Laatste nieuws

  • Fitness-lessen

    mrt 25, 2016
    Toekomstige ster neemt medaille in ontvangst voor zijn deelname aan de Little Havana- jeugdbasketbalcompetitie.
    Toekomstige ster neemt medaille in ontvangst voor zijn deelname aan de Little Havana- jeugdbasketbalcompetitie.

    Kinderen in Miami in de Amerikaanse staat Florida dribbelen, geven passes, scoren doelpunten … en maken zo contact met andere kinderen. Dat is te danken aan de Kiwanis-club van Little Havana, Miami, die een gratis jeugdbasketbalcompetitie heeft georganiseerd voor gezinnen uit de buurt.

    “De jeugdbasketbalcompetitie was het eerste project van de Kiwanis-club uit Little Havana in 1976. Het was bedoeld als naschoolse activiteit voor kinderen in Zuid-Florida, ter bevordering van een sportieve en gezonde leefwijze in een plezierige ambiance,” vertelt Mayra Hernandez, directeur van de club.

    In die 40 jaar hebben meer dan 5000 kinderen van acht tot dertien jaar oud deelgenomen aan de competitie. Kiwanis-leden vervullen de rol van coach en mentor en geven trainingen. Ze richten zich niet alleen op de basisbeginselen van het basketbal, maar leggen ook de nadruk op waardevolle levensvaardigheden als teamwerk en leiderschap.

    De Kiwanis-leden van Little Havana onderhouden ook relaties met de Internationale Universiteit van Florida en het professionele basketbalteam Miami Heat, die allebei clinics organiseren voor de jeugd.

    “De kinderen kunnen vragen stellen, meedoen aan een-op-eensessies en sterspelers ontmoeten,” zegt Hernandez.

    Dankzij deze contacten heeft de club veel donaties gekregen die zeer welkom zijn, onder meer 10.000 dollar van de Miami Heat. Zo lukt het de Kiwanis-leden om kinderen te bereiken via basketbal, en om hun liefde voor vrijwilligerswerk en saamhorigheid te delen met de jeugd in Florida.  — Catherine Usher
  • Vrijwilligerswerk, dichtbij en veraf

    mrt 18, 2016
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.
    Kleuters in de Albanese plaats Shkodër zijn trots op hun door Kiwanis ingerichte klaslokaal.

    In september 2007 laadde een groep Kiwanis-leden uit het district Zwitserland-Liechtenstein drie tientonners en twee schoolbussen vol met meubilair, muziekinstrumenten, computers en bouwmateriaal. Daarmee reden ze ruim 1500 kilometer naar de Albaanse plaats Shkodër, met als missie scholen te verbeteren.

    “Onze contacten met Albanië dateren van 2001, toen het land net aan het herstellen was van zijn verleden en afhankelijk was van alle hulp die het kon krijgen uit de vrije wereld,” zegt Jürg Kreis van de Kiwanis-club van Rheintal in Zwitserland.

    Gelijktijdig met het afleveren van de geschonken goederen, begonnen Zwitserse Kiwanis-leden clubs op te richten in het noorden van Albanië. De Kiwanis-broederschap bloeide op.

    De hulp, de nieuwe clubs en de vriendschap kwamen precies op tijd. Tussen december 2009 en januari 2010 maakte een reeks overstromingen in het noorden van Albanië meer dan 2500 gezinnen dakloos. De pas opgerichte Kiwanis-clubs waren in staat en bereid om voedsel en onderdak te bieden, terwijl hun Europese mede-Kiwanisleden in samenwerking met de Kiwanis International Foundation en het fonds van de Kiwanis International-Europese Federatie financiële steun boden. (Kiwanis Noorwegen en een Noorse hulporganisatie stuurden hulpteams en -materiaal.)


  • Willkommenskultur

    mrt 18, 2016
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.
    Werner Büttner, Kiwanis-lid uit Ratzeburg, begeleidt Farhad Heidary uit Afghanistan.

    Ver van huis
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.
    Listen to Farhad Heidary brengt zijn pas verworven kennis van het Duits in praktijk.

    Farhad Heidary, 26 jaar, heeft zijn familie al een jaar niet meer gezien, en hij had geen gelegenheid om afscheid te nemen. Hij was als medewerker van een Amerikaanse organisatie voor internationale ontwikkelingssamenwerking in Italië voor een VN-modelconferentie, toen hij hoorde dat vier van zijn collega’s waren ontvoerd door de Taliban. “Mijn leidinggevende zei dat ik beter niet terug kon gaan”, zo herinnert hij zich.

    Hij besloot om naar Duitsland te gaan, waar al verscheidene familieleden van hem woonden. Hij wilde graag bij hen in de buurt zijn.

    “Ik ben dankbaar voor de hulp die ik hier van iedereen krijg,” zegt hij. “De mensen om me heen zijn zo aardig. Dat is een zegen.”

    Maar Farhad wil niet in Ratzeburg blijven. Tenminste, niet voor altijd.
    “Afghanistan is mijn thuis. Ik wil weer naar huis.”

    In Ratzeburg, een schilderachtig stadje met ongeveer 14.000 inwoners in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein, wonen zo’n 250 vluchtelingen te midden van de plaatselijke bevolking. De meesten zijn jonge, gemotiveerde mensen uit landen als Syrië, Afghanistan, Armenië, Eritrea en Irak. Ze zijn hier gekomen op zoek naar een beter leven. De Kiwanis-club van Ratzeburg verwelkomt hen en maakt hen wegwijs.

    Kiwanis-lid Werner Büttner uit Ratzeburg zit aan een grote houten tafel voor een korte lunchpauze. Voor hem ligt zijn multomap open, met daarin informatie over veel van de vluchtelingen die hij heeft leren kennen. Hij bladert door de map en laat zien hoeveel er bij komt kijken om dingen te regelen die de meesten van ons heel gewoon vinden: een opleiding, een huis, een baan. Voor een vluchteling zijn al die dingen niet zo gemakkelijk.

    “Je hebt goede vrienden nodig om dit soort dingen voor elkaar te krijgen,” zegt Büttner. Hij verontschuldigt zich omdat hij moet bellen over de organisatie van bijeenkomsten, allemaal om de jonge mensen vooruit te helpen die nu zo’n centrale plaats innemen in zijn leven. Hij praat niet alleen over wat er nodig is; hij gaat met vluchtelingen om de tafel en bedenkt oplossingen. Hij helpt met taallessen. Hij zoekt bedrijven die stageplaatsen willen aanbieden. Hij regelt de administratieve zaken. En alles zit in zijn mobiele kantoor: zijn multomap.

     “Dit zijn gemotiveerde jonge mensen en ze worden met open armen ontvangen,” zegt hij, verwijzend naar de Duitse Willkommenskultur. “Het heeft geen zin om vanachter de schutting toe te kijken en hen te verwijten dat ze niet integreren. We moeten iets doen. Je kunt geen hekel aan ze hebben. Als je ze eenmaal kent, als ze een gezicht hebben, kun je geen hekel aan ze hebben.”

    Tekst en foto’s: Kasey Jackson
  • 60 miljoen meisjes

    feb 16, 2016
    Wanda Bedard in gesprek met leerlingen in Sierra Leone. Het project “60 Million Girls” zorgt voor financiële middelen om meisjes daar naar de middelbare school te laten gaan.
    Wanda Bedard in gesprek met leerlingen in Sierra Leone. Het project “60 Million Girls” zorgt voor financiële middelen om meisjes daar naar de middelbare school te laten gaan.

    Sinds de oprichting in 2006 heeft deze stichting, die in Montreal zetelt, al meer dan 2,1 miljoen dollar geschonken aan Canadese goede doelen en ngo’s ten behoeve van onderwijsprogramma’s in gemeenschappen waar meisjes worden gemarginaliseerd en vergeten, zoals in Zambia, Kenia, Afghanistan, Honduras, Zimbabwe, Indonesië, Ethiopië en Nicaragua.

