De familie van Brooke Moreland was dakloos toen ze lid werd van de Key Club. De vaardigheden en de doorzettingskracht die ze daar opdeed, brachten haar naar CKI, Harvard en nog veel verder. 

Door Julie Saetre

In 2003, op Brooke Morelands eerste dag op de Broad Ripple High School in Indianapolis, Indiana (VS), was ze op zoek naar haar kluisje toen ze een groepje leerlingen tegenkwam dat op de grond zat en een spandoek aan het beschilderen was voor een voetbalwedstrijd. Ze gluurde het klaslokaal achter de leerlingen binnen en zag een vrouw die toekeek hoe ze bezig waren. „Wat zijn jullie aan het doen?”, vroeg ze aan de vrouw. 

Het antwoord: De leerlingen maakten deel uit van Key Club International, een organisatie voor maatschappelijke dienstverlening voor middelbare scholieren die deel uitmaakt van de Kiwanis International-familie. 

Moreland raakte geïntrigeerd en begon de bijeenkomsten van de Key Club bij te wonen; al snel raakte ze betrokken bij de vele vrijwilligersactiviteiten van de groep. Uiteindelijk werd ze voorzitter van de club. 

Het was niet zo’n ongebruikelijke manier om bij de Key Club betrokken te raken – maar Morelands persoonlijke situatie op dat moment was dat wel. 

“Ik ben bij Kiwanis begonnen op een heel bijzonder moment in mijn leven”, zegt ze. “Toen ik op de middelbare school zat, raakte ons gezin ons huis kwijt. We hebben toen in verschillende opvangcentra in de stad gewoond. Wat echt belangrijk was, zelfs tijdens die moeilijke periode, was dat ik ben blijven vrijwilligerswerk doen.” 

De vastberadenheid om door te zetten
Moreland dankt Key Club, en de steun en begeleiding van de adviseur met adviseur op de eerste dag sprak, voor het helpen ontwikkelen van de kracht en vastberadenheid om haar reis op het gebied van leiderschap en dienstbaarheid voort te zetten. 

Ze noemt het ‘doorzettingsvermogen’. En ze omschrijft het als volgt: ‘Ongeacht je omstandigheden of je achtergrond, het gaat erom dat je die vastberadenheid van geest hebt, die onverzettelijke kracht, waardoor je ondanks tegenslagen nog steeds anderen kunt helpen – zelfs als je die 16-jarige bent die zijn of haar huis kwijt is geraakt – en waardoor anderen jou kunnen helpen.’ 

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Moreland, toen ze na haar middelbare school naar de Butler University in Indianapolis ging, die toewijding aan vrijwilligerswerk meenam. De Circle K International-club van Butler was inactief toen Moreland in 2007 aan haar studie begon, dus nam ze contact op met een ouderejaarsstudent en blies ze de club nieuw leven in. Later zou ze gaan fungeren als gouverneur de CKI divisie. 

“Als je het ziet, ben je er al”
Als resident assistant in een van de studentenhuizen van de universiteit organiseerde Moreland mogelijkheden voor service-learning voor de bewoners. Een daarvan was een programma dat ze Holding Hands with Our Future noemde en dat ze in het najaar van 2008 lanceerde. Haar moeder had een boekenclub opgericht voor Morelands 7-jarige broertje en wilde de jonge leden laten zien waar lezen en geletterdheid hen naartoe konden brengen.  

Moreland nodigde de groep uit voor een dagje op Butler. Ze koppelde elk kind aan een bewoner van haar studentenhuis. ’s Ochtends volgden de kinderen lessen samen met hun nieuwe mentoren, waarna ze samen lunchten en spraken over de mogelijkheden die de universiteit te bieden heeft. 

“Iedereen vond het zo leuk dat we het programma in het tweede semester hebben voortgezet”, zegt ze. “Het werd zo populair dat ik op mijn negentiende een non-profitorganisatie heb opgericht non-profitorganisatie de Rose of Hope Foundation. Dat was mijn eerste ervaring met het opzetten van een service-learningprogramma dat bedoeld was om een verschil te maken voor anderen.” 

Rose of Hope richtte zich op leerlingen die niet geloofden dat ze naar een hogeschool of universiteit konden gaan. Ze presteerden niet goed op school en zagen een vervolgopleiding na de middelbare school niet als een haalbaar doel. 

“We wilden ze naar de campus halen en ze echt enthousiast maken voor de mogelijkheden,” zegt Moreland. "Het hoofdthema was: 'Als je het kunt zien, ben je er al.' Het klinkt als magie, maar het is waar. Als je jezelf ergens ziet, ga je met mensen willen praten die het belangrijk vinden om daar te zijn. Je gaat beter presteren omdat je daar wilt zijn. Je raakt geïntegreerd in deze waardevolle gemeenschap. Dat zet je op een ander traject. Het ontrafelt de barrières die we in ons eigen hoofd opwerpen." 

Een moment waarop de cirkel rond is
Moreland behaalde een masterdiploma via het programma Hoger Onderwijs en Studentenzaken van de Indiana University-Bloomington, promoveerde in Organisatorisch Leiderschap aan de Indiana Wesleyan University en voltooide een postdoctorale opleiding aan Harvard met het CAEL-programma in Cambridge, Massachusetts, VS. 

Tegenwoordig werkt ze aan de School of Education van de Indiana University in Indianapolis als adjunct-directeur voor maatschappelijke betrokkenheid en het opbouwen van samenwerkingsverbanden binnen het Collaborative for Equitable and Inclusive STEM Learning (CEISL). CEISL bestaat uit een reeks door subsidies gefinancierde initiatieven die zijn opgezet om duurzame ondersteuning te bieden bij levenslang leren met behulp van technologie — met name voor leerlingen uit structureel gemarginaliseerde groepen en gemeenschappen. 

Dat is een heel verschil met de uitdagingen waarmee ze te maken had in een gezin dat met dakloosheid werd geconfronteerd. 

“Dat ik dit alles heb doorstaan en nu aan het werk ben, als mentor optreed en mijn leiderschapsrol blijf vervullen – het voelt alsof de cirkel rond is”, zegt ze. “Het is meer dan alleen een filosofische oproep tot actie. Het wordt de kern van iemands denkwijze. Je krijgt dan de kans om je stempel op de wereld te drukken.”  

“Als ik word gevraagd om vrijwilligerswerk te doen of een toespraak te houden voor Kiwanis, doe ik dat altijd graag.”