Laatste nieuws

  • Oud-lid van Key Club haalt herinneringen op en stelt stem beschikbaar

    nov 18, 2013
    Kimberly Woods

    “Lid zijn van Key Club voelde als een soort cadeautje tussen mijn drukke schoolprogramma door. Ik hoop dat anderen die ervaring ook hebben en iets terug doen voor de gemeenschap door middel van Key Club.” 

    Kimberly Woods is actrice en voice-overartiest. Aan het begin van haar cv staat iets waar veel Kiwanis-leden waarschijnlijk wel vertrouwd mee zijn: het lidmaatschap van Key Club. Toen er onlangs een beroep werd gedaan op haar talenten, kwamen de herinneringen weer boven en besefte ze hoezeer die organisatie had bijgedragen tot de vorming van haar persoonlijkheid.

    Als jong meisje dat graag iets voor haar omgeving wilde doen, werd Kimberly lid van Key Club op de middelbare school van Newark in de Amerikaanse staat Delaware. “Ik was op zoek naar een manier om iets voor anderen te doen. Toen ik over Key Club hoorde, wilde ik wel lid worden,” zegt ze. “Op de middelbare school deed ik aan van alles mee, maar aan Key Club heb ik beslist de beste herinneringen.”

    De projecten met duidelijk zichtbare resultaten herinnert ze zich het best. “We pakten altijd cadeautjes in in een boekhandel, om geld in te zamelen voor het Amerikaanse kankerfonds,” vertelt Kimberly. “Het was maar iets heel simpels, cadeautjes inpakken met vrienden, maar de blijdschap die dat teweegbracht bij de mensen vond ik geweldig.”

    De projecten van de club voor het verbeteren van de leefomgeving hadden zichtbare resultaten, maar brachten haar ook op ideeën. “Dingen als afval opruimen in natuurcentra en bermen, of bomen planten. Dat laatste was cool, vooral omdat we ieder jaar bomen plantten op hetzelfde stuk grond. Je zag de bomen letterlijk per jaar groeien. Je zag echt wat je voor de samenleving had gedaan… Ik wist dat het belangrijk is om het regenwoud te redden en ook hoe belangrijk bomen zijn, maar door mee te doen aan dit soort projecten werd het allemaal tastbaar.”

    Ze illustreert het belang van vrijwilligerswerk met een citaat van Martin Luther King: “Iets wat direct invloed heeft op één persoon, heeft indirect invloed op iedereen. Ik kan pas zijn wat ik hoor te zijn als jij bent wat je hoort te zijn." 

    “Vrijwilligerswerk herinnert ons eraan dat we allemaal met elkaar verbonden zijn,” zo vat ze het samen.

    Kimberly Woods is nu een succesvol actrice en voice-overartiest. Ze deed mee aan de populaire Amerikaanse tv-show “iCarly” en de comedyserie “The Game”, speelde in verschillende films en in reclamespots voor Chrysler en Verizon. “Zelfs nu nog vraag ik me voortdurend af: wat kan ik doen om iets voor de wereld te betekenen? Ik denk dat die gedachte ook overgeslagen is naar mijn werk als actrice, want als ik aan een film of een creatief project werk, vraag ik me altijd af hoe ik door dat project iets goeds kan doen.”

    Het belang van vrijwilligerswerk en iets terugdoen voor de gemeenschap is ook in andere opzichten blijven hangen. “Eén keer per week lees ik voor aan eerste- en tweedeklassers op een basisschool om het lezen te stimuleren, via een organisatie genaamd BookPALS.”

    Eerder dit jaar was de cirkel weer rond, toen ze werd uitgekozen om het commentaar in te spreken in een promotiefilm voor Key Club International. “Daardoor kwamen alle herinneringen en mijn liefde voor Key Club weer boven. Ik stelde me voor dat ik praatte tegen mijn nichtje dat binnenkort naar de middelbare school gaat, dat ik haar vertelde hoe leuk het is bij Key Club.”

    “Problemen horen op het nieuws is één ding, maar het gevoel hebben dat je er iets aan doet is iets anders. En in groepsverband, als lid van Key Club, kun je nog meer doen. Ik hoop dat dit veel scholieren zal inspireren om lid te worden, want Key Club is niet alleen goed voor degenen die geholpen worden, maar ook voor de helpende scholieren zelf.”  — Courtney Meyer 
    Newark High School Key Club during Woods' senior year

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Bent u vroeger lid van Key Club geweest? Vertel ons over uw ervaringen in het vak hieronder.

  • Letterlijk ‘bouwen’ aan de gemeenschap

    nov 18, 2013
    Wetumka builds

    Voordat Kiwanis in 2005 het motto “Ten dienste van de kinderen van de wereld” aannam, omschreef Kiwanis International het doel van de organisatie simpelweg als “Wij bouwen.” Voor een club in Oklahoma gaat dat oude motto nog steeds op.

    “Samen met boosterclubs stellen wij menskracht en tijd beschikbaar voor het bouwen of verbouwen van zaken waar behoefte aan is,” legt clubsecretaris Susie Absher uit. “De meeste van onze projecten vinden plaats op school. We creëren een veilige omgeving voor kinderen die deelnemen aan sportprogramma’s en kinderen die toeschouwer zijn.”

    Sommige clubleden kunnen lassen, maar de meesten springen bij waar ze maar kunnen. De groep heeft een bord gemaakt met “Welkom in Wetumka” erop, een perstribune en een stand voor het softbalveld, een sponsorbord voor het American football-team en een kassahokje voor de softbal- en honkbalvelden, heel toepasselijk “Kiwanis-veld” genoemd. En dat is nog niet alles.

    “We hebben ook geholpen bij de aanleg en het onderhoud van ons stadspark, en we hebben een paviljoen gebouwd voor de barbecue bij het meer,” zegt Absher.

    “We doen het voor de gemeenschap,” aldus clublid Roy Osborn.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Bouwt uw Kiwanis-club wel eens iets? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Kankeroverlevende brengt hoop

    okt 21, 2013
    Lum Ellis at Ochsner

    Foto by Stephen Legendre

    De diagnose kanker voelt vaak als een klap in het gezicht, het is verwarrend en frustrerend. Maar Columbus (“Lum”) Ellis, Kiwanis-lid uit Kenner North in de Amerikaanse staat Louisiana, ziet het als zijn missie om het woord “kanker” minder beladen te maken en patiënten troost en begrip te bieden.

    In februari 2009 kreeg Ellis een diagnose te horen waardoor hij totaal verpletterd werd. Hij had in de loop van de maand steeds ergere maagpijn gekregen en was bij de eerste hulp terechtgekomen. Onderzoek wees uit dat hij non-hodgkinlymfoom had, een vorm van kanker die begint in het lymfestelsel, een netwerk in het lichaam dat normaal gesproken ziekteverwekkers onschadelijk maakt.

    “Ik was zo onder de indruk van de manier waarop ik daar werd behandeld,” zegt Ellis over het Ochsner-ziekenhuis in New Orleans. “De verzorging was er zo liefdevol. Toen heb ik gezegd: ‘Als jullie me beter maken, word ik vrijwilliger.’”

    En hij hield zich aan zijn woord. Vier jaar geleden zette hij samen met een van de oncologieverpleegkundigen een voorlichtingsprogramma over chemotherapie op, om patiënten te leren wat ze kunnen verwachten als de ziekte is vastgesteld.

    “Sommige patiënten zijn zo bang en nerveus dat ze helemaal geen behandeling willen, laat staan dat ze er positief tegenover staan,” zegt hij.

    Ellis is sociaal psycholoog van beroep en weet dus hoe belangrijk sociale contacten zijn. Iedere dag maakt hij tijd vrij om te praten met patiënten bij wie zojuist de diagnose is gesteld. Ook maakt hij een praatje met bekende gezichten, om te vragen hoe ze zich voelen met betrekking tot hun medische situatie.

    “Ik zie mensen veranderen, door hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, als je ze in alle eerlijkheid kunt vertellen dat 68 procent van de mensen met de diagnose de ziekte overwint en aan iets anders doodgaat… Dat is een boude bewering, maar ik heb het vaak zien gebeuren.”

    Een andere strategie is het woord “kanker” vaak gebruiken: “Om de patiënten zover te krijgen dat ze het niet meer beschouwen als een eng woord. We proberen de dingen te zien vanuit de patiënt. Deze chemovoorlichting is de beste manier om een persoonlijke band met de patiënten op te bouwen. We leiden hen rond in het lab zodat ze er een indruk van krijgen, en we beantwoorden vragen als: doet het pijn, waarom valt mijn haar uit en waarom wordt mijn bloed onderzocht.” Ook vertelt hij over het belang van goede voeding en legt hij uit dat ze zieke familieleden beter kunnen mijden, omdat hun immuunsysteem is aangetast.

    “Lum heeft het talent om patiënten zich thuis te laten voelen terwijl ze niet op hun best zijn. Hij vindt het leuk om tijd met onze patiënten door te brengen, hen te steunen en te troosten tijdens hun behandeling,” zo zeggen zijn begeleiders.

    Door hun gesprekken met Ellis kijken de patiënten anders tegen hun prognose aan, maar hij vertelt over een onderzoek waaruit blijkt dat vrijwilligerswerk ook goed is voor de vrijwilligers zelf. Ellis is ervan overtuigd dat hij veel meer terugkrijgt tijdens zijn twee dagen per week op de afdeling oncologie, dan hij ooit aan een ander zou kunnen geven.

    “Ik hoop dat meer Kiwanis-leden gaan ontdekken dat vrijwilligerswerk, vooral later in hun leven als ze er tijd voor hebben én het zelf nodig hebben, veel leuker is dan al het werk waar ze ooit voor betaald werden!” aldus Ellis.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die als vrijwilliger tijd steken in een organisatie alsof het hun werk was? Laat het ons weten in het vak hieronder.

  • Kiwanis-leden bij de politie

    okt 21, 2013
    Moehnke does a refrigerator check

    “We worden er niet voor betaald en krijgen geen vergoeding, maar we beschermen de gemeenschap en doen aan maatschappelijke dienstverlening, in zekere zin,” zegt Kiwanis-lid David Moehnke uit Rochester Day Makers in de Amerikaanse staat Minnesota.

    Ook enkele andere clubleden nemen, net als Moehnke, deel aan het VIPS-programma (Volunteers in Police Service, vrijwilligers in dienst van de politie).

    “Ik ben betrokken bij veel projecten waarbij Kiwanis maaltijden of andere goederen uitdeelt op scholen. Bij dit project bieden we onszelf in levenden lijve aan om de samenleving beter te maken en te beschermen,” zegt hij.

    VIPS is een onderdeel van het USA Freedom Corps, dat in het leven werd geroepen door oud-president George W. Bush naar aanleiding van het grote hulpaanbod vanuit de bevolking in de nasleep van de aanslagen van 9/11. Het is een van de vele manieren waarop burgers kunnen bijdragen tot het sterker en veiliger maken van de samenleving in noodsituaties.

    De vrijwilligers hebben een training gehad en een certificaat behaald. Ze ondersteunen de politie door het verrichten van verschillende taken waarbij ze niet met het publiek in aanraking komen. “Het is allemaal vrijwillig, maar wij doen werk dat in het verleden ook door politiemensen werd gedaan,” legt Moehnke uit.

    “Ongeveer 60 procent van wat de vrijwilligers doen is administratief werk, schat ik: kantoorwerk, archiveren. De overige 40 procent is lichamelijk werk, bijvoorbeeld veiligheidsinspecties bij ouderen of mensen die niet thuis zijn en verkeerscontroles in buurten en wijken.”

    Ook worden de vrijwilligers ingeschakeld voor het regelen van het verkeer bij evenementen, het bewaken van plaatsen waar een misdrijf heeft plaatsgevonden om onbevoegden weg te houden, of als tolk.

    De politie van Rochester heeft vorig jaar ruim 117.000 dollar kunnen besparen door een deel van haar werk door vrijwilligers te laten doen.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt vertellen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org; dan zullen we het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die vrijwilligerswerk doen voor overheidsdiensten? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Stijgen naar ongekende hoogten tegen tetanus

    okt 21, 2013
    Hagen climbed Mount Baker for The Eliminate Project

    Vaughn Hagen is al 21 jaar lid van Kiwanis. Hij steeg tot ongekende hoogten om moeders en kinderen overal ter wereld te helpen. Hij besloot de berg die hij zo vaak bewonderde vanuit zijn raam, thuis, te beklimmen voor het goede doel. Het bleek een uitdagende en dankbare leerervaring.

    Hagen, oud-president van de Kiwanis-club van Bellingham Noon in Washington, was al een paar jaar van plan Mount Baker te beklimmen. Een bijeenkomst op de conventie van Kiwanis International in Vancouver (British Columbia, Canada) over het Eliminate-project trok hem over de streep. Door geld in te zamelen met een beklimming, wilde hij meehelpen om baby’s hun eerste verjaardag te laten halen. “Ik besloot de uitdaging aan te gaan voor mijn 59e verjaardag,” zegt hij. 

    “Als je beelden ziet van baby’s die sterven aan tetanus, dan breekt je hart,” zo zegt Vaughn. “En om één persoon in te enten is maar 2 dollar nodig… Het resultaat is concreet. We hebben tetanus al in meer dan 20 landen uitgebannen en er volgen er nog meer.”

    Hoewel hij een ervaren klimmer is, had Hagen nog nooit een echte berg beklommen. De met ijs bedekte Mount Baker ligt net ten zuiden van de Canadees-Amerikaanse grens en is 3285 meter hoog. Het is de op twee na hoogste berg in de staat Washington.

    “In juni ben ik begonnen met trainen in de vorm van een bergbeklimmerscursus,” zegt hij. “Om conditie op te bouwen fietste ik iedere week zo’n 50 kilometer, rende ik ongeveer 4 kilometer, liep ik 500-1000 traptreden op en neer, en verder deed ik opdrukoefeningen, buikspier-, hurk- en plankoefeningen. En in het weekend wandelde ik 11-19 km.”

    Het aantal dollars dat hij wilde inzamelen met de in totaal tien uur durende beklimming, kwam overeen met de hoogte van de berg: 10.800 dollar, iets meer dan 1 dollar per voet.

    Het blog dat hij bijhield over de drie dagen van de beklimming, geeft een beeld van zijn positieve houding, zijn uithoudingsvermogen en zijn verwondering over deze ervaring. Hij klom samen met twee Britten, nog een Amerikaan uit Texas en een gids. Op de eerste dag zetten ze hun kamp op op een hoogte van 2100 meter.

    “De tocht naar het basiskamp was lang en zwaar over steil en ruw terrein,” schrijft Vaughn. “Het uitzicht was grandioos, maar met een bepakking van 20 kilo werden mijn kracht en uithoudingsvermogen zwaar op de proef gesteld. Na vier uur klimmen, toen we nog een mijl te gaan hadden, begaven mijn krachten het. Mijn benen waren nog goed, maar naarmate we hoger kwamen, raakte ik buiten adem. De laatste paar honderd meter ging het erg langzaam, vooral ook omdat er veel sneeuw en ijs lag.”

    Maar niet alleen het uitzicht was adembenemend. Eenmaal in het kamp besefte Vaughn dat zijn longen het niet toelieten dat hij doorging naar de top. “Ik was nog nooit eerder op zo’n grote hoogte geweest en had mijn krachten verspeeld. Dit jaar zou het niet lukken,” schreef hij.

    “Ik heb de top niet gehaald, zoals ik had gehoopt. Maar ik besefte door deze ervaring dat het om de tocht zelf ging,” vertelt hij. “De mensen die ik heb ontmoet, de ervaringen en de geweldige steun en aanmoediging onderweg.”

    Zijn vastberadenheid om vrijwilligerswerk te doen is nog groter geworden. Tot nu toe heeft hij ruim 8200 dollar ingezameld voor de wereldwijde Kiwanis International-campagne voor kindere.

    “Ik heb het ook gedaan om onze clubleden meer bewust maken van het Eliminate-project. Hopelijk inspireert het anderen in onze club om ook iets te bedenken om geld in te zamelen. Alle beetjes helpen,” zegt hij.
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org, zodat we het kunnen bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club geld ingezameld voor het Eliminate-project? Laat ons weten hoe in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus