Laatste nieuws

  • In vlammen opgegaan

    dec 17, 2013

    Gail Browne and two of her children pose outside her new home.

    Wie het nog nooit heeft meegemaakt, kan het zich niet voorstellen: de wanhoop van een gezin van wie het huis door brand is verwoest. Gail Browne weet wel hoe het voelt.

    In 2011 werd deze alleenstaande moeder van zes kinderen dakloos toen haar huis door brand werd verwoest. De jaren daarop wist ze haar gezin bij elkaar te houden. Ze verhuisden voortdurend.

    Gail Browne en haar kinderen wonen nu in een nieuw huis, dat de Kiwanis-club van Centraal Barbados voor hen bouwde. Maar haar herinneringen aan die moeilijke dagen laten zien welke strijd een gezin moet leveren dat door een tragedie wordt getroffen.

    "Direct na de brand was mijn eerste prioriteit het vinden van een dak boven het hoofd en wat geborgenheid voor de kinderen, want ze zijn tussen de peuter- en de tienerleeftijd," zegt Gail. "Maar later moest ik ook kleren en schoolspullen zien te regelen en bedenken waar ik hulp kon vragen.

    "Op een bepaald moment had ik psychologische hulp nodig vanwege het ongeloof en de pijn die me plotseling overvielen. En de kinderen moesten zich aanpassen aan een nieuwe omgeving, eraan wennen dat ze hun persoonlijke spullen met elkaar moesten delen om de eindjes aan elkaar te knopen en toch een minimum aan comfort te hebben." — Shanna Mooney

  • Er wordt (weer) gesurft in New York

    dec 17, 2013

    A young surfer rides the waves during a Surf for All event.

    Natuurkrachten kunnen soms zo hardvochtig zijn, dat de kracht van goedheid nodig is om wat tegenwicht te bieden. Zoals de kracht van de Kiwanis-club van Garden City in de Amerikaanse staat New York.

    De orkaan Sandy die in oktober 2012 de Amerikaanse oostkust geselde, eiste bijna 300 doden en veroorzaakte voor zo’n 70 miljard dollar aan schade. In Long Beach werd de organisatie Surf for All bijna weggevaagd.

    Surf for All werd in 2002 opgericht door Jim Mulvaney en zijn surfmakkers Cliff en Will Skudin. Zij leren tieners en volwassenen met een verstandelijke of lichamelijke beperking hoe leuk surfen is. Deze organisatie zonder winstbejag maakt gebruik van speciale surfuitrustingen, aangepast aan de deelnemers. Maar Sandy spoelde alles weg.

    “Jim presenteerde een programma over autisme bij onze club,” verklaart Gloria Sena, voorgangster van de huidige president van de Kiwanis-club van Garden City. “Hij heeft een volwassen zoon met autisme; zo kwam hij ook op het idee om Surf for All op te richten. Elk jaar op St. Patrick’s Day geven we aan een ander goed doel. Dit jaar hebben we 2000 dollar aan Surf for All geschonken, zodat ze nieuwe surfuitrustingen kunnen aanschaffen.” — Nicholas Drake


  • Kinderen uit een diep dal halen

    dec 17, 2013

    Patsy Hill helps Seasons North Shore children through an assignment.

    Patsy Hill zet zich met hart en ziel in voor kinderen. De afgelopen jaren kreeg ze steun van de Kiwanis-club waarvan ze lid is bij het helpen van kinderen en tieners die rouwen om een sterfgeval of een scheiding in hun gezin.

    “Kinderen die een verdrietige gebeurtenis meemaken, hebben echt iemand nodig die naast hen staat en naar hen luistert op momenten dat ze misschien het gevoel hebben dat er niemand is om in vertrouwen te nemen, niemand om mee te praten,” zegt Patsy, die lid is van de Kiwanis-club van Takapuna in Nieuw-Zeeland. “Als de kinderen aan het programma beginnen, zijn ze vaak verdrietig, teruggetrokken of zelfs boos. Je staat er versteld van dat ze in zo’n relatief korte tijd hun vertrouwen weer terugkrijgen en zich realiseren dat ze niet de enigen zijn die in zo’n situatie verkeren.”

    Patsy Hill begon met het begeleiden van kinderen via Seasons North Shore, al gauw nadat het programma in 2003 in de buurt van Auckland gestart was. De organisatie steunt kinderen en tieners die te maken hebben met een sterfgeval van een naaste of met de scheiding van hun ouders.

    “Ik heb altijd graag voor en met kinderen willen werken,” zegt ze. “Kort nadat ik voor het eerst over Seasons North Shore hoorde, begon mijn opleiding. Ik werd een van de eerste begeleiders, en dat ben ik nog steeds.”

    Ze vertelde over haar werk voor kinderen op bijeenkomsten van haar Kiwanis-club, en haar medeleden besloten ook een bijdrage te leveren. De club biedt hulp in de vorm van:
    • steun voor de donatieaanvragen van de organisatie: in totaal bijna 10.000 NZ-dollar van de New Zealand-South Pacific Districtsfondsen;
    • een donatie van boeken ter waarde van ruim 10.000 NZ-dollar voor het opzetten van programma’s tijdens de beginjaren;
    • het werk van twee andere leden: Barrie Collette en Patsy’s man Mike. — Dick Isenhour

  • Saitama begint nieuwe danstraditie

    nov 18, 2013
    Japanese children dancing

    Eén dag lang konden voorbijgangers in het drukke centrum van de Japanse stad Saitama genieten van een onverwachte onderbreking van hun dagelijkse routine. Een groep kinderen verzorgde een openbaar optreden met een wervelende choreografie.

