Mike had een tumor in zijn hals die niet te opereren was. Ook zijn stembanden waren aangetast. Mike, een alleenstaande vader, maakte zich geen zorgen om zichzelf, maar om Allison en de zorg voor haar na zijn dood. De Kiwanis-club stond hem bij en na zijn overlijden voerde een aantal leden zijn wensen uit. Ze zochten een goed thuis voor Allison en betaalden voor haar opleiding en juridische kosten.

    Kort geleden hielp het KCAC-project de familie Satterstrom, die geen geld had voor de begrafenis van hun vermoorde zoon. KCAC zorgde ook voor voedsel, kleding en andere benodigdheden voor de zes broers en zusjes van de jongen.

    “Ik ben trots op onze club,” zegt Veres, “en dankbaar voor de vrijgevigheid van onze leden.” — Kevin P. McKenna

  • Daklozen helpen bij het inrichten van hun nieuwe huis

    jun 19, 2014
    De Kiwanis-familie in St. Paul, in de Amerikaanse staat Minnesota, heeft 564 uren op de teller staan voor het maken van meubels. Elke ochtend zijn ze bezig: dozen openen, onderdelen sorteren, instructies lezen, onderdelen vasthouden en schroeven vastdraaien, achterkanten vastspijkeren en laden in rails schuiven.

    De afgelopen drie jaar hielpen leden van de Kiwanis-familie in St. Paul (Minnesota) mensen in de buurt om hun leven weer wat waardigheid te geven.

    Het afgelopen jaar werken 141 vertegenwoordigers van één Circle K-club, negen Key-clubs en dertien Kiwanis-clubs met familie en vrienden samen bij het in elkaar zetten van 89 kasten voor mensen die op zichzelf gingen wonen. In samenwerking met Bridging, een non-profitorganisatie in Minneapolis/St. Paul en omgeving, zorgen de clubs voor kwaliteitsmeubels en huishoudelijke artikelen voor daklozen en armen.

    Kathleen Welle, lid van de Kiwanis-club van Columbia Heights/Fridley in Minnesota, riep de leden op om geld en tijd te doneren voor het kopen en in elkaar zetten van de bouwpakkette.

    Maar behalve voor het opbergen van spullen, dienen de kasten nog een ander doel.

    “Bij Bridging kunnen we altijd kasten gebruiken, naast andere meubels en huishoudelijke goederen,” zegt Sara Sternberger, de directeur van Bridging. “Kasten geven mensen een gevoel van waardigheid. Hun spullen hoeven niet meer los op de grond te staan, maar kunnen nu in laden worden opgeborgen.” — Cathy Usher
  • Vissen voor vrienden

    jun 19, 2014
    Nils Allemann, Samuel Marschall en Marcel Lation bakken vis tijdens het internationale Buskers-straatmuziekfestival en helpen de Kiwanis-club van Bern-Aare daarmee aan 5000 dollar voor het Eliminate-project.

    Als een groep muzikanten, kunstenaars, uitvoerende artiesten en hun fans bij elkaar komen, maken ze gemakkelijk vrienden. Toen vrijwilligers van de Kiwanis-club in Bern-Aare (Zwitserland) daar – op het internationale Buskers-straatmuziekfestival – de geur van vers gefrituurde fischknusperli (visnuggets) aan toevoegden, maakten ook zij snel vrienden.

    “Elk jaar wordt in Bern het Buskers-festival gevierd,” zegt Kiwanis-lid Theo Riesen. “Duizenden mensen komen dan naar onze hoofdstad, een uitstekende gelegenheid om Kiwanis te presenteren en geld in te zamelen voor het Eliminate-project."

    En terwijl ze nieuwe vrienden maakten en oude vriendschapsbanden aanhaalden, zamelden de ruim 30 leden van de club in Bern-Aare 5000 dollar in voor het redden en beschermen van moeders en baby’s. — Cindy Dashnaw

blog comments powered by Disqus