Laatste nieuws

  • Saitama begint nieuwe danstraditie

    nov 18, 2013
    Japanese children dancing

    Eén dag lang konden voorbijgangers in het drukke centrum van de Japanse stad Saitama genieten van een onverwachte onderbreking van hun dagelijkse routine. Een groep kinderen verzorgde een openbaar optreden met een wervelende choreografie.

    Yosakoi Soran zijn dansfestivals waarbij traditionele Japanse dansbewegingen worden gecombineerd met moderne muziek. Meestal vinden ze plaats tijdens atletiekevenementen of op scholen. Maar de Kiwanis-club van Saitama besloot zijn wedstrijd in het openbaar ten tonele te brengen, zodat de verrichtingen van de kinderen door voorbijgangers konden worden gadegeslagen.

    “Het was de eerste keer dat we dit deden,” zegt Kiwanis-lid Nozomu Otokozawa. “Het was mooi om te zien hoe de kinderen hun best deden, met volwassenen als supporter. Vooral de kleintjes waren leuk om te zien.”

    Yosakoi Soran is een combinatie van muziek uit het westen van Japan (Yosakoi in Kochi) en uit het noorden (Soran in Hokkaido). Kenmerkend is het ritme van Naruko-kleppers.

    De deelnemers aan het Kiwanis-festival waren kinderen uit peuterklassen, de kinderopvang, van basisscholen en Yosakoi Soran-groepen. Er waren kinderen van allerlei leeftijden. Daarom werden er door Kiwanis geen prijzen toegekend, maar kreeg iedereen een beloning. Geen eerste of tweede prijzen, maar onderscheidingen in bepaalde categorieën, zoals levendigheid, hard werken, een opzwepende dansstijl, lenigheid, beweeglijkheid, imponeren en samenwerken. Verder zorgden sponsors voor prijzen in de vorm van versnaperingen, zaklantaarns, postpapier en handdoeken. — Jack Brockley

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Organiseert uw Kiwanis-club ook festivals? Vertel ons over uw ervaringen in het vak hieronder.

  • Kiwanis verzorgt virtuele uitstapjes voor jongeren

    nov 18, 2013
    A Flat Stanley looks out over Pittsburg
    De heilige Augustinus sprak de beroemde woorden: “De wereld is een boek, en zij die niet reizen, lezen slechts één bladzij van dat boek.” Met deze beroemde woorden in het achterhoofd  hielp een Kiwanis-club in de Amerikaanse staat Pennsylvania een leraar om aardrijkskundeles te geven op een nieuwe, creatieve manier.

     

    De Kiwanis-club van Sheraden in Pittsburgh (Pennsylvania) ontdekte bij toeval een simpele manier om kinderen blij te maken, dankzij de fantasie van de zoon van twee leden, Brandon Whitfield, leraar op een basisschool in Charlotte (Noord-Carolina).

     “Brandon wilde zijn leerlingen de wereld buiten Charlotte laten zien, maar omdat de meesten van hen het thuis niet breed hadden, vreesde hij dat de deelname niet 100 procent zou zijn,” legt oud-clubpresident Debbie Whitfield uit.

    De Kiwanis-club liet zich inspireren door het kinderboek Flat Stanley (“Platte Stanley”) uit 1964, over een jongen genaamd Stanley Lampchop die in zijn slaap wordt platgedrukt door het prikbord dat boven zijn bed hangt, en hielp Brandon om zijn leerlingen op een goedkope manier een andere stad te leren kennen. Doordat Stanley plat is, beleeft hij veel avonturen. Hij doet dat door zichzelf op te vouwen, in een envelop te kruipen en zichzelf per post naar vrienden te sturen.

    Het boek werd gebruikt bij de reken-, aardrijkskunde- en leeslessen. Maar toen begon het een eigen leven te leiden. Brandon, die vanuit Pennsylvania naar Noord-Carolina was verhuisd, kwam met een simpel scenario. “Ik miste mijn geboorteplaats en wilde mijn klas voorstellen aan mijn familie en vrienden,” zegt hij.

    Zijn leerlingen maakten tekeningen van zichzelf op karton, een “plat poppetje”, waarmee ze Pennsylvania konden verkennen. Voordat hun dubbelgangers aan hun reis begonnen, zochten de leerlingen Pittsburgh op de kaart op en vertelden ze hoe zij dachten dat de stad eruitzag. De kennismakingsbrieven met de platte poppetjes kwamen aan in Pittsburgh, en leden van de club in Sheraden lieten ze twee weken lang overal in de stad zien.

    De club omarmde het project. “Mijn platte Elijah ging met me mee naar mijn werk aan de universiteit van Pittsburgh, liet zijn gebit reinigen op de tandheelkundeopleiding, ging naar het kindermuseum, sleetje rijden op de helling met mijn kleinkinderen en maakte zelfs kennis met de burgemeester van Pittsburgh,” vertelt Debbie Whitfield. “Onze leden maakten plakboeken, schreven brieven en verzamelden kleine cadeautjes. Eén lid ging naar het pretpark Hershey en stuurde daarom rugzakjes met Hershey-chocolaatjes naar de ‘echte’ kinderen in Charlotte.” 

    “De leerlingen vonden het geweldig, en het was ook geweldig om te zien hoe blij ze waren als ze een brief kregen!” vertelt.

    Het was een zeer leerzame ervaring voor de scholieren, maar ook de Kiwanis-leden profiteerden ervan. “Het was een geweldig project, voor iedereen,” zegt Debbie Whitfield. “De kinderen leerden iets over de wereld buiten hun eigen woonplaats; wij kregen de kans om ons leven te zien door de ogen van een kind! Fantasie kent geen grenzen.”  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Organiseert uw club leerzame projecten voor schoolkinderen? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Oud-lid van Key Club haalt herinneringen op en stelt stem beschikbaar

    nov 18, 2013
    Kimberly Woods

    “Lid zijn van Key Club voelde als een soort cadeautje tussen mijn drukke schoolprogramma door. Ik hoop dat anderen die ervaring ook hebben en iets terug doen voor de gemeenschap door middel van Key Club.” 

    Kimberly Woods is actrice en voice-overartiest. Aan het begin van haar cv staat iets waar veel Kiwanis-leden waarschijnlijk wel vertrouwd mee zijn: het lidmaatschap van Key Club. Toen er onlangs een beroep werd gedaan op haar talenten, kwamen de herinneringen weer boven en besefte ze hoezeer die organisatie had bijgedragen tot de vorming van haar persoonlijkheid.

    Als jong meisje dat graag iets voor haar omgeving wilde doen, werd Kimberly lid van Key Club op de middelbare school van Newark in de Amerikaanse staat Delaware. “Ik was op zoek naar een manier om iets voor anderen te doen. Toen ik over Key Club hoorde, wilde ik wel lid worden,” zegt ze. “Op de middelbare school deed ik aan van alles mee, maar aan Key Club heb ik beslist de beste herinneringen.”

    De projecten met duidelijk zichtbare resultaten herinnert ze zich het best. “We pakten altijd cadeautjes in in een boekhandel, om geld in te zamelen voor het Amerikaanse kankerfonds,” vertelt Kimberly. “Het was maar iets heel simpels, cadeautjes inpakken met vrienden, maar de blijdschap die dat teweegbracht bij de mensen vond ik geweldig.”

    De projecten van de club voor het verbeteren van de leefomgeving hadden zichtbare resultaten, maar brachten haar ook op ideeën. “Dingen als afval opruimen in natuurcentra en bermen, of bomen planten. Dat laatste was cool, vooral omdat we ieder jaar bomen plantten op hetzelfde stuk grond. Je zag de bomen letterlijk per jaar groeien. Je zag echt wat je voor de samenleving had gedaan… Ik wist dat het belangrijk is om het regenwoud te redden en ook hoe belangrijk bomen zijn, maar door mee te doen aan dit soort projecten werd het allemaal tastbaar.”

