Alex Dawson volgt een pad dat zijn overgrootvader 95 jaar geleden heeft aangelegd.
Door Tony Knoderer
In 1920 was Charlie Dawson een ‘ stichtend lid ’ van de Kiwanis Club van Fargo, North Dakota, VS. In 1931 werd hij voorzitter van de club — en hij bleef lid tot 1970, het jaar waarin hij overleed.
Als je denkt dat dit een indrukwekkend staaltje van doorzettingsvermogen en leiderschap is, bedenk dan eens het volgende: zijn achterkleinzoon, Alex, is 106 jaar later voorzitter van de club. Hij is zelfs de vierde generatie in de familie Dawson die voorzitter van de club is — in de voetsporen van zijn overgrootvader, zijn grootvader en zijn vader, Tom. (Zie hierboven een recente foto van Alex en Tom. Een jeugdfoto van Tom met zijn vader en grootvader staat aan het einde van dit bericht.)
Gezien deze geschiedenis zou je kunnen denken dat het presidentschap van de familie Dawson een erkende traditie binnen de club is. Maar Alex en Tom zeggen dat het leiderschap van elk van hen op natuurlijke wijze voortkwam uit persoonlijke toewijding — en niet uit een plan of verwachting.
“Het voorzitterschap was iets waar ik helemaal niet aan had gedacht,” zegt Alex. “Maar naarmate ik meer bij de club betrokken raakte, ben ik er steeds meer vrede mee gaan hebben — maar het is niet iets waar ik ooit actief naar op zoek ben geweest.”
Een veelvoorkomende weg naar leiderschap
Toen Alex in 2013 lid werd van de Fargo-club, was Tom al 27 jaar lid — en had hij in 1999-2000 als clubvoorzitter gefungeerd.
De weg naar een leidinggevende functie verliep voor zowel Tom als Alex op vergelijkbare wijze, en dat is een veelvoorkomend patroon voor Kiwanis-leden in de hele organisatie: naarmate de club lidmaatschap en vorderen en de band met Kiwanis hechter wordt, lijkt de stap naar een leidinggevende functie minder intimiderend.
“Ik kan eerlijk zeggen dat toen Alex in het [clubbestuur] voorzitters kwam,” zegt Tom, “er geen enkele veronderstelling was dat hij daar hoorde te zitten of dat dat de reden was waarom hij daar zat.”
Alex had zeker geen vooringenomenheid. Toen hij door medeleden werd benaderd voor leidinggevende functies, wist hij niet wat hij kon verwachten wat betreft zijn invloed op die functies — of hun invloed op hem.
“Ik bedoel, spreken in het openbaar was niet eens iets waar ik van genoot,” voegt hij eraan toe. “Dus toen ik me ging verdiepen in de voorzitters, stond het presidentschap niet eens op mijn radar.”
Voor alle vier de generaties van de familie Dawson is het leiderschapstraject altijd hetzelfde geweest. Charlie zette de toon: hij werd lid van de club en werd ruim tien jaar later voorzitter. Zijn zoon Bob (de vader van Tom en de grootvader van Alex) werd in 1973 tot voorzitter gekozen — nadat hij in 1950 lid van de club was geworden.
“Er is geen haast bij het benoemen van mensen in die functies,” zegt Alex. “De club heeft altijd veel aandacht besteed aan leiderschap, of het nu gaat om de clubvoorzitter of de ‘ voorzitter ’ van ons pannenkoekenfeest.”
Herinneringen met het hele gezin
Natuurlijk heeft het feit dat meerdere generaties lid zijn van de Kiwanis- lidmaatschap , geleid tot veel gezinsherinneringen aan de Kiwanis. Zo was dat pannenkoekenfeest – het jaarlijkse Kiwanis Club of Fargo Pancake Karnival – voor zowel Tom als Alex een jeugdige kennismaking met de organisatie.
“Mijn vroegste herinneringen aan de club zijn de bezoeken aan het Pancake Karnival,” zegt Tom. “Ik ging erheen toen ik 15 was — dus dat is nu bijna 60 jaar geleden. Ik kan me de locaties nog vrij goed herinneren, en gewoon de hele pannenkoekenervaring.”
Jaren later beleefde Alex soortgelijke ervaringen tijdens het evenement, dat toen in het plaatselijke gemeenschapscentrum plaatsvond.
“Ik herinner me dat de rijen echt lang waren, en dat je naar, nou ja, worst,” zegt hij grinnikend. “En op een gegeven moment in mijn tienerjaren begon ik mee te helpen bij die (evenementen) — of het nu was om even pannenkoekenbeslag te scheppen of gewoon hier en daar wat klusjes te doen.
“Ik kwam al op jonge leeftijd in aanraking met maatschappelijke of sociale dienstverleningsorganisaties.”
Familietraditie, stabiliteit binnen de club
Nu Alex aan zijn jaar als voorzitter begint, telt de Fargo-club een ' ledenbestand ' van ongeveer 80 leden en een gestage stroom van projecten en benefiets. (Het Pancake Karnival zelf blijft een kenmerkend project en heeft zelfs de zilveren prijs in groep II in de Kiwanis International Signature Project Contest van 2026.)
Vier generaties club lidmaatschap en en leiders vormen een trotse familieprestatie, maar de Dawsons blijven bescheiden over de plaats die dit inneemt in de geschiedenis. Het belang ervan, zegt Tom, ligt in wat het mensen vertelt over de toekomst van de club.
“Ik denk dat het belangrijk en indrukwekkend is voor nieuwe leden om te weten welke tradities er in de club bestaan — gewoon om te beseffen dat we niet pas tien jaar geleden zijn opgericht, maar dat we al 126 jaar bestaan,” voegt hij eraan toe. “Dus als ze lid worden van de club, sluiten ze zich niet zomaar aan bij een of andere nieuwerwetse serviceclub.”
Nog meer verhalen van gezinnen
Gezinnen binnen de Kiwanis-familie — dat komt vaker voor! Sterker nog, een eerdere blogpost bevat nog meer verhalen over clubs met meerdere leden uit dezelfde familie.
Tom Dawson (midden) met zijn vader, Bob, en zijn grootvader, Charlie (respectievelijk links en rechts).