    Een van de vele organisaties die dit project steunen, is de Kiwanis-club van Lakeshore (Montreal).

    “Wij steunen onze plaatselijke gemeenschap,” zegt Peter Bedard, lid van de Kiwanis-club van Lakeshore, Montreal, en de vader van Wanda. “Wij geven geld aan 60 Million Girls in het kader van ons internationale project.”

    De connectie met Kiwanis is geen toeval. Peter is al 57 jaar lid van Kiwanis en zijn dochter hielp al met Kiwanis-projecten toen ze een jaar of twaalf was.

    “Haar band met Kiwanis is voor het leven,” zegt hij. “Ze heeft me altijd geholpen met inzamelingsprojecten, net als mijn vijf andere kinderen en mijn vrouw.”

    Volgens Wanda zijn die jeugdervaringen, het helpen van haar vader bij vrijwilligersprojecten van Kiwanis, bepalend geweest voor haar wens om anderen te helpen.

    “We begonnen met een donatie van 1000 dollar; dit jaar hebben we al 10.000 dollar geschonken aan 60 Million Girls,” aldus Peter.

    Volgens de website van 60 Million Girls gaan naar schatting 124 miljoen kinderen en jongeren op de wereld niet naar school.

    “Het grijpt me nog steeds aan, als ik zie hoe meisjes overal ter wereld behandeld worden,” vertelt Wanda. “Ze krijgen geen kans om hun talenten te ontplooien. Ledereen heeft talenten waarmee hij een bijdrage kan leveren aan de wereld. Ik probeer daarbij te helpen.”  — Tamara Stevens
  • Hallo, zomer!

    feb 11, 2016
    Een jonge klant zit te genieten van haar pannenkoeken tijdens een strandfeest.
    Een jonge klant zit te genieten van haar pannenkoeken tijdens een strandfeest.

    Livemuziek weerklinkt over het meer; de vele bezoekers aan het jaarlijkse strandfeest van Kiwanis in Pewaukee vieren het begin van de zomer met een heerlijke barbecue en ijskoude drankjes. Twee dagen lang laven de feestgangers zich aan de zonneschijn, terwijl ze deelnemen aan activiteiten voor het hele gezin, zoals watersport, schminken, een pannenkoekenontbijt en natuurlijk volop eten, drinken en dansen.

    “Dit is zo’n fantastisch evenement; de hele buurt komt eropaf,” zegt Robbin Lyons, Kiwanis-lid. “Iedereen is relaxed en vermaakt zich prima!”

    Het strandfeest is al sinds 1994 het belangrijkste evenement van Pewaukee. Dit jaar stonden er onder andere waterskiën, een demonstratie van de roboticaclub en live optredens op het programma, dat duurde van 19.00 tot 23.00 uur. Bijna 40 sponsors verbonden hun naam aan wat wel wordt genoemd “het leukste strandfeest van de provincie Waukesha.”

    “Ik vind het ‘t leukste om gewoon rond te lopen en te kijken hoe iedereen zich vermaakt, na al onze inspanningen om het feest te organiseren,” zegt Pat Gallagher, Kiwanis-lid en voorzitter van het evenement.

    In 2015 was er een recordaantal bezoekers en zamelde de club, zelfs met gratis toegang en parkeren, 57.000 dollar in. De opbrengst gaat naar verschillende goede doelen in de omgeving, zoals een voedselbank, een opleidingsfonds en een bibliotheek.

    “We hebben lange dagen gemaakt, maar als je dit recordaantal bezoekers ziet, is het ’t allemaal waard,” zegt Gallagher. “En het is geweldig om te zien hoe het nog na-ijlt. We halen vele persoonlijke donaties binnen; cheques met hoge bedragen worden aangeboden tijdens presentaties. Een geweldige ervaring!”  — Danielle Karstens




blog comments powered by Disqus