    Ze illustreert het belang van vrijwilligerswerk met een citaat van Martin Luther King: “Iets wat direct invloed heeft op één persoon, heeft indirect invloed op iedereen. Ik kan pas zijn wat ik hoor te zijn als jij bent wat je hoort te zijn." 

    “Vrijwilligerswerk herinnert ons eraan dat we allemaal met elkaar verbonden zijn,” zo vat ze het samen.

    Kimberly Woods is nu een succesvol actrice en voice-overartiest. Ze deed mee aan de populaire Amerikaanse tv-show “iCarly” en de comedyserie “The Game”, speelde in verschillende films en in reclamespots voor Chrysler en Verizon. “Zelfs nu nog vraag ik me voortdurend af: wat kan ik doen om iets voor de wereld te betekenen? Ik denk dat die gedachte ook overgeslagen is naar mijn werk als actrice, want als ik aan een film of een creatief project werk, vraag ik me altijd af hoe ik door dat project iets goeds kan doen.”

    Het belang van vrijwilligerswerk en iets terugdoen voor de gemeenschap is ook in andere opzichten blijven hangen. “Eén keer per week lees ik voor aan eerste- en tweedeklassers op een basisschool om het lezen te stimuleren, via een organisatie genaamd BookPALS.”

    Eerder dit jaar was de cirkel weer rond, toen ze werd uitgekozen om het commentaar in te spreken in een promotiefilm voor Key Club International. “Daardoor kwamen alle herinneringen en mijn liefde voor Key Club weer boven. Ik stelde me voor dat ik praatte tegen mijn nichtje dat binnenkort naar de middelbare school gaat, dat ik haar vertelde hoe leuk het is bij Key Club.”

    “Problemen horen op het nieuws is één ding, maar het gevoel hebben dat je er iets aan doet is iets anders. En in groepsverband, als lid van Key Club, kun je nog meer doen. Ik hoop dat dit veel scholieren zal inspireren om lid te worden, want Key Club is niet alleen goed voor degenen die geholpen worden, maar ook voor de helpende scholieren zelf.”  — Courtney Meyer 
    Newark High School Key Club during Woods' senior year

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Bent u vroeger lid van Key Club geweest? Vertel ons over uw ervaringen in het vak hieronder.

  • Letterlijk ‘bouwen’ aan de gemeenschap

    nov 18, 2013
    Wetumka builds

    Voordat Kiwanis in 2005 het motto “Ten dienste van de kinderen van de wereld” aannam, omschreef Kiwanis International het doel van de organisatie simpelweg als “Wij bouwen.” Voor een club in Oklahoma gaat dat oude motto nog steeds op.

    “Samen met boosterclubs stellen wij menskracht en tijd beschikbaar voor het bouwen of verbouwen van zaken waar behoefte aan is,” legt clubsecretaris Susie Absher uit. “De meeste van onze projecten vinden plaats op school. We creëren een veilige omgeving voor kinderen die deelnemen aan sportprogramma’s en kinderen die toeschouwer zijn.”

    Sommige clubleden kunnen lassen, maar de meesten springen bij waar ze maar kunnen. De groep heeft een bord gemaakt met “Welkom in Wetumka” erop, een perstribune en een stand voor het softbalveld, een sponsorbord voor het American football-team en een kassahokje voor de softbal- en honkbalvelden, heel toepasselijk “Kiwanis-veld” genoemd. En dat is nog niet alles.

    “We hebben ook geholpen bij de aanleg en het onderhoud van ons stadspark, en we hebben een paviljoen gebouwd voor de barbecue bij het meer,” zegt Absher.

    “We doen het voor de gemeenschap,” aldus clublid Roy Osborn.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Bouwt uw Kiwanis-club wel eens iets? Vertel ons erover in het vak hieronder.

  • Kankeroverlevende brengt hoop

    okt 21, 2013
    Lum Ellis at Ochsner

    Foto by Stephen Legendre

    De diagnose kanker voelt vaak als een klap in het gezicht, het is verwarrend en frustrerend. Maar Columbus (“Lum”) Ellis, Kiwanis-lid uit Kenner North in de Amerikaanse staat Louisiana, ziet het als zijn missie om het woord “kanker” minder beladen te maken en patiënten troost en begrip te bieden.