    Yosakoi Soran zijn dansfestivals waarbij traditionele Japanse dansbewegingen worden gecombineerd met moderne muziek. Meestal vinden ze plaats tijdens atletiekevenementen of op scholen. Maar de Kiwanis-club van Saitama besloot zijn wedstrijd in het openbaar ten tonele te brengen, zodat de verrichtingen van de kinderen door voorbijgangers konden worden gadegeslagen.

    “Het was de eerste keer dat we dit deden,” zegt Kiwanis-lid Nozomu Otokozawa. “Het was mooi om te zien hoe de kinderen hun best deden, met volwassenen als supporter. Vooral de kleintjes waren leuk om te zien.”

    Yosakoi Soran is een combinatie van muziek uit het westen van Japan (Yosakoi in Kochi) en uit het noorden (Soran in Hokkaido). Kenmerkend is het ritme van Naruko-kleppers.

    De deelnemers aan het Kiwanis-festival waren kinderen uit peuterklassen, de kinderopvang, van basisscholen en Yosakoi Soran-groepen. Er waren kinderen van allerlei leeftijden. Daarom werden er door Kiwanis geen prijzen toegekend, maar kreeg iedereen een beloning. Geen eerste of tweede prijzen, maar onderscheidingen in bepaalde categorieën, zoals levendigheid, hard werken, een opzwepende dansstijl, lenigheid, beweeglijkheid, imponeren en samenwerken. Verder zorgden sponsors voor prijzen in de vorm van versnaperingen, zaklantaarns, postpapier en handdoeken. — Jack Brockley

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Organiseert uw Kiwanis-club ook festivals? Vertel ons over uw ervaringen in het vak hieronder.

  • Kiwanis verzorgt virtuele uitstapjes voor jongeren

    nov 18, 2013
    A Flat Stanley looks out over Pittsburg
    De heilige Augustinus sprak de beroemde woorden: “De wereld is een boek, en zij die niet reizen, lezen slechts één bladzij van dat boek.” Met deze beroemde woorden in het achterhoofd  hielp een Kiwanis-club in de Amerikaanse staat Pennsylvania een leraar om aardrijkskundeles te geven op een nieuwe, creatieve manier.

     

    De Kiwanis-club van Sheraden in Pittsburgh (Pennsylvania) ontdekte bij toeval een simpele manier om kinderen blij te maken, dankzij de fantasie van de zoon van twee leden, Brandon Whitfield, leraar op een basisschool in Charlotte (Noord-Carolina).

     “Brandon wilde zijn leerlingen de wereld buiten Charlotte laten zien, maar omdat de meesten van hen het thuis niet breed hadden, vreesde hij dat de deelname niet 100 procent zou zijn,” legt oud-clubpresident Debbie Whitfield uit.

    De Kiwanis-club liet zich inspireren door het kinderboek Flat Stanley (“Platte Stanley”) uit 1964, over een jongen genaamd Stanley Lampchop die in zijn slaap wordt platgedrukt door het prikbord dat boven zijn bed hangt, en hielp Brandon om zijn leerlingen op een goedkope manier een andere stad te leren kennen. Doordat Stanley plat is, beleeft hij veel avonturen. Hij doet dat door zichzelf op te vouwen, in een envelop te kruipen en zichzelf per post naar vrienden te sturen.

    Het boek werd gebruikt bij de reken-, aardrijkskunde- en leeslessen. Maar toen begon het een eigen leven te leiden. Brandon, die vanuit Pennsylvania naar Noord-Carolina was verhuisd, kwam met een simpel scenario. “Ik miste mijn geboorteplaats en wilde mijn klas voorstellen aan mijn familie en vrienden,” zegt hij.

    Zijn leerlingen maakten tekeningen van zichzelf op karton, een “plat poppetje”, waarmee ze Pennsylvania konden verkennen. Voordat hun dubbelgangers aan hun reis begonnen, zochten de leerlingen Pittsburgh op de kaart op en vertelden ze hoe zij dachten dat de stad eruitzag. De kennismakingsbrieven met de platte poppetjes kwamen aan in Pittsburgh, en leden van de club in Sheraden lieten ze twee weken lang overal in de stad zien.

    De club omarmde het project. “Mijn platte Elijah ging met me mee naar mijn werk aan de universiteit van Pittsburgh, liet zijn gebit reinigen op de tandheelkundeopleiding, ging naar het kindermuseum, sleetje rijden op de helling met mijn kleinkinderen en maakte zelfs kennis met de burgemeester van Pittsburgh,” vertelt Debbie Whitfield. “Onze leden maakten plakboeken, schreven brieven en verzamelden kleine cadeautjes. Eén lid ging naar het pretpark Hershey en stuurde daarom rugzakjes met Hershey-chocolaatjes naar de ‘echte’ kinderen in Charlotte.” 

    “De leerlingen vonden het geweldig, en het was ook geweldig om te zien hoe blij ze waren als ze een brief kregen!” vertelt.

    Het was een zeer leerzame ervaring voor de scholieren, maar ook de Kiwanis-leden profiteerden ervan. “Het was een geweldig project, voor iedereen,” zegt Debbie Whitfield. “De kinderen leerden iets over de wereld buiten hun eigen woonplaats; wij kregen de kans om ons leven te zien door de ogen van een kind! Fantasie kent geen grenzen.”  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Organiseert uw club leerzame projecten voor schoolkinderen? Vertel ons erover in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus