Voor de voorzitter van Kiwanis International voor 2026-27zijn dienstbaarheid enleiderschap zijn een levenslange reis. 

Door Tony Knoderer

Als leidster is Hope Markes altijd meteen volop aan de slag gegaan. Neem bijvoorbeeld haar kennismaking met Kiwanis. Toen ze in 1999 ‘ Kiwanier ’ werd, trad ze toe als ‘ voorzitter-elect ’ van een Kiwanis-club die net was opgericht.  

Markes is nog steeds lid van die club — de Hopewell Kiwanis Club in Hanover, Jamaica. En nu, 27 jaar later, begint ze aan haar ambtstermijn als voorzitter van Kiwanis International. Het is misschien wat overdreven om dit allemaal ‘het lot’ te noemen, maar één ding is zeker: Markes’ leiderschapskwaliteiten zijn haar hele leven al duidelijk geweest voor de mensen om haar heen. 

“Ik herinner me dat ik een rapport zag dat mijn moeder jarenlang had bewaard,” zegt ze. “Ik was twaalf toen de leraar erop schreef: ‘Hope is een geboren leider.’ Dus ik denk dat daar wel iets in zit — en ik probeer dat te versterken met de kansen die ik aangrijp en de keuzes die ik maak.” 

Toen de kans bij Kiwanis zich voordeed, werd die haar aangeboden door Milton Berry, met wie ze had samengewerkt — en die inzag dat zij de club kon helpen om meer bekendheid te verwerven in de gemeenschap.  

Of zoals Markes het lachend zegt: „Hij dacht dat ik wel een paar mensen bij elkaar kon helpen.“ 

Dat is een bescheiden manier om het te omschrijven, maar werving is altijd een serieuze zaak. En aangezien de Kiwanis Club van Hopewell pas de tweede in de geschiedenis van Hanover was, moest de organisatie zelf in de stad nog wat uitleg krijgen. Dat gold ook voor Markes. Gelukkig sprak het concept van dienstbaarheid en maatschappelijke betrokkenheid haar meteen aan. 

"En er waren kinderen bij betrokken," zegt ze. "Dat raakt me echt." 

Een fantastische jeugd
Voor Markes is het helpen van kinderen al sinds haar eigen jeugd een passie. De steun van haar familie tijdens haar jeugd heeft haar namelijk laten zien hoe belangrijk stabiliteit voor kinderen kan zijn. 

“Ik heb een fantastische jeugd gehad”, zegt ze. “Ik denk dat dat me heeft geholpen om de ontwikkeling van kinderen te begrijpen. (Markes en haar broers en zussen) werden gekoesterd en geliefd door onze ouders, maar ook door hun broers en zussen. Ze waren er allemaal van overtuigd dat kinderen op de eerste plaats moesten komen.” 

Naarmate Markes opgroeide tot volwassene, bleef dat voorbeeld een belangrijke rol in haar leven spelen. Ze heeft een achtergrond in het kleuteronderwijs, maar ook de aanmoedigingen thuis hebben een blijvende invloed op haar gehad.  

“Mijn moeder heeft me daar vaak toe aangemoedigd, omdat ze zag dat ik een voorliefde had voor het werken met jonge kinderen,” zegt Markes. “Ze zei tegen me: ‘Luister, ik denk dat dit is wat je wilt gaan doen.’” 

Via Kiwanis lidmaatschap heeft ze dat ook daadwerkelijk gedaan. Markes heeft van de toerisme- en horecasector haar beroep gemaakt — ze is eigenaar van Hope Markes Villas, een bedrijf dat resortpanden beheert — maar Kiwanis lidmaatschap heeft haar volop kansen geboden om haar leven te vullen met vrijwilligerswerk. 

“Er zijn zich zo vaak kansen voorgedaan om met jongeren en kinderen te werken, dat ik het helemaal niet jammer vind dat ik niet voor het onderwijs heb gekozen,” zegt ze. “Ik vond het leuk in de resortbranche en ik realiseerde me dat ik goed was in het aansturen van mensen. Ik ontmoette een aantal mensen die vakantiehuizen hadden en een goed begrip van onze cultuur nodig hadden. En ik ontdekte dat ik daar op de een of andere manier aanleg voor had.” 

Markes voegt er zelfs aan toe dat die gave ook van pas is gekomen als lid van Kiwanis. 

“Ik vind het zo leuk als iemand vraagt: ‘Waar ligt Jamaica?’”, zegt ze. “Dan pak ik graag een kaart erbij om het ze te laten zien. Ik vind het heel leuk om over onze cultuur te praten.” 

Zelfvertrouwen en toewijding
Als lid van een internationale organisatie heeft Markes gemerkt dat dit soort ' kameraadschap ' een stimulans is om ook buiten haar club leidinggevende functies te ambiëren.  

“Mensen van over de hele wereld ontmoeten, meer te weten komen over verschillende culturen — dat heeft me enorm gestimuleerd”, zegt ze. “Kiwanis heeft mijn leven verrijkt, en ik weet zeker dat het ook voor anderen van grote waarde is geweest. Dat heeft me geïnspireerd om verder te gaan op de weg die ik ben ingeslagen.” 

Een deel van die waarde is te danken aan mentoren en supporters, zoals Milton Berry, die haar had aangeworven, en Joe Williams, de luitenant- gouverneur van het district Oost-Canada en het Caribisch gebied op het moment dat ze lid werd van Kiwanis. Ze volgde hen zelfs op als luitenant- gouverneur en stelde zich uiteindelijk kandidaat voor de functie van gouverneur. Zoals gewoonlijk ging ze vooruit met een combinatie van zelfvertrouwen en toewijding.  

“Ik heb alles gelezen wat je moet doen, alle taken, en ik dacht: ja, ik denk dat ik dit wel kan,” zegt Markes. “Ik werd steeds aangemoedigd door mensen die vertrouwen hadden in mijn kunnen.” 

Die combinatie van steun en vastberadenheid is kenmerkend voor haar leiderschapsstijl, maar heeft haar ook geholpen zich klaar te voelen voor elke nieuwe kans die zich voordoet.  

Nadat ze tot ‘ gouverneur ’ was uitgeroepen, zegt ze: “Ik dacht nergens anders aan (wat leiderschapsfuncties betreft). Maar dan, een paar jaar later, kijk je terug op alles wat je hebt bereikt, en dat geeft je moed en inspiratie. Je hebt nog steeds je twijfels, je vraagt je nog steeds af of je wel het juiste doet — soms word je wat peinzend. Maar je zet door.” 

Dat doorzettingsvermogen is vanaf het begin een voordeel geweest voor Markes en haar mede-Kiwanians. Tijdens haar voorzitterschap in de beginjaren van de Hopewell-club schonk een plaatselijke gepensioneerde een stuk grond dat bestemd was om er een speeltuin van te maken. Het lag tussen twee vakantieoorden in, vertelt Markes, en zelfs met hun toestemming had de club financiële steun nodig om het project te voltooien.  

Een van de bronnen was het Kiwanis Children’s Fund — dat toen nog de Kiwanis International Foundation heette — dat de club uiteindelijk een subsidie toekende.  

(“Na drie pogingen,” zegt Markes lachend. “Maar het is ons gelukt.”) Uiteindelijk was de speeltuin een project van vier jaar. Markes zegt dat het de tijd en moeite waard was, zowel voor de kinderen die nu een plek hebben om te spelen als voor haar eigen geloof in de impact van Kiwanis.  

“We waren geen erg welvarende club,” zegt ze. “Het vergde veel doorzettingsvermogen en veel vragen stellen. Maar daarna dacht ik: dat is het, ik ben overtuigd.” 

Al doende leren
Voor Markes behoren de vruchten van geduld en hard werken tot de grote voordelen van lidmaatschap . Terugkijkend op haar ontwikkeling in verschillende leidinggevende functies, is ze er trots op dat elke verkiezing onderweg een spannende strijd was. Of je nu wint of verliest, zegt ze, het verdedigen van je standpunt tegenover medeleden maakt je sterker. 

“Ik heb geen ‘verliezersmentaliteit’,” voegt Markes eraan toe. “Als ik verlies, heb ik gewoon een verkiezing verloren. Ik verlies niet wie Hope is.” 

Dat zelfbewustzijn heeft als stevige basis gediend voor het opdoen van nieuwe kennis. Zo hebben haar leidinggevende functies haar bijvoorbeeld een beter inzicht gegeven in hoe belangrijk bepaalde initiatieven en programma’s zijn voor de toekomst van Kiwanis International. 

“Toen ik bij de organisatie kwam, had ik nog geen idee hoe belangrijk groei was,” zegt Markes. “Dat heb ik gaandeweg geleerd. Ons werk is wereldwijd ongeëvenaard, en als we niet groeien, zal onze nalatenschap gewoon in de vergetelheid raken. En voor mij zou dat een heel trieste dag zijn – als alles wat we in de wereld doen om een verschil te maken, zomaar ten onder gaat.”  

Daarom behoort groei tot haar doelstellingen als voorzitter, naast de ondersteuning van de Kiwanis Service Leadership Programs (SLP’s) en het Kinderfonds.  

Maar al die doelstellingen zijn samen het resultaat van de kennis die ze heeft opgedaan en haar verlangen om anderen te helpen. Dat was voor haar de aanleiding om zich in 2022 kandidaat te stellen voor de ‘ raad van bestuur van Kiwanis International ’ — en uiteindelijk voor het presidentschap. 

“Ik wist dat ik niet alles wist,” zegt Markes, “maar ik vond dat ik gekwalificeerd genoeg was om te luisteren en te leren. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat als ik niet echt wist wat er op dat (internationale) niveau gebeurde, het niet eerlijk was om te klagen. Ik ben iemand die graag oplossingen zoekt. Vertel het me één keer en ik zal proberen het op te lossen.” 

Geschiedenis en karakter
Markes mag dan wel gericht zijn op oplossingen en vooruitgang, maar ze is zich bewust van de trots die haar verkiezing bij anderen heeft gewekt. Ze is de eerste vrouw van kleur en de eerste Caribische onderdaan die voorzitter van Kiwanis International is geworden — en de opwinding van haar mede-Jamaicanen is bijzonder ontroerend geweest.  

Markes is bijvoorbeeld vrederechter in Jamaica, en ze was „overweldigd” door een brief van Lennox Wayne Anderson-Jackson, de custos rotulorum (hoofdvrederechter) in de parochie Hanover. 

“Uw benoeming in deze prestigieuze internationale leidinggevende functie is niet alleen een eer voor de Kiwanis-familie,” schreef Anderson-Jackson, “maar ook een bron van enorme trots voor Jamaica en de parish Hanover. Uw verkiezing tot dit voortreffelijk / gerespecteerd -ambt weerspiegelt het vertrouwen dat de leden hebben gesteld in uw visie, integriteit en uitzonderlijke vermogen om positieve verandering teweeg te brengen in gemeenschappen.” 

Voor Markes viel vooral de nadruk op karakterkwesties op — en niet alleen voor haarzelf. Ze beschouwt dit als een belangrijke reden waarom mensen lid worden van Kiwanis. 

“Ik ben tot het besef gekomen dat een van de belangrijkste redenen waarom mensen zich tot ons aangetrokken voelen, is dat wij ons inzetten voor de kinderen van de wereld,” zegt Markes. “Als ze vragen wat we doen en je vertelt het ze, zijn ze daar heel snel van overtuigd.” 

Als voorzitter van Kiwanis International ziet Markes het belang van vrijwilligerswerk op clubniveau duidelijker dan ooit. Waar ter wereld een club zich ook bevindt, het potentieel om levens te veranderen — zowel voor kinderen als voor degenen die zich voor hen inzetten — is een verbindende waarheid. 

“We vallen allemaal onder één paraplu”, zegt ze. “Uit welke regio we ook komen, we vallen allemaal onder de Kiwanis-paraplu.” 

Een aanbevelingsbrief leidt tot een leven lang dienstbaarheid — en een levenslange vriendschap.

Door Dan L. Connolly, voormalig districts gouverneur van het Kiwanis-district Californië-Nevada-Hawaï 

Bijna 50 jaar geleden nam een docent de tijd om te geloven in een leerling die op zoek was naar zijn plek in het leven. Ik was die leerling — en die eenvoudige daad van die docent heeft de koers van mijn leven veranderd. 

Ik ontmoette Robert “Bob” Jolley voor het eerst in de zomer van 1976. Voordat ik aan mijn eerste jaar begon op de Andrew P. Hill High School in San Jose, Californië, VS, was Jolley daar adjunct-directeur voor leerlingenzaken. (Op de foto hierboven staan we in 2000, tijdens de reünie ter gelegenheid van het 20-jarig jubileum van mijn afstudeerklas.) Destijds had ik me niet kunnen voorstellen dat hij mijn mentor, levenslange vriend, collega- Kiwanier us en uiteindelijk de getuige op mijn bruiloft zou worden. 

Als ik terugkijk, besef ik dat die kans begon met iets heel eenvoudigs: een docent die in een leerling geloofde en de tijd nam om een aanbevelingsbrief te schrijven. 

Het begin van mijn dienst
Tijdens mijn jaren op de Andrew Hill High School raakte ik betrokken bij de Key Club, de leerlingenraad, de adviescommissie van de hoofdinspecteur, de Civil Air Patrol en talrijke andere leerlingactiviteiten. Het kantoor van Jolley voelde vaak aan als een tweede klaslokaal. Via bijeenkomsten, vergaderingen, sportwedstrijden, leiderschapsconferenties, introductieprogramma’s en talloze andere activiteiten leerde hij ons leiderschap, verantwoordelijkheid, teamwork, dienstbaarheid en verantwoording op manieren die geen enkel leerboek kon evenaren. 

In mijn eerste jaar deed ik mee aan een nationale wedstrijd waarin jongeren werden bekroond voor leiderschap, maatschappelijke inzet, betrokkenheid bij de school en karakter. Adjunct-directeur Jolley was zo vriendelijk om een van mijn aanbevelingsbrieven te schrijven, en ik werd uitgeroepen tot winnaar van de ‘Young Columbus Contest’ van het tijdschrift Parade.  

Als onderdeel van het programma nam ik deel aan ‘The Iberian Experience’, een educatieve en culturele reis door Spanje en Portugal. Het was mijn eerste reis buiten de Verenigde Staten. Voor een jonge man uit East Side in San Jose was het een levensveranderende ervaring. De reis heeft mijn horizon verbreed, mij kennis laten maken met een grotere wereld en mij mogelijkheden laten zien die ik me nooit had kunnen voorstellen.  

Een gemeenschap in stand houden
Tegen het einde van mijn tweede studiejaar vertelden mijn ouders me dat ze naar Sonora, Californië zouden verhuizen. 

Het nieuws was verpletterend. 

Toen ik opgroeide, had mijn gezin niet veel geld en verhuisden we vaak. Ik bleef nooit lang genoeg op één plek om me er echt thuis te voelen. Maar Andrew Hill High School was anders. Het werd de eerste plek waar ik wortels schoot, oprechte vriendschappen opbouwde, mogelijkheden ontdekte om leiding te geven en me onderdeel voelde van iets dat groter was dan ikzelf. 

Jolley begreep het. Door gesprekken met mijn ouders, mijn tante in San Jose en leidinggevenden van het schooldistrict zorgde hij ervoor dat ik in San Jose kon blijven en mijn opleiding op Andrew Hill kon afronden. Ik werkte, betaalde huur, woonde bij familie en bleef daar. 

Jolley hielp niet alleen een leerling om op school te blijven. Hij hielp een jongeman om verbonden te blijven met de eerste gemeenschap waar hij echt het gevoel had erbij te horen. 

Omdat ik bleef, bleef ik actief in de studentenraad en kreeg ik uiteindelijk de eer om in mijn laatste studiejaar voorzitter van de studentenraad te zijn. Net zo belangrijk was dat Jolley me bleef begeleiden en aanmoedigen — en me af en toe eraan herinnerde dat leiderschap en een goed beoordelingsvermogen niet altijd hetzelfde zijn. 

Inspiratie voor het leven
Jolley’s invloed hield niet op bij het afstuderen. Toen ik later aan de Universiteit van Idaho in de VS studeerde, bleef ik actief bij de Civil Air Patrol en raakte ik betrokken bij Circle K International (CKI). Uiteindelijk had ik het voorrecht om voorzitter te zijn van de CKI-club aan de Universiteit van Idaho. 

Als ik er nu op terugkijk, zie ik een duidelijk pad voor me. 

De leiderschapskansen die Bob op de middelbare school stimuleerde, leidden tot de Key Club, waarna hij op de universiteit bij CKI terechtkwam. Deze ervaringen vonden hun voortzetting in zijn dienst bij de Civil Air Patrol en groeiden uiteindelijk uit tot tientallen jaren van betrokkenheid bij Kiwanis en leiderschap in de gemeenschap. Elke ervaring bouwde voort op de vorige.  

De rode draad was niet een bepaalde titel of functie; de rode draad was dienstbaarheid. 

Jolley stelde dat leiderschap niet werd afgemeten aan erkenning of de functie die iemand bekleedde. Leiderschap werd afgemeten aan de bereidheid om anderen te helpen, kansen te creëren en in mensen te investeren. 

Onze band bleef ook na de middelbare school bestaan. Jolley werd een mentor, adviseur, vriend en collega- Kiwanier — en uiteindelijk de getuige op mijn bruiloft. Tegen de tijd dat Jolley naast me stond op mijn bruiloft, was hij veel meer geworden dan alleen een mentor. Hij was een deel van mijn familie geworden. 

Jaren later, na zijn overlijden, had ik het voorrecht om zijn herdenkingsdienst te leiden. 

De nalatenschap van een ‘ Kiwanier’
Jolley’s eigen inzet voor Kiwanis was buitengewoon. Hij klom op binnen de organisatie tot vicevoorzitter van Kiwanis International (1998-1999) en heeft door zijn leiderschap, mentorschap en voorbeeldgedrag talloze levens beïnvloed. 

In veel opzichten heb ik een groot deel van mijn leven het pad gevolgd dat hij heeft helpen verlichten. 

Onlangs had ik de eer om te worden geselecteerd voor toetreding en opgenomen te worden in de Thomas P. Ryan Hall of Fame van het East Side Union High School District. Deze erkenning zette me aan tot nadenken, niet alleen over de kansen die ik had gekregen, maar ook over de mensen die die kansen mogelijk hadden gemaakt. De belangrijkste onder hen was Robert Jolley. 

De ware waarde van ons leven ligt niet in titels, onderscheidingen of prestaties. Die ligt in de levens die we raken, de gemeenschappen die we dienen en de kansen die we voor anderen creëren.  

Onderwijzers en mentoren zaaien vaak zaadjes waarvan ze de bloemen misschien nooit zullen zien bloeien. Jolley plantte die zaadjes door middel van aanmoediging, vertrouwen, verantwoordelijkheid, vriendschap en dienstbaarheid. Die zaadjes groeiden uit tot een leven lang leiderschap, vrijwilligerswerk, maatschappelijke betrokkenheid en een toewijding om anderen te helpen. Van de Key Club op de Andrew P. Hill High School tot de Civil Air Patrol, tot zijn functie als voorzitter van de CKI Club aan de Universiteit van Idaho, en uiteindelijk door decennia van dienstbaarheid bij Kiwanis: de lessen die hij mij bijbracht, bleven mijn pad bepalen. 

Waar het leven ons ook brengt, een deel van ons blijft die jonge persoon die zijn plek in de wereld probeert te vinden. Ik heb die plek gevonden omdat Robert ‘Bob’ Jolley in mij geloofde. Bijna 50 jaar later ben ik hem nog steeds enorm dankbaar.