Voor de voorzitter van Kiwanis International voor 2026-27zijn dienstbaarheid enleiderschap zijn een levenslange reis.
Door Tony Knoderer
Als leidster is Hope Markes altijd meteen volop aan de slag gegaan. Neem bijvoorbeeld haar kennismaking met Kiwanis. Toen ze in 1999 ‘ Kiwanier ’ werd, trad ze toe als ‘ voorzitter-elect ’ van een Kiwanis-club die net was opgericht.
Markes is nog steeds lid van die club — de Hopewell Kiwanis Club in Hanover, Jamaica. En nu, 27 jaar later, begint ze aan haar ambtstermijn als voorzitter van Kiwanis International. Het is misschien wat overdreven om dit allemaal ‘het lot’ te noemen, maar één ding is zeker: Markes’ leiderschapskwaliteiten zijn haar hele leven al duidelijk geweest voor de mensen om haar heen.
“Ik herinner me dat ik een rapport zag dat mijn moeder jarenlang had bewaard,” zegt ze. “Ik was twaalf toen de leraar erop schreef: ‘Hope is een geboren leider.’ Dus ik denk dat daar wel iets in zit — en ik probeer dat te versterken met de kansen die ik aangrijp en de keuzes die ik maak.”
Toen de kans bij Kiwanis zich voordeed, werd die haar aangeboden door Milton Berry, met wie ze had samengewerkt — en die inzag dat zij de club kon helpen om meer bekendheid te verwerven in de gemeenschap.
Of zoals Markes het lachend zegt: „Hij dacht dat ik wel een paar mensen bij elkaar kon helpen.“
Dat is een bescheiden manier om het te omschrijven, maar werving is altijd een serieuze zaak. En aangezien de Kiwanis Club van Hopewell pas de tweede in de geschiedenis van Hanover was, moest de organisatie zelf in de stad nog wat uitleg krijgen. Dat gold ook voor Markes. Gelukkig sprak het concept van dienstbaarheid en maatschappelijke betrokkenheid haar meteen aan.
"En er waren kinderen bij betrokken," zegt ze. "Dat raakt me echt."
Een fantastische jeugd
Voor Markes is het helpen van kinderen al sinds haar eigen jeugd een passie. De steun van haar familie tijdens haar jeugd heeft haar namelijk laten zien hoe belangrijk stabiliteit voor kinderen kan zijn.
“Ik heb een fantastische jeugd gehad”, zegt ze. “Ik denk dat dat me heeft geholpen om de ontwikkeling van kinderen te begrijpen. (Markes en haar broers en zussen) werden gekoesterd en geliefd door onze ouders, maar ook door hun broers en zussen. Ze waren er allemaal van overtuigd dat kinderen op de eerste plaats moesten komen.”
Naarmate Markes opgroeide tot volwassene, bleef dat voorbeeld een belangrijke rol in haar leven spelen. Ze heeft een achtergrond in het kleuteronderwijs, maar ook de aanmoedigingen thuis hebben een blijvende invloed op haar gehad.
“Mijn moeder heeft me daar vaak toe aangemoedigd, omdat ze zag dat ik een voorliefde had voor het werken met jonge kinderen,” zegt Markes. “Ze zei tegen me: ‘Luister, ik denk dat dit is wat je wilt gaan doen.’”
Via Kiwanis lidmaatschap heeft ze dat ook daadwerkelijk gedaan. Markes heeft van de toerisme- en horecasector haar beroep gemaakt — ze is eigenaar van Hope Markes Villas, een bedrijf dat resortpanden beheert — maar Kiwanis lidmaatschap heeft haar volop kansen geboden om haar leven te vullen met vrijwilligerswerk.
“Er zijn zich zo vaak kansen voorgedaan om met jongeren en kinderen te werken, dat ik het helemaal niet jammer vind dat ik niet voor het onderwijs heb gekozen,” zegt ze. “Ik vond het leuk in de resortbranche en ik realiseerde me dat ik goed was in het aansturen van mensen. Ik ontmoette een aantal mensen die vakantiehuizen hadden en een goed begrip van onze cultuur nodig hadden. En ik ontdekte dat ik daar op de een of andere manier aanleg voor had.”
Markes voegt er zelfs aan toe dat die gave ook van pas is gekomen als lid van Kiwanis.
“Ik vind het zo leuk als iemand vraagt: ‘Waar ligt Jamaica?’”, zegt ze. “Dan pak ik graag een kaart erbij om het ze te laten zien. Ik vind het heel leuk om over onze cultuur te praten.”
Zelfvertrouwen en toewijding
Als lid van een internationale organisatie heeft Markes gemerkt dat dit soort ' kameraadschap ' een stimulans is om ook buiten haar club leidinggevende functies te ambiëren.
“Mensen van over de hele wereld ontmoeten, meer te weten komen over verschillende culturen — dat heeft me enorm gestimuleerd”, zegt ze. “Kiwanis heeft mijn leven verrijkt, en ik weet zeker dat het ook voor anderen van grote waarde is geweest. Dat heeft me geïnspireerd om verder te gaan op de weg die ik ben ingeslagen.”
Een deel van die waarde is te danken aan mentoren en supporters, zoals Milton Berry, die haar had aangeworven, en Joe Williams, de luitenant- gouverneur van het district Oost-Canada en het Caribisch gebied op het moment dat ze lid werd van Kiwanis. Ze volgde hen zelfs op als luitenant- gouverneur en stelde zich uiteindelijk kandidaat voor de functie van gouverneur. Zoals gewoonlijk ging ze vooruit met een combinatie van zelfvertrouwen en toewijding.
“Ik heb alles gelezen wat je moet doen, alle taken, en ik dacht: ja, ik denk dat ik dit wel kan,” zegt Markes. “Ik werd steeds aangemoedigd door mensen die vertrouwen hadden in mijn kunnen.”
Die combinatie van steun en vastberadenheid is kenmerkend voor haar leiderschapsstijl, maar heeft haar ook geholpen zich klaar te voelen voor elke nieuwe kans die zich voordoet.
Nadat ze tot ‘ gouverneur ’ was uitgeroepen, zegt ze: “Ik dacht nergens anders aan (wat leiderschapsfuncties betreft). Maar dan, een paar jaar later, kijk je terug op alles wat je hebt bereikt, en dat geeft je moed en inspiratie. Je hebt nog steeds je twijfels, je vraagt je nog steeds af of je wel het juiste doet — soms word je wat peinzend. Maar je zet door.”
Dat doorzettingsvermogen is vanaf het begin een voordeel geweest voor Markes en haar mede-Kiwanians. Tijdens haar voorzitterschap in de beginjaren van de Hopewell-club schonk een plaatselijke gepensioneerde een stuk grond dat bestemd was om er een speeltuin van te maken. Het lag tussen twee vakantieoorden in, vertelt Markes, en zelfs met hun toestemming had de club financiële steun nodig om het project te voltooien.
Een van de bronnen was het Kiwanis Children’s Fund — dat toen nog de Kiwanis International Foundation heette — dat de club uiteindelijk een subsidie toekende.
(“Na drie pogingen,” zegt Markes lachend. “Maar het is ons gelukt.”) Uiteindelijk was de speeltuin een project van vier jaar. Markes zegt dat het de tijd en moeite waard was, zowel voor de kinderen die nu een plek hebben om te spelen als voor haar eigen geloof in de impact van Kiwanis.
“We waren geen erg welvarende club,” zegt ze. “Het vergde veel doorzettingsvermogen en veel vragen stellen. Maar daarna dacht ik: dat is het, ik ben overtuigd.”
Al doende leren
Voor Markes behoren de vruchten van geduld en hard werken tot de grote voordelen van lidmaatschap . Terugkijkend op haar ontwikkeling in verschillende leidinggevende functies, is ze er trots op dat elke verkiezing onderweg een spannende strijd was. Of je nu wint of verliest, zegt ze, het verdedigen van je standpunt tegenover medeleden maakt je sterker.
