Laatste nieuws

  • Een gezond gebit is een rijk bezit

    okt 21, 2013
    Dr. Techa Williams teaches about brushing teeth

    Een van de dingen waar Kiwanis-leden aan merken dat hun vrijwilligerswerk resultaat heeft, is de glimlach van de mensen die ze helpen. De Kiwanis-club van St. Johns op Antigua leert kinderen over het belang van een goed gebit en mondhygiëne, zodat hun lach het symbool wordt van geluk én gezondheid.

    Vorig jaar kreeg de club een tandarts als lid. Iedereen glimlachte toen ze als vrijwilliger haar kennis en vaardigheden aanbood voor het comité Jonge kinderen eerst. De clubleden dachten al een tijdje na over de vraag hoe ze schoolkinderen een goede mondhygiëne konden bijbrengen.

    ‘Jonge kinderen eerst’ (Young Children: Priority One, YCPO) is een doorlopend serviceprogramma van Kiwanis International dat zich richt op de jongsten in de samenleving. Met deze projecten, variërend van voorlichting over vaccinatie tot opvoedingsondersteuning voor ouders, wil Kiwanis een positieve bijdrage leveren aan de meest vormende jaren in het leven van kinderen.

    Door middel van interactieve lessen met een reuzenmodel van een gebit en een teddybeer, wordt de leerlingen van twee basisscholen op Antigua de juiste poetstechniek aangeleerd en verteld welke voeding “goed” en “slecht” is voor de tanden. “Een van de meest voorkomende oorzaken van tandproblemen zoals gaatjes of ontstoken tandvlees, is plaque. Dat wordt gevormd door een ophoping van bacteriën in de mond. Wij leren de kinderen hun tanden op de juiste manier te poetsen en vertellen wat de gevolgen zijn van slechte mondhygiëne,” legt clublid en tandarts Techa Williams uit.

    “We hebben gekozen voor kinderen in de laagste klas omdat UCPO zich richt op kinderen van 0 tot 5 jaar, maar ook omdat veel kinderen van die leeftijd zowel melktanden als blijvende tanden hebben,” legt ze uit.

    Plaatselijke bedrijven helpen bij de aanschaf van de benodigde artikelen. De club heeft een gebitkaart ontworpen met het Kiwanis-logo erop, die aan de leerlingen wordt uitgereikt.

    “Elk kind krijgt een tandenborstel, een tube Colgate en een poetskaart,” zegt Doniza Alexander, de president van de club. “De kinderen vonden het heel spannend en leuk. En de directeur en de leraren staan volledig achter ons.”

    “We begonnen op de Greenbay-basisschool, omdat de club al een tijdje actief was in Greenbay,” aldus Williams. Eerder had de club al boeken en een klok geschonken aan deze school.

    “De andere scholen kozen we omdat ze in een grote, arme gemeenschap staan. Het doel is om onze actie uit te breiden naar alle basisscholen op het eiland.”
    — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw club projecten waarbij voorlichting wordt gegeven aan jonge kinderen? Vertel ons erover in het vakje hieronder.

  • Motorrijden voor moeders en baby's

    sep 24, 2013
    Burlison and his motorcycle in Indianapolis

    Robert Burlison Jr. is al 28 jaar een Kiwaniër en rijdt nog langer motor. Zijn idee om een passie voor liefdadigheid te combineren met het plezier dat hij ervaart als hij één is met de elementen op zijn motor, groeide uit tot een potentiële Guinness World Record-rit door 48 staten waarmee hij meer dan USD 25.000 opgehaald heeft voor moeders en baby's over de hele wereld.

    Tien jaar geleden kreeg Burlison, lid van de Kiwanis club La Cañada A.M. in Californië, een openbaring. “Een echte, grote rit maken zou cool zijn, vooral als ik het kon combineren met iets goeds", zei hij.

    “Mijn vader omschreef het het beste: Kiwaniërs zijn echte cowboys", legt hij uit. “Ze zijn beleefd en respectvol en als ze iets doen, willen ze er niks voor terug.”

    De cowboyanalyse refereert naar de film "City Slickers", waarin drie vrienden met een midlifecrisis tijdens hun vakantie vee gaan drijven in het westen van de Verenigde Staten op zoek naar vernieuwing en een doel in het leven.

    Burlison liet zich ook inspireren door zijn vader, die afgelopen lente overleed. “Mijn vader ging het leger in toen hij 19 was en vloog Avenger torpedo-bommenwerpers." “Zijn inzet was van enorm belang. Maar toen ik in het leger zat was het vrede, dus wat heb ik voor goeds gedaan?”