    In februari 2009 kreeg Ellis een diagnose te horen waardoor hij totaal verpletterd werd. Hij had in de loop van de maand steeds ergere maagpijn gekregen en was bij de eerste hulp terechtgekomen. Onderzoek wees uit dat hij non-hodgkinlymfoom had, een vorm van kanker die begint in het lymfestelsel, een netwerk in het lichaam dat normaal gesproken ziekteverwekkers onschadelijk maakt.

    “Ik was zo onder de indruk van de manier waarop ik daar werd behandeld,” zegt Ellis over het Ochsner-ziekenhuis in New Orleans. “De verzorging was er zo liefdevol. Toen heb ik gezegd: ‘Als jullie me beter maken, word ik vrijwilliger.’”

    En hij hield zich aan zijn woord. Vier jaar geleden zette hij samen met een van de oncologieverpleegkundigen een voorlichtingsprogramma over chemotherapie op, om patiënten te leren wat ze kunnen verwachten als de ziekte is vastgesteld.

    “Sommige patiënten zijn zo bang en nerveus dat ze helemaal geen behandeling willen, laat staan dat ze er positief tegenover staan,” zegt hij.

    Ellis is sociaal psycholoog van beroep en weet dus hoe belangrijk sociale contacten zijn. Iedere dag maakt hij tijd vrij om te praten met patiënten bij wie zojuist de diagnose is gesteld. Ook maakt hij een praatje met bekende gezichten, om te vragen hoe ze zich voelen met betrekking tot hun medische situatie.

    “Ik zie mensen veranderen, door hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukking, als je ze in alle eerlijkheid kunt vertellen dat 68 procent van de mensen met de diagnose de ziekte overwint en aan iets anders doodgaat… Dat is een boude bewering, maar ik heb het vaak zien gebeuren.”

    Een andere strategie is het woord “kanker” vaak gebruiken: “Om de patiënten zover te krijgen dat ze het niet meer beschouwen als een eng woord. We proberen de dingen te zien vanuit de patiënt. Deze chemovoorlichting is de beste manier om een persoonlijke band met de patiënten op te bouwen. We leiden hen rond in het lab zodat ze er een indruk van krijgen, en we beantwoorden vragen als: doet het pijn, waarom valt mijn haar uit en waarom wordt mijn bloed onderzocht.” Ook vertelt hij over het belang van goede voeding en legt hij uit dat ze zieke familieleden beter kunnen mijden, omdat hun immuunsysteem is aangetast.

    “Lum heeft het talent om patiënten zich thuis te laten voelen terwijl ze niet op hun best zijn. Hij vindt het leuk om tijd met onze patiënten door te brengen, hen te steunen en te troosten tijdens hun behandeling,” zo zeggen zijn begeleiders.

    Door hun gesprekken met Ellis kijken de patiënten anders tegen hun prognose aan, maar hij vertelt over een onderzoek waaruit blijkt dat vrijwilligerswerk ook goed is voor de vrijwilligers zelf. Ellis is ervan overtuigd dat hij veel meer terugkrijgt tijdens zijn twee dagen per week op de afdeling oncologie, dan hij ooit aan een ander zou kunnen geven.

    “Ik hoop dat meer Kiwanis-leden gaan ontdekken dat vrijwilligerswerk, vooral later in hun leven als ze er tijd voor hebben én het zelf nodig hebben, veel leuker is dan al het werk waar ze ooit voor betaald werden!” aldus Ellis.  — Courtney Meyer

    Hebt u ook een Kiwanis-verhaal dat u ons wilt meedelen? Stuur het naar shareyourstory@kiwanis.org en we zullen het bekijken.

    Heeft uw Kiwanis-club leden die als vrijwilliger tijd steken in een organisatie alsof het hun werk was? Laat het ons weten in het vak hieronder.

blog comments powered by Disqus