“Ik heb geen ‘verliezersmentaliteit’,” voegt Markes eraan toe. “Als ik verlies, heb ik gewoon een verkiezing verloren. Ik verlies niet wie Hope is.”
Dat zelfbewustzijn heeft als stevige basis gediend voor het opdoen van nieuwe kennis. Zo hebben haar leidinggevende functies haar bijvoorbeeld een beter inzicht gegeven in hoe belangrijk bepaalde initiatieven en programma’s zijn voor de toekomst van Kiwanis International.
“Toen ik bij de organisatie kwam, had ik nog geen idee hoe belangrijk groei was,” zegt Markes. “Dat heb ik gaandeweg geleerd. Ons werk is wereldwijd ongeëvenaard, en als we niet groeien, zal onze nalatenschap gewoon in de vergetelheid raken. En voor mij zou dat een heel trieste dag zijn – als alles wat we in de wereld doen om een verschil te maken, zomaar ten onder gaat.”
Daarom behoort groei tot haar doelstellingen als voorzitter, naast de ondersteuning van de Kiwanis Service Leadership Programs (SLP’s) en het Kinderfonds.
Maar al die doelstellingen zijn samen het resultaat van de kennis die ze heeft opgedaan en haar verlangen om anderen te helpen. Dat was voor haar de aanleiding om zich in 2022 kandidaat te stellen voor de ‘ raad van bestuur van Kiwanis International ’ — en uiteindelijk voor het presidentschap.
“Ik wist dat ik niet alles wist,” zegt Markes, “maar ik vond dat ik gekwalificeerd genoeg was om te luisteren en te leren. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat als ik niet echt wist wat er op dat (internationale) niveau gebeurde, het niet eerlijk was om te klagen. Ik ben iemand die graag oplossingen zoekt. Vertel het me één keer en ik zal proberen het op te lossen.”
Geschiedenis en karakter
Markes mag dan wel gericht zijn op oplossingen en vooruitgang, maar ze is zich bewust van de trots die haar verkiezing bij anderen heeft gewekt. Ze is de eerste vrouw van kleur en de eerste Caribische onderdaan die voorzitter van Kiwanis International is geworden — en de opwinding van haar mede-Jamaicanen is bijzonder ontroerend geweest.
Markes is bijvoorbeeld vrederechter in Jamaica, en ze was „overweldigd” door een brief van Lennox Wayne Anderson-Jackson, de custos rotulorum (hoofdvrederechter) in de parochie Hanover.
“Uw benoeming in deze prestigieuze internationale leidinggevende functie is niet alleen een eer voor de Kiwanis-familie,” schreef Anderson-Jackson, “maar ook een bron van enorme trots voor Jamaica en de parish Hanover. Uw verkiezing tot dit voortreffelijk / gerespecteerd -ambt weerspiegelt het vertrouwen dat de leden hebben gesteld in uw visie, integriteit en uitzonderlijke vermogen om positieve verandering teweeg te brengen in gemeenschappen.”
Voor Markes viel vooral de nadruk op karakterkwesties op — en niet alleen voor haarzelf. Ze beschouwt dit als een belangrijke reden waarom mensen lid worden van Kiwanis.
“Ik ben tot het besef gekomen dat een van de belangrijkste redenen waarom mensen zich tot ons aangetrokken voelen, is dat wij ons inzetten voor de kinderen van de wereld,” zegt Markes. “Als ze vragen wat we doen en je vertelt het ze, zijn ze daar heel snel van overtuigd.”
Als voorzitter van Kiwanis International ziet Markes het belang van vrijwilligerswerk op clubniveau duidelijker dan ooit. Waar ter wereld een club zich ook bevindt, het potentieel om levens te veranderen — zowel voor kinderen als voor degenen die zich voor hen inzetten — is een verbindende waarheid.
“We vallen allemaal onder één paraplu”, zegt ze. “Uit welke regio we ook komen, we vallen allemaal onder de Kiwanis-paraplu.”