    Nadat hij meerdere jaren met het idee in zijn achterhoofd rondgelopen had, deed hij zijn Kiwanis club een voorstel en zocht hij naar een goed doel voor zijn rit. Kiwanis International’s wereldwijde campagne voor kinderen, het Eliminate-project, leek een perfect doel.

    “Ik doe dit om mensen eraan te herinneren dat je je eigen manier moet zoeken om een verschil te maken," verklaart hij. “Ik besloot om een motorrit te maken, maar wat jouw levensgeheim is, daar kom je achter door na te denken over wat je zou willen doen en hoe je dat kan bewerkstelligen.”

    Het idee realiseren was niet eenvoudig. De ambitie van de club om het record van 18.025 km (11.200 mijl) voor het rijden op een motor in één land te breken, vergde de steun van een comité van clubleden die de logistieke planning van de route op zich namen en contact zochten met clubs in de gekozen plaatsen. Alhoewel de specificaties in het Guinness Book of World Records dicteren dat Burlison de 48 aangrenzende staten niet mag verlaten, deelt hij zijn boodschap - en de mogelijkheid om mee te doen aan een loting voor een gesponsorde BMW C650GT Urban Mobility Vehicle - met Alaska en Hawaii via Skype.

    Tijdens de rit van 19.795 km (12.300 mijl) heeft Burlison (ook wel de Eliminator genoemd) motorclubs ontmoet, is hij verwelkomd in de huizen van zowel familie- als Kiwanisleden en is hij zelfs uitgenodigd voor televisie- en radioshows. Deze steun toont niet alleen het karakter van Kiwaniërs, maar stelt de La Canada A.M. club ook in staat de kosten van het project laag te houden en naar ze hopen een cheque van USD 25.000 aan het Eliminate-project te kunnen overhandigen.

    Een paar van Burlisons favoriete halteplaatsen waren Wichita, Kansas, waar 10 American Legion-rijders naar zijn hotel kwamen om hem te begeleiden naar de clubvergadering en Parkersburg, West Virginia, waar hij werd verwelkomd op een clubvergadering waar ook de pers, lokale functionarissen en leden van een andere Kiwanis-club in de buurt aanwezig waren.

    Wat betreft de gulheid waarmee hij verwelkomd is, legt hij uit: “Daarom noemden we dit de Kiwanis Unity Ride to Eliminate (Eenheidsrit ter uitbanning).”  — Courtney Meyer

    Lees meer over Burlisons reis op www.kure2013.com/blog (in het Engels).

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Steunt uw Kiwanis club het Eliminate-project? Vertel ons onderstaand hoe. 

  • Speelgoed als troost

    sep 24, 2013
    Boy receives a K-Pompinours from a firefighter

    Een moeder vertelt: “Mijn dochter kreeg een toeval; hulpverleners van de brandweer boden hulp.” Gelukkig was er na die ervaring troost in de vorm van een knuffelbeest, uitgereikt door de Kiwanis-clubs in het Franse département Yonne.

    Door die speelgoedbeer ontstond er een band tussen haar dochter en de brandweerman, legt de moeder uit. 

    Sinds december 2012 heeft L’opération des K-Pompinours al in meer dan 60 gevallen gezorgd dat kinderen die te maken hadden met ziekte, brand of een auto-ongeluk, gekalmeerd en getroost werden. De brandweerdepartementen in Yonne waren eerder door geldproblemen gedwongen te stoppen met dergelijke projecten.

    Maar twee Kiwanis-leden, de gepensioneerde brandweerman en oud-president van de Kiwanis-club van Sens, Gérard Bolle, en een oud-Kiwanislid uit Auxerre, Myriam Poivet, brachten het onderwerp: troost voor getraumatiseerde jonge kinderen, onder de aandacht bij hun club en stelden voor dit probleem gezamenlijk op te lossen.

    “We wilden een fabrikant vinden die tegen minimale kosten knuffelbeesten kon maken die voldeden aan de Europese richtlijnen voor speelgoed voor kinderen tussen 0 en 3 jaar,” leg Bolle uit. “We noemden ze K-Pompinours: ‘K’ van Kiwanis, ‘pompi’ van pompier (brandweerman) en ‘ours’ (beer) omdat het een speelgoedbeer was.”

    De knuffels worden geproduceerd door het Franse bedrijf Moulin Roty en in het groot ingekocht. Ze worden verpakt in plastic vanwege de hygiëne en op de verpakking wordt een Kiwanis-sticker geplakt. Sinds het begin van L’Opération des K-Pompinours in december 2012 heeft het project zich als een lopend vuurtje verspreid onder Kiwanis-clubs: twee andere clubs in het département Yonne hebben het ook geadopteerd.

    Door de knuffels te voorzien van andere belangrijke zaken, zoals nekbraces en medicijnen, laten de brandweerlieden zien hoe belangrijk ze zijn.

    “Hiermee kunnen we de allerjongste kinderen troost bieden bij een zekere mate van pijn, wat zeer gewaardeerd wordt door de eerstehulpverleners. Die laten geen gelegenheid voorbijgaan om te tonen hoe nuttig en doeltreffend deze educatieve knuffelbeesten zijn,” zegt Bolle trots. De knuffels zorgen dat gesprekken met de kinderen en de ziekenhuisopname makkelijker verlopen. En de ouders worden erdoor verrast; zozeer zelfs, dat ze soms vragen aan de brandweerlieden hoeveel ze moeten betalen voor de troostende knuffel en of ze hem weer moeten inleveren.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Werkt uw Kiwanis-club samen met hulpdiensten? Laat ons weten hoe in het vak hieronder.

  • Jurist stelt deskundigheid beschikbaar aan gemeenschap

    sep 24, 2013
    Bruce Bigelow advises a client

    Bruce Bigelow is al bijna 20 jaar lid van Kiwanis. Hij was werkzaam in het bestuursrecht en ging kort geleden met pensioen. Hij verleent nu als vrijwilliger juridische bijstand aan mensen met een laag inkomen en adviseert mede-Kiwanisleden iets dergelijks te doen.

    “Sinds ik in 1980 een eigen praktijk begon, vertegenwoordigde ik personen die een conflict hadden met de overheid over een vergunning om hun beroep uit te oefenen. Slechts in twee gevallen hadden ze een rechtsbijstandsverzekering; in de andere gevallen was het was één persoon tegen de staat. Vaak bouwden ze een betalingsachterstand op en betaalden ze in maandelijkse termijnen, soms jarenlang, tot het totale honorarium uiteindelijk afbetaald was. Vaak tekenden we beroep aan terwijl de rekening nog niet betaald was. Als een klant in zijn recht stond maar beperkte middelen had, kon ik hem gewoon niet in de steek laten.”

    Zes jaar geleden begon Bigelow te werken voor een organisatie genaamd Volunteer Legal Services of Central Texas (Vrijwillige juridische dienstverlening Midden-Texas). VLS is een in Austin gevestigd netwerk van juristen die op vrijwillige basis juridisch advies verlenen aan mensen die geen advocaat kunnen betalen. Deze in 1981 opgerichte non-profitorganisatie geeft gratis juridisch advies in civiele zaken en vertegenwoordigt personen of helpt hen bij het voeren van hun eigen verdediging in onomstreden zaken.

    “Daar hebben die mensen behoefte aan; ze moeten weten tot wie ze zich kunnen wenden, wat ze moeten doen en hoe ze een klacht kunnen indienen bij een instantie,” legt hij uit.

    De voorlichtingsbijeenkomsten worden bijgewoond door mensen met onvoldoende inkomen om een advocaat in de arm te nemen. Zij worden geadviseerd over het benaderen van overheidsinstanties of het gebruikmaken van diensten waarvan ze het bestaan niet kennen.

    Zo sprak hij op een van de bijeenkomsten een vrouw die door haar partner mishandeld werd. Ze had een auto van hem gekocht en kon dat ook bewijzen, maar had het voertuig nog steeds niet gekregen. Uit angst durfde ze hem er niet mee te confronteren. “Ik raadde haar aan naar het politiebureau te gaan en de sheriff te vragen om haar te begeleiden naar de auto,” zegt hij.

    “Het geeft voldoening als je iemand kunt helpen die is benadeeld maar geen advocaat kan betalen,” zegt Bigelow. “Als je goed luistert, krijg je ze wel zo ver dat ze actie gaan ondernemen. Anders staan ze met de rug tegen de muur.”

    Soms gaat het er simpelweg om mensen te helpen voor hun recht op te komen. Hij zag eens iemand wiens verzekeringsmaatschappij weigerde een claim te betalen. “Ik hielp bij het opstellen van een brief om de aandacht op de zaak te vestigen,” vertelt hij.

    Bigelow vindt dat ook andere gepensioneerde Kiwanis-leden de kennis die ze hebben opgedaan in hun werk en bij Kiwanis moeten aanwenden ten bate van de gemeenschap.

    “De mensen zouden versteld staan als ze horen hoeveel er omgaat in de non-profitwereld wat betreft gewerkte uren en zakelijke activiteiten,” zegt hij. “Pioniers beginnen non-profitorganisaties met een visie maar zonder geld, en vaak zonder ervaring in het opstarten van een bedrijf. Zo help ik af en toe een non-profitgroep van advocaten die adviseren bij het oprichten van een rechtspersoon en, belangrijker nog, het aanvragen van belastingvrijstelling. Kiwanis-leden met boekhoudervaring kunnen ook helpen bij het opstarten van non-profitorganisaties, evenals mensen die verstand hebben van het aanvragen van subsidie.”  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die hun vakkundigheid ter beschikking stellen in de vorm van vrijwilligerswerk? Laat het ons weten in het vak hieronder.

  • Fietsen brengen mobiliteit en hoop

    sep 24, 2013
    Jim Christnacht

    Toen Jim Christnacht, Kiwanis-lid uit Helena in de Amerikaanse staat Montana, in 1994 bij het politiebureau een groot aantal in beslag genomen fietsen zag staan, bracht hij de zaak aan het rollen.

    “Ik zag volwassenen en kinderen die geen fiets hadden,” zegt hij. “Ik informeerde bij het politiebureau of ik er een paar kon krijgen om op te knappen en te schenken aan mensen die ze nodig hadden, als experiment. En dat experiment heeft onze verwachtingen ver overtroffen!”

    Het project begon kort nadat hij in 1994 met pensioen ging na een loopbaan als ambtenaar bij de staat Montana. Hij stelde zichzelf het ambitieuze doel om 1000 fietsen te schenken, en nu, 19 jaar later, is dat doel bijna bereikt.

    “Toen ik begon, nam ik contact op met scholen en non-profitorganisaties voor kinderen, zoals Big Brothers Big Sisters en de YMCA in Helena,” zo legt hij uit. 

    “Na enige tijd benaderde ik ook non-profitorganisaties die werkten met kwetsbare volwassenen, en zo doe ik het nog steeds.”

    Zo komen de fietsen nu terecht bij de YWCA in Helena, het Shodair-kinderziekenhuis, het Leger des Heils (een internationale christelijke liefdadigheidsorganisatie die steun biedt aan armen en mensen die door een ramp getroffenen zijn) en bij West Mont (een non-profitorganisatie voor gehandicapte inwoners van Montana).

    Na al die jaren service is Christnacht alom bekend vanwege zijn handigheid op het gebied van fietsen maken. “Soms geven mensen mijn naam door aan anderen die een fiets nodig hebben,” vertelt hij.

    Hij leerde fietsen repareren uit pure noodzaak: “Toen ik in de staat Washington op de middelbare school zat, hadden m’n vrienden en ik geen auto. We moesten 8 km fietsen, bij regen of zonneschijn. En mijn vrouw en ik hebben vier zonen en een dochter; ik had mijn handen vol aan het onderhoud van hun fietsen.”

    Tegenwoordig lijkt het wel of het repareren van fietsen zijn nieuwe baan is. Maar de bedankbrieven die zijn Kiwanis-club en hijzelf ontvangen, zorgen dat hij gemotiveerd blijft. Zo kreeg hij bijvoorbeeld een kaart en een brief van het Friendship Center, een opvanghuis in Helena voor slachtoffers van huiselijk en seksueel geweld, met daarin berichtjes van gezinnen en personeelsleden.

    “Dank u, duizendmaal dank! Het is onvoorstelbaar hoeveel plezier je van een fiets kunt hebben. Dankzij u hebben we nu zo veel meer mogelijkheden,” staat er in één bericht. En in een ander: “De kinderen genieten zo van deze fietsen! Ze rijden er de hele dag op, behalve als ze eten en slapen!"

    Zelfs de gouverneur van de staat merkte het op. “Uw vriendelijkheid en uw hulp aan anderen is een inspiratie voor alle inwoners van Montana,” schreef oud-gouverneur Brian Schweitzer. “De kinderen die deze fietsen krijgen, zullen er veel vreugde aan beleven en er nog jarenlang gebruik van maken.”  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden met grote dromen en projecten? Vertel ons in het vak hieronder hoe uw club hen steunt.

blog comments powered by Disqus