Een aanbevelingsbrief leidt tot een leven lang dienstbaarheid — en een levenslange vriendschap.

Door Dan L. Connolly, voormalig districts gouverneur van het Kiwanis-district Californië-Nevada-Hawaï 

Bijna 50 jaar geleden nam een docent de tijd om te geloven in een leerling die op zoek was naar zijn plek in het leven. Ik was die leerling — en die eenvoudige daad van die docent heeft de koers van mijn leven veranderd. 

Ik ontmoette Robert “Bob” Jolley voor het eerst in de zomer van 1976. Voordat ik aan mijn eerste jaar begon op de Andrew P. Hill High School in San Jose, Californië, VS, was Jolley daar adjunct-directeur voor leerlingenzaken. (Op de foto hierboven staan we in 2000, tijdens de reünie ter gelegenheid van het 20-jarig jubileum van mijn afstudeerklas.) Destijds had ik me niet kunnen voorstellen dat hij mijn mentor, levenslange vriend, collega- Kiwanier us en uiteindelijk de getuige op mijn bruiloft zou worden. 

Als ik terugkijk, besef ik dat die kans begon met iets heel eenvoudigs: een docent die in een leerling geloofde en de tijd nam om een aanbevelingsbrief te schrijven. 

Het begin van mijn dienst
Tijdens mijn jaren op de Andrew Hill High School raakte ik betrokken bij de Key Club, de leerlingenraad, de adviescommissie van de hoofdinspecteur, de Civil Air Patrol en talrijke andere leerlingactiviteiten. Het kantoor van Jolley voelde vaak aan als een tweede klaslokaal. Via bijeenkomsten, vergaderingen, sportwedstrijden, leiderschapsconferenties, introductieprogramma’s en talloze andere activiteiten leerde hij ons leiderschap, verantwoordelijkheid, teamwork, dienstbaarheid en verantwoording op manieren die geen enkel leerboek kon evenaren. 

In mijn eerste jaar deed ik mee aan een nationale wedstrijd waarin jongeren werden bekroond voor leiderschap, maatschappelijke inzet, betrokkenheid bij de school en karakter. Adjunct-directeur Jolley was zo vriendelijk om een van mijn aanbevelingsbrieven te schrijven, en ik werd uitgeroepen tot winnaar van de ‘Young Columbus Contest’ van het tijdschrift Parade.  

Als onderdeel van het programma nam ik deel aan ‘The Iberian Experience’, een educatieve en culturele reis door Spanje en Portugal. Het was mijn eerste reis buiten de Verenigde Staten. Voor een jonge man uit East Side in San Jose was het een levensveranderende ervaring. De reis heeft mijn horizon verbreed, mij kennis laten maken met een grotere wereld en mij mogelijkheden laten zien die ik me nooit had kunnen voorstellen.  

Een gemeenschap in stand houden
Tegen het einde van mijn tweede studiejaar vertelden mijn ouders me dat ze naar Sonora, Californië zouden verhuizen. 

Het nieuws was verpletterend. 

Toen ik opgroeide, had mijn gezin niet veel geld en verhuisden we vaak. Ik bleef nooit lang genoeg op één plek om me er echt thuis te voelen. Maar Andrew Hill High School was anders. Het werd de eerste plek waar ik wortels schoot, oprechte vriendschappen opbouwde, mogelijkheden ontdekte om leiding te geven en me onderdeel voelde van iets dat groter was dan ikzelf. 

Jolley begreep het. Door gesprekken met mijn ouders, mijn tante in San Jose en leidinggevenden van het schooldistrict zorgde hij ervoor dat ik in San Jose kon blijven en mijn opleiding op Andrew Hill kon afronden. Ik werkte, betaalde huur, woonde bij familie en bleef daar. 

Jolley hielp niet alleen een leerling om op school te blijven. Hij hielp een jongeman om verbonden te blijven met de eerste gemeenschap waar hij echt het gevoel had erbij te horen. 

Omdat ik bleef, bleef ik actief in de studentenraad en kreeg ik uiteindelijk de eer om in mijn laatste studiejaar voorzitter van de studentenraad te zijn. Net zo belangrijk was dat Jolley me bleef begeleiden en aanmoedigen — en me af en toe eraan herinnerde dat leiderschap en een goed beoordelingsvermogen niet altijd hetzelfde zijn. 

Inspiratie voor het leven
Jolley’s invloed hield niet op bij het afstuderen. Toen ik later aan de Universiteit van Idaho in de VS studeerde, bleef ik actief bij de Civil Air Patrol en raakte ik betrokken bij Circle K International (CKI). Uiteindelijk had ik het voorrecht om voorzitter te zijn van de CKI-club aan de Universiteit van Idaho. 

Als ik er nu op terugkijk, zie ik een duidelijk pad voor me. 

De leiderschapskansen die Bob op de middelbare school stimuleerde, leidden tot de Key Club, waarna hij op de universiteit bij CKI terechtkwam. Deze ervaringen vonden hun voortzetting in zijn dienst bij de Civil Air Patrol en groeiden uiteindelijk uit tot tientallen jaren van betrokkenheid bij Kiwanis en leiderschap in de gemeenschap. Elke ervaring bouwde voort op de vorige.  

De rode draad was niet een bepaalde titel of functie; de rode draad was dienstbaarheid. 

Jolley stelde dat leiderschap niet werd afgemeten aan erkenning of de functie die iemand bekleedde. Leiderschap werd afgemeten aan de bereidheid om anderen te helpen, kansen te creëren en in mensen te investeren. 

Onze band bleef ook na de middelbare school bestaan. Jolley werd een mentor, adviseur, vriend en collega- Kiwanier — en uiteindelijk de getuige op mijn bruiloft. Tegen de tijd dat Jolley naast me stond op mijn bruiloft, was hij veel meer geworden dan alleen een mentor. Hij was een deel van mijn familie geworden. 

Jaren later, na zijn overlijden, had ik het voorrecht om zijn herdenkingsdienst te leiden. 

De nalatenschap van een ‘ Kiwanier’
Jolley’s eigen inzet voor Kiwanis was buitengewoon. Hij klom op binnen de organisatie tot vicevoorzitter van Kiwanis International (1998-1999) en heeft door zijn leiderschap, mentorschap en voorbeeldgedrag talloze levens beïnvloed. 

In veel opzichten heb ik een groot deel van mijn leven het pad gevolgd dat hij heeft helpen verlichten. 

Onlangs had ik de eer om te worden geselecteerd voor toetreding en opgenomen te worden in de Thomas P. Ryan Hall of Fame van het East Side Union High School District. Deze erkenning zette me aan tot nadenken, niet alleen over de kansen die ik had gekregen, maar ook over de mensen die die kansen mogelijk hadden gemaakt. De belangrijkste onder hen was Robert Jolley. 

De ware waarde van ons leven ligt niet in titels, onderscheidingen of prestaties. Die ligt in de levens die we raken, de gemeenschappen die we dienen en de kansen die we voor anderen creëren.  

Onderwijzers en mentoren zaaien vaak zaadjes waarvan ze de bloemen misschien nooit zullen zien bloeien. Jolley plantte die zaadjes door middel van aanmoediging, vertrouwen, verantwoordelijkheid, vriendschap en dienstbaarheid. Die zaadjes groeiden uit tot een leven lang leiderschap, vrijwilligerswerk, maatschappelijke betrokkenheid en een toewijding om anderen te helpen. Van de Key Club op de Andrew P. Hill High School tot de Civil Air Patrol, tot zijn functie als voorzitter van de CKI Club aan de Universiteit van Idaho, en uiteindelijk door decennia van dienstbaarheid bij Kiwanis: de lessen die hij mij bijbracht, bleven mijn pad bepalen. 

Waar het leven ons ook brengt, een deel van ons blijft die jonge persoon die zijn plek in de wereld probeert te vinden. Ik heb die plek gevonden omdat Robert ‘Bob’ Jolley in mij geloofde. Bijna 50 jaar later ben ik hem nog steeds enorm dankbaar.